อ่านละครออนไลน์ คนละโลกออนไลน์ ตอนที่ 13

อ่านละครออนไลน์ – อ่านละครคนละโลกออนไลน์ ตอนที่ 13

คนละโลก
คนละโลก

คนละโลก ตอนที่ 13

นิลสีหยิบกรรไกรจากลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งของตัวเอง พุ่งพรวดไปที่ห้องของคคนางค์ หมายจะแทงเจ้าของห้องเพื่อแก้แค้น เตยหอมที่คอยดูแลคคนางค์รีบขวางเอาไว้ เธอชี้หน้าอย่างเอาเรื่อง

“หลีกไปนังเตยหอม ฉันจะฆ่านังคคนางค์โทษฐานที่ลูกสาวมันทำให้ลูกชายฉันตาย”

ทั้งคคนางค์และเตยหอมต่างตกใจที่รู้ว่ากานนตาย นิลสีไล่ตะเพิดเตยหอมซ้ำอีกครั้งแต่เธอยืนกรานไม่ยอมไปไหน ยัยตัวแสบก็เลยจะแทงเธอแทนที่ เตยหอมโดดหนีล้มกระแทกพื้น นิลสีสบช่องพุ่งใส่คคนางค์ที่นั่งหน้าตื่นอยู่บนเตียง เงื้อกรรไกรจะแทง แต่ศรีวิศาลเข้ามากระชากยัยตัวแสบออกไปเสียก่อน เธอสติแตกจ้วงแทงเขา แต่เขาเบี่ยงตัวหลบกรรไกรเฉียดแขนเลือดสาด เธอจะแทงซ้ำศรีวิศาลจับแขนบิดได้ทัน กรรไกรร่วงจากมือ เขาไล่ตะเพิดเธอไปให้พ้นจากที่นี่ ถ้าไม่ไปดีๆ จะแจ้งตำรวจ แล้วหยิบมือถือขึ้นมาทำท่าจะโทร.

นิลสีไม่กล้าหือ จำต้องออกจากห้อง ศรีวิศาลรีบเข้าไปถามคคนางค์ว่าเป็นอย่างไรบ้าง เธอไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเขาต่างหากที่ถูกแทง แล้วสั่งให้เตยหอมไปหยิบร่วมยาจะมาทำแผลให้…

อีกมุมหนึ่งหน้าบ้านศักการะ ทิเบตพาคลเมขลาในสภาพอิดโรยและยังตื่นตระหนกมาส่ง บอกให้พักผ่อนมากๆ ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น เรื่องร้ายๆผ่านไปแล้ว เธอขอบคุณเขาทั้งน้ำตาที่มาช่วยเอาไว้ได้ทันไม่อย่างนั้นเธอคงจะแย่แน่ๆ ทิเบตเช็ดน้ำตาให้แล้วดึงเธอมากอดปลอบขวัญ คลเมขลานึกขึ้นได้

“แม่! ป่านนี้แม่คงรอฉันแย่แล้ว”

เมื่อทั้งคู่มาถึงห้องของคคนางค์ เห็นท่านกำลังทำแผลให้ศรีวิศาล คลเมขลาถามเสียงเครียดว่าเกิดอะไรขึ้น ได้ความว่านิลสีจะเข้ามาทำร้ายแม่ โชคดีที่พ่อมาช่วยไว้ทัน และไล่ผู้หญิงคนนั้นออกไปจากบ้านแล้ว ทิเบตเป็นห่วงความปลอดภัยของคนในบ้าน กลัวนิลสีจะย้อนกลับมาทำร้ายเอาอีก เสนอจะส่งลูกน้องมาคอยดูแล ศรีวิศาลไม่ชอบขี้หน้าเขาเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงปฏิเสธว่าไม่ต้อง ตนดูแลครอบครัวตัวเองได้

“เออจริงสิ ตอนที่พี่นิลสีเข้ามาหาแม่ พี่นิลสีบอกว่าลูกทำให้ลูกชายเธอตาย กานนตายแล้วเหรอลูก”

“ยังไม่แน่ใจครับ กานนจับตัวคุณมอธไป ผมกับสารวัตรชัชชัยตามไปช่วยเอาไว้ได้ ตอนที่กานนหนีตำรวจ เขาพลาดถูกยิงและตกน้ำ ตอนนี้ตำรวจกำลังตามหาอยู่ครับ”

ทั้งคคนางค์และศรีวิศาลต่างมีสีหน้าไม่สบายใจ

 

นิลสีกลุ้มใจเรื่องที่ลูกชายหายสาบสูญไม่รู้จะหันหน้าไปหาใครจึงแวะไปทำบุญที่วัด และเข้าไปกราบพระประธานในโบสถ์ ขอร้องท่านอย่าเอาลูกชายไปจากเธอ
คำอ้อนวอนของเธอดูเหมือนจะไร้ผลตำรวจเจอศพของกานนลอยไปติดปากอ่าวหน้าตามีรอยถูกกระแทกจนเละคาดว่าตอนที่ตกลงไปในแม่น้ำใบหน้าอาจไปฟาดบางอย่างเข้า ชัชชัยโทร.แจ้งทิเบตทันทีที่ได้รับรายงานแม้ใบหน้าของศพจะเละจำเค้าไม่ได้ แต่เขามั่นใจว่าใช่กานนแน่นอนเพราะทั้งรูปร่างและการแต่งตัวตรงกัน…

คุณหญิงศรีเมืองทราบข่าวนี้จากคลเมขลา ได้แต่ปลงว่าคงเป็นเวรเป็นกรรมของกานนที่ฆ่าคนตายถึงได้พบจุดจบแบบนั้นแล้วถามถึงนิลสีว่าเป็นอย่างไรบ้าง เธอเองก็ไม่ทราบเหมือนกัน วันที่เกิดเรื่อง นิลสีพยายามจะทำร้ายแม่ของเธอ พ่อของเธอก็เลยไล่ออกจากบ้าน เธอโทร.หาอยู่หลายครั้งแต่ติดต่อไม่ได้

“เฮ้อ กรรมของใครก็กรรมของมันเรื่องไม่ดีทั้งหลายมันจบลงแล้วลูก ต่อไปนี้ศักการะจะมีแต่เรื่องดีๆ เริ่มจากงานแต่งงานของเราก่อนเลยดีไหม”

คลเมขลาถึงกับยิ้มออก ไม่นานนักเธอพาคุณหญิงศรีเมืองออกจากโรงพยาบาลมาพักฟื้นต่อที่บ้าน คคนางค์ดีใจมากเข้ามากราบตักของท่านด้วยน้ำตาคลอเบ้า ท่านเองก็ดีใจที่ได้เจอเธอเช่นกัน ทั้งคลเมขลาและศรีวิศาลต่างยิ้มปลื้มที่ครอบครัวกลับมาอยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้ง…

ทางฝ่ายนิลปัทม์เห็นข่าวการตายของกานนในหน้าหนังสือพิมพ์ถึงกับจะเป็นลม ปุราณต้องประคองไปนั่งพัก เธอร้อนใจมากไม่รู้ว่าแม่จะเป็นอย่างไรบ้างพยายามโทร.ติดต่อ ท่านก็ไม่เปิดเครื่อง ตัดสินใจโทร.เข้าบ้านศักการะเพื่อถามข่าวคราวของแม่ ได้ความว่าไม่อยู่ เตยหอมซึ่งเป็นคนรับสายแจ้งด้วยน้ำเสียงเยาะๆว่า

“ไปแล้วไปเลยคงไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว เพราะว่าคุณศรีวิศาลไล่คุณนิลสีออกจากบ้านแล้ว แค่นี้นะคะ” ตัดบทเสร็จเตยหอมกระแทกสายใส่ นิลปัทม์ถึงกับสะดุ้งโหยง

 

ใกล้ถึงงานแต่งงานของทิเบตกับคลเมขลาเข้ามาทุกขณะ วันนี้ทั้งคู่มีนัดไปลองชุดด้วยกัน เธอเห็นตัวเองในชุดเจ้าสาวแล้ว อดบ่นกับเขาไม่ได้ว่าความจริงไม่น่าต้องจัดงานแต่งให้ยุ่งยากเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกของเธอ

“ผมจะจัดงานแต่งงานของเราให้สมเกียรติของคุณเพราะคุณคือผู้หญิงที่ผมรัก คุณคือหัวใจของผม”

“ขอบคุณนะคะที่รักฉันมากขนาดนี้ ฉันจะเป็นภรรยาที่ดีของคุณ ฉันจะไม่ทำให้คุณเสียใจหรือผิดหวัง คุณทิเบตคะสัญญากับฉันได้ไหมว่าจะไม่มีความลับกับฉันเพราะความลับทำให้ฉันต้องพบกับความเสียใจทำให้ความรักครั้งแรกของฉันต้องล้มเหลว ฉันไม่อยากให้ความรักครั้งที่สองของฉันต้องล้มเหลวอีก”

ทิเบตถึงกับชะงักเพราะตัวเองมีความลับมากมายที่บอกเธอไม่ได้ แต่จำต้องรับปาก…

คุกกี้กับคงชายรู้เรื่องทิเบตจะแต่งงานกับคลเขลาก็ดีใจไปกับเขาด้วย ในที่สุดฝันของเขาเป็นจริงสักที คงชายถือโอกาสนี้ชวนเขาไปเลี้ยงฉลอง โดยชวนชัชชัยไปร่วมฉลองด้วย คุกกี้ดีใจคิดว่าจะได้ไปด้วย กลับถูกคงชายกีดกัน อ้างว่างานนี้ผู้หญิงไม่เกี่ยวนี่เป็นปาร์ตี้สละโสด เธอหน้าหงิกใส่สามีตัวเองทันที…

ตกค่ำทิเบต คงชายและชัชชัยดื่มฉลองกันสนุกสุดเหวี่ยง ทิเบตคออ่อนเมาไม่รู้เรื่อง คงชายกับชัชชัยต้องพามาส่งถึงห้องนอน ยังไม่ทันจะก้าวพ้นประตู เจ้าของงานเลี้ยงอาเจียนเปรอะเสื้อตัวเอง สองหนุ่มจับเขานั่งพิงผนังห้องแล้วช่วยกันถอดเสื้อที่เลอะออก

“กลิ่นแรงมาก ผมเอาไปซักก่อนนะครับ ฝากสารวัตรดูมันด้วย”

ทันทีที่คงชายคล้อยหลัง ชัชชัยดึงทิเบตให้ลุกขึ้นพาไปที่เตียง เขาเมาหลับหน้าคว่ำลงกับเตียง สารวัตรหนุ่มถึงกับชะงักเมื่อเห็นรอยสักรูปพยัคฆ์ขาวที่แผ่นหลังของเขา นิ่วหน้าด้วยความสงสัย

 

หลายวันถัดมา ปุราณเข้ามาในห้องเช่าเห็นนิลปัทม์นอนหลับอยู่บนโซฟามีกระป๋องเบียร์เกลื่อนพื้นห้องที่รกสุดๆ ก็เขย่าตัวให้ตื่น เธอโวยเสียงลั่นว่ามีอะไร เขาโวยกลับทำไมปล่อยตัวไม่รู้จักแต่งหน้าแต่งตาบ้าง

“พี่ชายปัทม์ตายแม่ก็มาหายตัวไป พี่ปุราณจะให้ปัทม์แต่งหน้าแต่งตัวไปทำไม”

“เพราะวันนี้เราต้องไปงานใหญ่กัน”…

งานใหญ่ที่ปุราณว่าก็คืองานแต่งงานระหว่างทิเบตและคลเมขลา โรงแรมศักการะซึ่งเป็นสถานที่จัดงานถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม แขกผู้ใหญ่เริ่มทยอยกันรดน้ำสังข์พร้อมกับอวยพรให้เจ้าบ่าวและเจ้าสาวด้วยสีหน้าชื่นมื่นยกเว้นศรีวิศาลคนเดียวเท่านั้นที่หน้าบอกบุญไม่รับเพราะไม่อยากได้ทิเบตมาเป็นลูกเขย

ขณะที่งานดำเนินไปอย่างราบรื่น ปุราณเดินควงนิลปัทม์แหวกกลุ่มแขกเหรื่อเข้ามาถึงตั่งรดน้ำ ทิเบตกับคลเมขลาถึงกับชะงัก โดยเฉพาะเจ้าบ่าวไม่พอใจมากจะถอดมงคลลงไปเอาเรื่อง รัญจวนต้องจับแขนไว้ ห้ามเขาถอดเด็ดขาดไม่อย่างนั้นจะไม่เป็นมงคลกับชีวิตคู่

ปุราณกับนิลปัทม์ตั้งใจจะมาป่วนงานนี้โดยเฉพาะ พูดจาไม่ให้เกียรติทั้งเจ้าบ่าวและเจ้าสาว ทิเบตทนไม่ไหวถอดมงคลออก ปรี่เข้าไปกระชากคอเสื้อปุราณ

“หุบปากเน่าๆของแกได้แล้วไอ้ปุราณ”

“ฉันไม่หยุด แกมีปัญหาอะไรไหม” ไม่ทันขาดคำทิเบตชักปืนออกจากเสื้อจ่อไปที่ปุราณ ทุกคนพากันตะลึง ชัชชัยยิ่งเพิ่มความสงสัยในตัวเจ้าบ่าวคนนี้มากขึ้น คลเมขลาเห็นท่าไม่ดีลุกขึ้นมาจับแขนทิเบตไว้ขอร้องอย่าทำอะไรปุราณ เขาเห็นแก่เธอจึงลดปืนลง ไล่ปุราณไปให้พ้นจากงาน ขู่ซ้ำถ้ายังมาทำให้คลเมขลารำคาญใจอีกเขาจะเอาเรื่อง แล้วเรียกให้เคนอิจิมาพาตัวทั้งคู่ออกไป จากนั้นทิเบตหันไปทางแขกเหรื่อ

“ขอโทษนะครับ เชิญทำพิธีกันต่อได้เลย”…

หลังจากผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายส่งตัวคู่รักข้าวใหม่ปลามันเข้าห้องหอเสร็จ คลเมขลาตัดสินใจถามทิเบตว่าพกปืนไว้กับตัวตลอดเวลาเลยหรือ เขาอ้างว่าพกไว้เพื่อป้องกันตัว เธอหวังว่าเขาคงไม่ใช่พวกมาเฟีย ทิเบตยิ้มกลบเกลื่อนก่อนจะปฏิเสธว่าไม่ใช่ แล้วบอกให้เธอเลิกพูดเรื่องนี้มาพูดเรื่องของเราดีกว่า

“ผมดีใจที่มีวันนี้ วันที่ผมได้แต่งงานกับคุณ มันเป็นวันที่ผมรอคอยมาทั้งชีวิต ไม่นึกว่าโลกของเราสองคนจะกลายมาเป็นโลกเดียวกันได้”

“นั่นสิคะ คิดแล้วยังประหลาดใจไม่หาย”

ทิเบตกระซิบถามว่าอยากไปฮันนีมูนที่ไหน เธออยากไปญี่ปุ่นซึ่งเป็นที่ที่เราสองคนได้มาเจอกันอีกครั้ง

 

การไปญี่ปุ่นของทิเบตและคลเมขลาครั้งนี้อบอวลไปด้วยความรัก ทั้งสองคนจูงมือกันไปเที่ยวตามสถานที่ท่องเที่ยวอย่างมีความสุข ต่างหยอกล้อกันสนุกสนาน

ทั้งคู่ยังไปแช่บ่อน้ำพุร้อนออนเซนด้วยกัน คราวนี้ไม่มีขัดเขินเหมือนครั้งที่แล้ว ทิเบตกอดคลเมขลาจากด้านหลังกระซิบข้างหูไม่เคยนึกฝันมาก่อนว่าจะมีวันนี้วันที่เธออยู่ในอ้อมแขนของเขา แล้วจับไหล่เธอให้หันหน้ามาทางเขา

“ผมรักคุณนะครับคุณมอธ รักมาตลอดตั้งแต่วันแรกที่เจอและมีแต่จะรักมากขึ้น ผมสัญญาว่าผมจะอยู่เคียงข้างคอยดูแลและปกป้องคุณตลอดไป ไม่มีวันทิ้งคุณ”

“ฉันก็ขอสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างและเป็นกำลังใจให้คุณตลอดไป”

“ช่วยบอกรักผมให้ชื่นใจหน่อยได้ไหม ตั้งแต่แต่งงานกัน ผมยังไม่เคยได้ยินคำว่ารักจากคุณ”

คลเมขลาเขินอายไม่กล้าพูด ทิเบตพยายามคะยั้นคะยอให้บอกรักเขาเท่าไหร่เธอก็ไม่ยอมพูด แถมวักน้ำในบ่อสาดเขาแก้เขิน เขาสาดเธอคืนบ้าง ทั้งคู่สาดน้ำกันไปมาสนุกสนานจนคนที่มาแช่น้ำอยู่ในบ่อใกล้ๆ ส่งเสียงเอ็ดตะโรที่ทั้งคู่หยอกล้อกันเสียงดัง สองสามีภรรยาต้องขอโทษพวกนั้นเป็นการใหญ่…

ตกเย็น ทิเบตทำเซอร์ไพรส์เอาดอกไม้ติดกระดาษโน้ตวางไว้บนหมอนเชิญชวนเธอไปเจอกันที่ร้านอาหาร วีไอพีของโรงแรมที่พัก โดยเขาเหมาห้องอาหารทั้งหมดให้มีแค่เขากับเธอเท่านั้น แล้วร้องเพลง “ขอเป็นคนของเธอ” ให้ฟัง คลเมขลาซาบซึ้งใจน้ำตาคลอ พอจบเพลงทั้งสองคนโผกอดกันแน่น

“เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะครับ”

“ค่ะ เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป” ทั้งคู่จุมพิตกันอย่างดูดดื่มท่ามกลางบรรยากาศโรแมนติก

 

นิลสีหนีหน้าผู้คนไปอาศัยอยู่ในบ้านเช่าหลังหนึ่ง โดยมีไพโรจน์ทำหน้าที่ส่งข้าวส่งน้ำให้ วันนี้เขาแวะเอาข้าวเช้ามาให้เหมือนเช่นเคย เธอไม่ยอมแตะต้องจะขอเจอหน้าลูกชายก่อน ไพโรจน์ต้องบอกให้เธอทำใจยอมรับความจริงว่ากานนตายไปแล้ว ให้เขาตามหาก็ไม่มีประโยชน์

“ไม่ ฉันไม่เชื่อว่าตานนจะตายไปแล้ว ไม่มีทาง…ไม่มีทาง” นิลสีคร่ำครวญน้ำตานองหน้า ไพโรจน์ได้แต่มองอย่างปลงๆ ก่อนจะวางห่อข้าวไว้บนโต๊ะแล้วผละจากไป

ตะวันตกดินไปนานแล้ว ข้าวห่อของไพโรจน์ยังคงวางอยู่ที่เดิม นิลสีเอาแต่นั่งจ้องหนังสือพิมพ์ที่มีข่าวการตายของกานนและที่พาดหัวข่าวว่าพบศพเขาในแม่น้ำแล้ว สภาพศพใบหน้าเละจนมองไม่ออกว่าเป็นใคร เธอหยิบหนังสือพิมพ์เหล่านั้นขึ้นมากอด คิดถึงลูกชายสุดสวาทแทบขาดใจ พลันมีเสียงมือถือของเธอดังขึ้น กานนโทร.มาหา นิลสีดีใจน้ำตาไหลพราก ละล่ำละลักถามว่าเขาอยู่ที่ไหน

ครู่ต่อมา นิลสีมาถึงซอยแคบๆและสกปรกแห่งหนึ่ง กานนในคราบคนจรจัด ผมเผ้ายุ่งเหยิง สวมเสื้อผ้าสกปรกขาดวิ่นเข้ามาหา เธอโผกอดลูกด้วยความดีใจ แล้วพาเขากลับไปยังห้องเช่าของตัวเอง เพื่อให้อาบน้ำอาบท่าโกนหนวดโกนเคราเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ นิลสีลูบหูลูบหัวลูกด้วยความรัก

“แม่รู้อยู่แล้วว่าลูกจะต้องไม่ตาย…แต่ทำไมศพที่ตำรวจเจอถึงใส่เสื้อผ้าแบบเดียวกับของลูก”

กานนเล่าเหตุการณ์คืนนั้นที่ถูกชัชชัยยิงร่วงตกลงไปในแม่น้ำให้แม่ฟังว่าหลังจากตะเกียกตะกายขึ้นมาบนฝั่ง มีชายคนหนึ่งช่วยเขาไว้ ทีแรกชายคนนั้นจะพาไปส่งโรงพยาบาล แต่เขาขอร้องไม่ให้พาไป ยื่นข้อเสนอถ้ายอมช่วยเหลือ เขาจะให้เงินไม่อั้น เพราะเขาคือกานน ศักการะ ชายคนนั้นเห็นแก่เงินจึงพาหมอที่ตัวเองรู้จักมารักษาเขาจนพ้นขีดอันตราย

ครั้นพอเขาอาการดีขึ้นกลับตอบแทนหมอกับชายที่ช่วยเหลือเขาด้วยการรัดคอทั้งคู่ตายอย่างทารุณ จากนั้นเอาเสื้อผ้าของตัวเองที่ใส่ตอนถูกชัชชัยยิงสวมให้ชายที่ช่วยเหลือเขา ลากไปยังริมแม่น้ำ ก่อนจะคว้าหินก้อนใหญ่มาทุบหน้าจนเละไม่เหลือเค้าเดิมแล้วจับโยนลงแม่น้ำ

นิลสีฟังลูกชายตัวเองเล่าจบก็รู้สึกหวาดกลัวเขาอย่างบอกไม่ถูก…

หลังจากเข้าพบซาซูเกะที่ห้องพักในคอนโดฯหรู ไพโรจน์เดินยิ้มหน้าบานออกมาที่รถ วันชัยอดกระเซ้าไม่ได้ว่าวันนี้เขาดูแฮปปี้มากที่ซาซูเกะชวนไปร่วมงานด้วย

“ก็ต้องแฮปปี้สิวะ นั่นหมายความว่าฉันจะได้อยู่ใกล้ๆกับลูกชายของฉันแล้ว” ไพโรจน์ตาเป็นประกาย…

ในเวลาเดียวกัน ทิเบตกับคลเมขลากลับจากฮันนีมูนที่ญี่ปุ่นพร้อมด้วยของฝากสำหรับทุกคนไม่เว้น แม้แต่ต้อยกับยง โดยที่น้องเสือได้ของฝากพิเศษกว่าคนอื่นเป็นหุ่นยนต์ตัวใหญ่เป้ง ระหว่างทุกคนกำลังแกะห่อของฝากออกดู คุกกี้รู้สึกพะอืดพะอม ต้องวิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำ คงชายตามเข้าไปช่วยลูบหลังให้ด้วยความเป็นห่วง ชวนไปหาหมอเผื่อจะเป็นอะไรมาก เธอไม่ยอมไป อ้างไม่ได้เป็นอะไรแค่แพ้ท้อง

“เย้…ไชโย จะเป็นพ่อคนแล้วเว้ย” คงชายโดดตัวลอยด้วยความดีใจ

ทุกคนร่วมแสดงความยินดีกับทั้งคู่ ทิเบตใจดีเป็นพิเศษอนุญาตให้คุกกี้ลาพักงานได้จนกว่าจะคลอด และสัญญาว่าหากหลานเป็นผู้ชายเขาจะให้ทองคำหนักสิบบาท แต่ถ้าเป็นหลานสาวจะให้เงินสดห้าแสนบาทเป็นการรับขวัญ คงชายอยากรู้ถ้าเกิดตนได้ลูกแฝดชายหนึ่งหญิงหนึ่งเขาจะให้อะไร

“ก็เอาไปทั้งหมด”

คงชายก้มลงลูบท้องคุกกี้ภาวนาให้เป็นลูกแฝดชายหญิง ทุกคนพากันหัวเราะขำ…

ทิเบตเห็นคงชายกับคุกกี้กำลังจะมีลูกด้วยกันก็อยากจะมีบ้าง กลับถึงบ้านศักการะจัดแจงชวนคลเมขลาผลิตทิเบตน้อยกับคลเมขลาน้อย เธอส่ายหน้าวิ่งหนี เขาวิ่งไล่ไปรอบห้องหัวเราะกันอย่างมีความสุข

 

เช้าวันถัดมา ทิเบตมาที่ห้องพักของซาซูเกะพร้อมกับเคนอิจิ ชะงักเมื่อเห็นไพโรจน์และวันชัยนั่งรออยู่ก่อนแล้ว เขาอดถามไม่ได้ว่าไพโรจน์มาทำอะไรที่นี่ วันชัยยอกย้อนว่าทำไมพวกเราจะมาไม่ได้

“วันชัย อย่าเสียมารยาทกับคุณทิเบตสิ…ท่านซาซูเกะเรียกผมให้มาพบบางทีเราสองคนอาจจะได้ทำงานร่วมกัน” พูดยังไม่ทันขาดคำซาซูเกะเดินนำโทรุออกมาจากด้านใน

“มาพร้อมหน้าพร้อมตาแล้วก็ไปกันได้เลย”

ครู่ต่อมา ซาซูเกะ ทิเบตกับเคนอิจิ รวมทั้งโทรุกับไพโรจน์และวันชัยมาถึงตึกร้างห่างไกลผู้คน เห็นรถตู้สีขาวคันหนึ่งจอดรอท่าอยู่ ทิเบตสงสัยว่ารถนั่นของใคร

“ปีเตอร์ ลี มันต้องการพบฉัน มันบอกว่ามีคนเอาชื่อฉันไปอ้าง ขอกินเหล้าฟรีที่ร้านมัน ฉันก็เลยนัดมันออกมาให้มันชี้ตัวว่าเป็นใคร นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบไอ้วิธีแบบนี้ จะทำอะไรก็ควรพูดจากันตรงๆ”

วันชัยถึงกับเหงื่อแตก ไพโรจน์หันมาเห็นก็ถามว่าเป็นอะไร เขาอ้างว่าอากาศร้อน ไพโรจน์ไม่ติดใจจะซักอะไรอีก สักพักปีเตอร์กับสมุนลงจากรถมาหาซาซูเกะ เพื่อจะดูหน้าคนของเขาว่าใครไปก่อเรื่องดังกล่าวเอาไว้ ปีเตอร์พยักพเยิดให้สมุนของตนเองเข้าไปดูหน้าทุกคนใกล้ๆ วันชัยเป็นวัวสันหลังหวะ พอสมุนของปีเตอร์เดินเข้ามาใกล้ ชักปืนออกมาจับตัวสมุนเป็นตัวประกัน ทำให้ซาซูเกะรู้ทันทีว่าเป็นฝีมือของเขา ไพโรจน์ตกใจมาก

“แกทำจริงเหรอวะ”

“ผมไม่ได้ตั้งใจนะเจ้านาย ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้ว ยกโทษให้ผมแล้วผมจะไม่ทำอีก”

ไพโรจน์ขอร้องซาซูเกะไว้ชีวิตลูกน้องของตนด้วยแต่เขาไม่ยอม ใครผิดต้องว่าไปตามผิด ไม่อย่างนั้นจะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้กับคนอื่น วันชัยขู่ถ้าไม่ปล่อยตนไปจะฆ่าสมุนคนนี้ทิ้ง โทรุชักปืนออกมาสั่งให้วันชัยวางปืนลง แต่เขาไม่ยอมวางก็เลยถูกโทรุยิงแสกหน้า

ตายคาที่ ซาซูเกะหันไปบอกไพโรจน์ว่าถึงคราวเขาบ้างเพราะเขาต้องรับผิดชอบการกระทำของลูกน้อง โทรุเล็งปืนจะยิงเขาแต่ซาซูเกะร้องห้ามไว้

“งานนี้ฉันจะให้ทิเบตจัดการ…ทำให้เงียบที่สุดนะ” ซาซูเกะตบไหล่ทิเบตแล้วเดินนำคนอื่นไปขึ้นรถ ขับออกไปทิ้งทิเบตไว้ตามลำพังกับไพโรจน์ เหมือนมีลางร้ายสื่อถึงกัน รัญจวนซึ่งกำลังปอกผลไม้อยู่ในครัว ทำมีดบาดมือ ต้อยต้องรีบเอาปลาสเตอร์ยามาปิดแผลให้ เธอมองเลือดที่ไหลด้วยสีหน้าไม่สบายใจ…

ด้านเคนอิจิยังคาใจไม่หาย ถามซาซูเกะว่าทำไมต้องให้ทิเบตฆ่าไพโรจน์ด้วย งานง่ายๆแบบนี้ใช้ตนก็ได้ เจ้านายใหญ่ต้องการพิสูจน์ว่าทิเบตซื่อสัตย์และภักดีต่อเขาโดยไม่มีข้อแม้หรือเปล่า เพราะไพโรจน์คือพ่อแท้ๆของทิเบต ทั้งโทรุและเคนอิจิถึงกับอึ้งในความร้ายกาจของเขา…

ฝ่ายทิเบตชักปืนออกมาจะยิงไพโรจน์ตามคำสั่งตายของซาซูเกะ เขาพยายามขอร้องอย่าฆ่าเขา ทิเบตทำไม่ได้เพราะคำสั่งของซาซูเกะไม่มีใครปฏิเสธได้ ไพโรจน์ยืนยันว่าฆ่าเขาไม่ได้เพราะเขาเป็นพ่อของทิเบต

“ถ้าไม่เชื่อโทร.ไปถามรัญจวนได้เลย โทร.ไปตอนนี้สิ โทร.ไปเลย” ไพโรจน์ว่าพลางหยิบมือถือตัวเองยื่นให้

ทิเบตตัดสินใจโทร.ถามแม่ว่าใครเป็นพ่อของเขา พอได้ยินคำตอบถึงกับอึ้ง มือที่ถือปืนอยู่สั่นอย่างเห็นได้ชัด มองไพโรจน์ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

“เชื่อแล้วใช่ไหมว่าพ่อเป็นพ่อของลูกจริงๆ”

ชายหนุ่มพยายามตั้งสติ ก่อนจะบอกว่าไม่สนใจว่าเขาจะเป็นพ่อของตัวเองหรือไม่เพราะเขาก็แค่ทำให้ตนเกิดมาเท่านั้น ไม่เคยดูแลตนกับแม่ ทิ้งเราสองแม่ลูกให้ต้องลำบาก ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่ทรมานที่สุด

“แม่ต้องแต่งงานใหม่เพราะคิดว่าผู้ชายคนนั้นจะดูแลเราได้ แต่แม่คิดผิด ไอ้ชั่วนั่นมันเลวยิ่งกว่าคุณ มันติดเหล้ามันซ้อมแม่ ตอนนั้นผมยังอ่อนแอผมปกป้องแม่ไม่ได้ ถ้าคุณไม่ทิ้งพวกเราไปเราคงไม่ต้องลำบากมากมายอย่างนั้น แล้วคุณยังจะมาร้องขอชีวิตจากผมอีกเหรอ”

“หมายความว่า…ลูกจะฆ่าพ่อเหรอ…อย่าฆ่าพ่อเลยนะ พ่อขอร้อง อย่าฆ่าพ่อเลยทิเบต” ไพโรจน์อ้อนวอนทั้งน้ำตา ทิเบตตัดใจยิงขาเขาจนทรุดลงไปกองกับพื้น

“ถือว่ากระสุนนัดนี้ตอบแทนที่คุณทำให้ผมเกิดมาบนโลกเส็งเคร็งใบนี้” ทิเบตเก็บปืนแล้วเดินจากไป

 

เมื่อได้ธัมบ์ไดรฟ์ข้อมูลเกี่ยวกับแก๊งพยัคฆ์ขาวและซาซูเกะจากสายตำรวจ ชัชชัยรีบเอากลับไปที่ทำงาน เปิดไฟล์ขึ้นมาอ่าน ทำให้รู้ว่าซาซูเกะมีธุรกิจสุจริตบังหน้าหลายอย่าง แต่เบื้องหลังแล้วเขาทำแต่สิ่งผิดกฎหมายทั้งค้ายาเสพติด ทั้งฆ่าคน แต่ตำรวจไม่สามารถเอาผิดได้เพราะไม่มีหลักฐาน

สารวัตรหนุ่มต้องการหาหลักฐานมัดตัวซาซูเกะให้ได้ จึงตรงไปที่บ้านของทิเบต โชคดีที่ทั้งบุษย์และรัญจวนไม่อยู่บ้าน เขาลอบขึ้นไปที่ห้องของทิเบตแอบเอาเครื่องดักฟังรุ่นพิเศษซึ่งสามารถจะโทร.มาที่มือถือของเขาเมื่อมีคนคุยกันในรัศมีทำการของเครื่อง โดยติดตั้งไว้ที่โต๊ะทำงาน แล้วลองรื้อค้นตามตู้กับลิ้นชักโต๊ะเผื่อจะเจอหลักฐานอะไรที่เป็นประโยชน์ แต่ไม่พบ

เขาหวุดหวิดจะถูกจับได้ว่าแอบเข้าไปในห้องของทิเบตเพราะบุษย์กับน้องเสือกลับมาถึงพอดี แต่ด้วยไหวพริบทำให้เขาเอาตัวรอดมาได้โดยที่ไม่มีใครสงสัย…

ระหว่างที่ชัชชัยทำตามแผนโค่นล้มแก๊งพยัคฆ์ขาวขั้นที่หนึ่งสำเร็จด้วยดี รัญจวนมาเยี่ยมไพโรจน์ซึ่งนอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลเนื่องจากถูกยิง ยิ่งได้รู้ว่าคนยิงคือทิเบต เธอยิ่งงงหนักว่าเขามีปืนได้อย่างไร ไพโรจน์เล่าให้ฟังว่าซาซูเกะเป็นมาเฟียไม่ได้เป็นนักธุรกิจมือสะอาดอย่างที่เธอเข้าใจ เขาทำธุรกิจผิดกฎหมายทุกอย่าง ทั้งค้ายาและฆ่าคน ทิเบตทำงานกับเขาเท่ากับชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายจะตายได้ทุกเมื่อ

“การที่เขาไม่ฆ่าผมวันนี้ เท่ากับเขาขัดคำสั่ง ถ้ามิสเตอร์ซาซูเกะรู้ ทิเบตอาจจะ…ถูกฆ่าตาย คุณต้องบอกทิเบตให้ถอนตัวออกมาโดยเร็วที่สุด ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไป”

รัญจวนไม่รอช้าตรงไปหาทิเบตที่ทำงาน สั่งให้เขาเล่าความจริงทุกอย่างให้ฟังว่าเขากับซาซูเกะทำงานอะไรกันแน่ ทิเบตไม่เห็นว่ามันจะสำคัญตรงไหนว่าเขาทำงานอะไร เขามีปัญญาซื้อบ้านหลังใหญ่ให้แม่กับน้องอยู่ มีเงินให้แม่ใช้และส่งน้องเรียนหนังสือจนจบ ดูแลคนทั้งบ้านให้มีความสุขได้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว

“สำคัญสิทิเบต เพราะถ้าเงินที่ลูกให้แม่เป็นเงินสกปรก เงินที่ได้มาจากการค้ายาฆ่าคน มันเท่ากับว่าแม่ก็มีส่วนในงานสกปรกของลูกด้วย ถ้าลูกฆ่าคนตาย แม่ก็เป็นฆาตกรเหมือนกัน ทิเบตเลิกเถอะนะลูก แม่ขอร้อง”

ทิเบตไม่ต้องการกลับไปอยู่ในโลกของคนจนอีก โลกที่มีแต่คนเอาเปรียบและเหยียดหยาม ตอนนี้เขาเป็นคุณทิเบตที่มีแต่คนเคารพเกรงใจเพราะมีเงินมากมาย แล้วจะให้เขาเลิกทำอาชีพนี้ได้อย่างไร รัญจวนประกาศกร้าวถ้าเขายังไม่เลิกทำงานให้ซาซูเกะก็ไม่ต้องมาเรียกเธอว่าแม่อีกต่อไป แล้วหันหลังจากไปทั้งน้ำตา…

ฝ่ายคคนางค์รู้ตัวว่าเวลาของตนเองใกล้จะหมดแล้ว จึงบอกลาคลเมขลาล่วงหน้าเพราะไม่รู้ว่าเวลานั้นจะมาถึงเมื่อไหร่ แต่ถ้าเธอต้องจากไป เธออยากให้ลูกเข้มแข็งและใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

คลเมขลาเล่าเรื่องที่แม่บอกลาให้ทิเบตฟังระหว่างที่จะเข้านอน แม้ความตายจะเป็นเรื่องที่ทุกคนต้องเจอ แต่เธอไม่อยากให้คนที่เธอรักต้องจากไป แล้วขอให้เขาสัญญาว่าจะไม่จากเธอไป เขาพยักหน้ารับคำ เธอสารภาพว่ารักเขาเพราะรู้แล้วว่าในหัวใจของเธอมีแต่เขาเท่านั้น ทิเบตชื่นใจมาก ขอฟังเธอพูดอีกครั้งได้ไหม

“ฉันรักคุณ” คลเมขลากระซิบแผ่วเบา ทิเบตดึงเธอมากอดแนบอกด้วยความดีใจสุดๆ   –   อ่านต่อ คนละโลกตอนที่ 14

 

 

 

ขอขอบคุณบทละครออนไลน์จาก – ไทยรัฐออนไลน์

 

ดูละครออนไลน์, บทละครคนละโลก, ละครออนไลน์, ละครคนละโลก, อ่านละคร, อ่านละครออนไลน์, อ่านละครออนไลน์ คนละโลก, อ่านคนละโลกออนไลน์, เรื่องย่อละคร, คนละโลก, คนละโลกออนไลน์

 

 

คลิปย้อนหลังคนละโลกทุกตอน

 

คนละโลก
- 2015-12-1 1:48:35 โพสต์โดย : LaKorn 1,863 ดูละครย้อนหลัง