อ่านละครออนไลน์ ทางผ่านกามเทพออนไลน์ ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์

อ่านละครออนไลน์ – อ่านละครทางผ่านกามเทพออนไลน์ ตอนที่ 14

ทางผ่านกามเทพ
ทางผ่านกามเทพ

ทางผ่านกามเทพ ตอนที่ 14

เมื่อตกลงกันแล้ว คืนนี้ทั้งหมดวางแผนกันอย่างละเอียด หมวดยงยุทธอธิบายแผนการว่า

“เราจะเอาเครื่องส่งสัญญาณขนาดเล็กติดไว้ที่กระเป๋าใส่ทอง ถ้ามันเอากระเป๋าไป เราก็จะสะกดรอยตามแล้วรวบมันมาให้หมดทั้งแก๊งเลยครับ”

“หมายความว่ายัยภัทรแค่เอากระเป๋าไปส่งแล้วก็กลับได้เลย ไม่มีอันตรายอะไรแน่นะครับหมวด” ศราภัทรถาม

“ถ้าพวกมันทำตามที่บอก ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นครับ แต่ถ้ามันบิดพลิ้วผมก็เตรียมกำลังตำรวจไว้ส่วนหนึ่ง เพื่อดูแลความปลอดภัยของคุณภัทรอยู่แล้วครับ”

“แต่ถ้าเอาทองไปให้มันก่อนแล้วค่อยปล่อยตัวคุณอรรณพทีหลัง มันจะไว้ใจได้เหรอคะ เกิดมันหักหลังขึ้นมาจะทำอย่างไร” ปิ่นมณีกังวล

“มันก็ต้องเสี่ยงล่ะครับ เพราะตอนนี้เราไม่มีทางเลือกอะไรอีกแล้ว” ไตรภพตอบแล้วเหล่ไปทางพิมลภาเห็นเธอนั่งเงียบ ฝ่ายภัทรลดาแม้จะไม่สบายใจนักแต่ก็พูดให้พ่อกับแม่สบายใจว่า

“คุณพ่อคุณแม่ไม่ต้องห่วงนะคะ ภัทรจะระมัดระวังตัว ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากล จะรีบติดต่อคุณยุทธทันทีเลยค่ะ”

 

รุ่งขึ้น ทุกอย่างดำเนินไปตามแผนที่คุยกันไว้ ภัทรลดาถือกระเป๋าใส่ทองไปยังจุดนัดหมาย

บริวณนั้นมีตำรวจนอกเครื่องแบบหลายคนคอยสังเกตการณ์อยู่ บ้างทำทีนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ บ้างปลอมตัวเป็นขอทาน และไม่ไกลนักยงยุทธกับตำรวจอีกส่วนหนึ่งซุ่มอยู่ในรถ ยงยุทธหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นถามภัทรลดา

“มีอะไรผิดสังเกตบ้างไหมครับคุณภัทร”

“ไม่มีค่ะ ยังไม่เห็นมีใครมารับกระเป๋าตามที่บอกไว้เลย”

ขณะนั้นเองมือถือภัทรลดาดังขึ้น เธอบอกหมวดยงยุทธว่ามีสายเข้า แล้วกดรับสาย เป็นสายจากคำรณ มันบอกว่า

“เปลี่ยนแผนแล้ว เดี๋ยวจ้างรถไปตามที่ฉันบอกนะ” ภัทรลดาถามว่าทำไม? “อย่าถามมากน่า ถ้าอยากได้อดีตพ่อผัวกลับไป ก็ทำตามที่ฉันบอก”

พอดีมีแท็กซี่ผ่านมา ภัทรลดาโบกรถบอกที่หมายให้คนขับแล้วจึงขึ้นรถไป ยงยุทธตกใจรีบสั่งการ

“เปลี่ยนแผนแล้ว ตามไปเลยหมู่” รถพุ่งออกจากที่ซุ่มตามรถแท็กซี่ไปทันที

ที่บ้านวิสา ทั้งไตรภพ วิสา นินันท์ และธนาธิปติดตามข่าวอยู่อย่างตึงเครียด ไตรภพคุยโทรศัพท์อยู่อย่างเคร่งเครียด

“ครับๆ ได้ครับหมวด เราทำตามที่ตกลงกันไว้แล้วกันครับ” พอวางสายวิสาถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง “มันตุกติกอย่างที่คิดไว้จริงๆ จากที่มีคนจะมารับทอง เปลี่ยนเป็นให้ภัทรเอาทองขึ้นรถแท็กซี่แล้วไปตามทางที่มันต้องการ”

“อย่างนี้คุณภัทรจะเป็นอันตรายรึเปล่าคะ” นินันท์ตกใจ ไตรภพบอกว่าหมวดกำลังตามไปไม่น่าจะมีอะไร พลางเดินออกจากบ้าน ธนาธิปถามว่าจะไปไหน

“ฉันมีเรื่องสำคัญต้องไปทำ แกอยู่ดูแลน้าสากับยัยนิที่นี่แล้วกัน มีอะไรฉันจะรีบโทร.เข้ามา”

พูดจบไตรภพเดินออกจากบ้านไปท่ามกลางความเป็นห่วงของทุกคน

 

แม้ว่ารถหมวดยงยุทธจะตามรถแท็กซี่ไป แต่ปัญหาคือติดต่อภัทรลดาไม่ได้ เขาหันสั่งลูกน้องที่นั่งอยู่เบาะหลังว่า

“เปิดคอมฯ เช็กเครื่องส่งสัญญาณเลย”

ครู่หนึ่งหมวดยงยุทธหยิบมือถือโทร.หาภัทรลดา ปรากฏว่าเธอรับสาย หมวดรีบบอกว่า

“ใช้วิทยุสื่อสารไม่สะดวกแล้วนะครับ เดี๋ยวคุณภัทรถอดหูฟังออกป้องกันไอ้พวกนั้นมันค้นตัวนะครับ” ภัทรลดาทำตามทันที “ผมคงต้องทิ้งระยะห่างจากคุณภัทรสักหน่อย เผื่อพวกมันจะจับได้ว่ามีคนสะกดรอยตามคุณภัทร ตอนนี้คุณภัทรต้องตั้งสติ แล้วทำตามแผนที่วางไว้นะครับ”

“ได้ค่ะคุณยุทธ ภัทรจะทำตามนั้นค่ะ” ภัทรลดาตอบด้วยสติที่มั่นคง

เมื่อไปถึงทางเปลี่ยวที่เป็นจุดนัดหมาย ภัทรลดามองหาคนที่จะมารับกระเป๋าก็ไม่เห็น แต่มือถือดังขึ้นแทน

“ฉันถึงแล้ว จะให้ทำยังไงต่อ” ภัทรลดาบอกปลายสาย เสียงคำรณสั่งมาว่า

“ลงจากรถ เดี๋ยวคนของฉันจะไปรับแกเอง” ภัทรลดาตกใจถามว่าจะรับไปไหน “เดี๋ยวก็รู้ ทำตามที่ฉันสั่งก็พอ”

ภัทรลดาจ่ายค่าแท็กซี่แล้วหิ้วกระเป๋าลงจากรถ มองไปก็ไม่เห็นใคร ลังเลว่าจะโทร.บอกยงยุทธดีไหม ก็พอดีมีรถคันหนึ่งเลี้ยวออกจากซอยตรงมา พอรถจอดก็มีคนลงจากรถ ภัทรลดาเดาได้ว่าเป็นลูกน้องคำรณ มันโยนกระเป๋าลงตรงหน้าภัทรลดาบอกให้เอาทองในกระเป๋าทั้งหมดเปลี่ยนมาใส่ในกระเป๋าใบนี้ แล้วทิ้งกระเป๋าเก่ากับโทรศัพท์มือถือไว้ที่นี่

ภัทรลดาตกใจที่ทุกอย่างผิดแผนหมด เธอถามว่าทำไมต้องทำอย่างนี้ด้วย เสียเวลาเปล่า ไปเลยไม่ได้หรือ แต่พอมันยกชายเสื้อขึ้นให้เห็นปืนที่เอว ภัทรลดาก็ทำตามคำสั่งมัน ในขณะที่ลูกน้องคำรณก็ยังพูดข่มขู่ตลอดเวลาว่า

“อย่ามาลูกเล่น โทรศัพท์สมัยนี้มันทำอะไรได้ตั้งหลายอย่าง เกิดแกเตี๊ยมกับตำรวจให้ตามสัญญาณมือถือแกมา พวกฉันก็ซวยสิ” แล้วตะคอก “ทำตามที่บอกเดี๋ยวนี้!”

ภัทรลดาทำตามคำสั่งแต่เธอเอาตัวบังๆ ไว้แอบเอามือถือตัวเองถ่ายรูปรถของมัน แล้วหิ้วกระเป๋าใบใหม่ขึ้นรถ วางกระเป๋าไว้ที่ตัก มันส่งถุงดำให้บอกให้คลุมหน้า

เสีย พอภัทรลดาเอาถุงดำคลุมหัว มันก็เอากระเป๋าที่ตักภัทรลดาโยนไปที่เบาะหลัง

“ทำอะไร ฉันยังไม่ได้ตัวประกันคืน แกจะเอาของไปแบบนี้ไม่ได้นะ” ภัทรลดาโวย

“เรื่องมากจริง” มันบ่นอย่างรำคาญแล้วเอี้ยวตัวไปหยิบกระเป๋าอีกใบที่เหมือนกันกับกระเป๋าใส่ทองมาคืนให้ภัทรลดา แล้วจึงขับรถออกไป

ที่ข้างทาง… กระเป๋าติดเครื่องส่งสัญญาณ ถูกวางทิ้งไว้ตรงนั้นเอง

 

ภัทรลดาถูกพาตัวไปที่ตึกร้างแห่งหนึ่งที่อรรณพถูกเก็บตัวไว้ที่นั่น เขากำลังกระเสือกกระสนอยู่กับพื้นเพราะเดินไม่ได้และไม่มีรถ คำรณยืนมองหัวเราะเยาะสะใจ

“ท่านอรรณพ นักธุรกิจหมื่นล้านผู้ยิ่งใหญ่ แหม… สภาพตอนนี้เหมือนหมาถูกรถทับไม่มีผิดเลยนะครับท่าน!”

“ไอ้ชาติชั่ว!” อรรณพถ่มน้ำลายใส่หน้ามัน ถูกมันตบอย่างแรงจนหน้าทิ่มแล้วตามเตะซ้ำจนอรรณพกลิ้งไปกับพื้น มันตะคอกใส่ว่าถ้าไม่ได้ทองจากลูกสะใภ้เขาเมื่อไหร่ โดนจัดการแน่ อรรณพจึงรู้ว่าภัทรลดาถูกดึงมาเกี่ยวข้องด้วย มันบอกว่า

“ฉันก็ไม่ได้อยากเอามาหรอก แต่ได้รับคำสั่งมาอีกทีว่ะ” อรรณพถามว่าใครสั่ง “เดี๋ยวแกก็รู้ ว่าแต่ตอนนั้นแกจะยังหายใจอยู่รึเปล่า อันนั้นฉันไม่แน่ใจว่ะ”

คำรณเตะอรรณพอีกจนเขาจุกพูดไม่ออก ได้แต่มองตามมันที่เดินออกไปด้วยสายตาถมึงทึง

 

เป็นการต่อสู้ชิงไหวชิงพริบกันอย่างแหลมคม เมื่อฝ่ายตำรวจวางแผนมาอย่างดีแต่พวกโจรก็เปลี่ยนแผนซับซ้อนจนตำรวจต้องคิดดักทางกันอย่างตึงเครียด

ความฉลาดมีไหวพริบของภัทรลดาที่ถ่ายรูปรถที่ขนทองพาตนมาทิ้งไว้ในกระเป๋าใส่ทองเก่าที่ถูกทิ้งไว้ข้างทาง ทำให้ยงยุทธรู้ทะเบียนรถและโทร.แจ้งท้องที่ใกล้เคียงให้ติดตามและดักรถคันนั้น คาดว่าน่าจะดักช่วยภัทรลดาได้ทันเพราะเพิ่งคลาดกันไม่ถึงห้านาที

ภัทรลดาถูกนำตัวไปที่ตึกร้าง แล้วลูกน้องคำรณก็ลากอรรณพออกมาโยนลงตรงหน้าภัทรลดา คำรณสั่งให้ภัทรลดาเอาทองมาแลกกับตัวอรรณพ

อรรณพบอกภัทรลดาอย่าเชื่อมันเพราะมันไม่คิดจะปล่อยตนกับเธออยู่แล้ว คำรณเร่งให้เอาทองมา ภัทรลดาพยายามถ่วงเวลาเพื่อรอตำรวจมาช่วย ลูกน้องคำรณเดินไปหยิบกระเป๋าใส่ทองมาให้คำรณ ภัทรลดาหว่านล้อมว่าให้คำรณเอาทองหนีไปไม่ดีกว่าหรือ ถ้าเขาอยู่ทองก็อาจไม่ได้และตัวเองก็จะมีคดีฆ่าคนตายติดตัวอีก พวกลูกน้องก็พากันเร่งให้รีบแบ่งทองมาพวกตนจะได้หนีไป

คำรณถูกภัทรลดาหว่านล้อมและลูกน้องเร่งให้แบ่งทอง ในที่สุดเขาตัดสินใจจะแบ่งทองและหนีไป แต่พอเปิดกระเป๋าแทนที่จะเป็นทองกลับกลายเป็นก้อนหิน!

ภัทรลดาตกใจมาก ไม่รู้ว่าทองหายไปได้อย่างไร

ขณะคำรณกำลังแค้นจัดจะเล่นงานภัทรลดานั้น อรรณพลุกยืนขึ้นเอาก้อนหินทุบหัวพวกสมุนของคำรณแล้วเข้าแย่งปืนพวกมัน คำรณเห็นก็เอาปืนตัวเองเล็งใส่อรรณพ แต่ถูกภัทรลดาพุ่งเข้าปัดทำให้ปืนลั่นผิดทิศทาง ภัทรลดาเองก็ล้มจนข้อศอกถลอกเป็นแผลแต่เธอไม่ใส่ใจ ลุกขึ้นช่วยอรรณพต่อสู้กับพวกคำรณ

เสียงปืนแผดขึ้น คำรณทรุดขาดใจตายคาที่ ภัทรลดามองไปเห็นยงยุทธกับตำรวจกรูกันเข้ามา บ้างไปดูคำรณและสมุนและบ้างก็มาช่วยพาอรรณพกับภัทรลดาออกไป

อรรณพถามภัทรลดาว่าเป็นอย่างไรบ้าง เธอบอกว่าข้อศอกถลอกเล็กน้อยแต่ตนสงสัยว่าทองหายไปได้อย่างไรทั้งที่ตนเฝ้าอยู่ตลอดเวลา

ที่แท้เป็นแผนซ้อนแผนของพิมลภา เพราะไตรภพบอกยงยุทธว่า ปล่อยให้พิมลภารู้แผนของเราก็ไม่เป็นไร เป็นการอ่อยและปล่อยสายยาวเพื่อจับให้ได้ทั้งแก๊ง

พิมลภารู้แผนของตำรวจ เธอเรียกคำรณมาหลอกล่อให้รับใช้แผนจับตัวอรรณพเรียกค่าไถ่ บอกว่าถ้าเรามีเงินให้มงคลสักสิบยี่สิบล้านมงคลก็คงไม่ติดใจเรื่องเกาะไข่หงส์ ส่วนที่เหลือเรามาแบ่งกันมันมากพอที่เขาจะไปตั้งตัวได้อย่างดีทีเดียว แต่ย้ำกับคำรณว่า “งานนี้ นายต้องสั่งสอนนังน้องอกตัญญูนั่นให้ฉันด้วยก็แล้วกัน”

ดังนั้น พิมลภาจึงวางแผนซ้อนแผน โดยให้คนของตนขับรถไปรับภัทรลดากับทอง สั่งให้เปลี่ยนทองใส่กระเป๋าใหม่แล้วระหว่างทางก็แอบเปลี่ยนกระเป๋าใส่ทองเป็นกระเป๋าใส่หิน ฉกทองไปทั้งกระเป๋าอย่างลอยนวล

แต่พอพิมลภาไปพบลูกน้องที่เอาทองมาให้ ก็ถูกไตรภพนำตำรวจไปล้อมจับ เธอตกใจมากแต่ก็ทำใจดีสู้เสือทำหน้าตายถามว่านี่มันอะไรกัน แต่พอเห็นไตรภพออกมาทักก็รู้ทันทีว่าตนเสียท่าแล้ว ไตรภพเดินคุยมือถือเข้ามา…

“เรียบร้อยครับหมวด ได้ทองกลับมาครบ พร้อมคนร้ายด้วย” พลางหางตาไปทางพิมลภาอย่างเย้ยหยัน เดินเข้าไปชมว่า “ฉลาดดีนี่ ได้ทั้งทองแล้วยังได้ล้างแค้นผม ท่านอรรณพ ภัทร แล้วก็นายคำรณอีก ยิงปืนนัดเดียวนกตกลงมากราวรูด เสียดายที่ผมดันรู้ทันเสียก่อน”

 

อรรณพและภัทรลดาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล ภัทรลดาหลับไปอย่างอ่อนเพลีย ระหว่างนั้น ไตรภพเดินเข้ามาดูด้วยความสงสาร ครั้นจะแสดงตัวก็ไม่แน่ใจว่าเธอให้อภัยตนหรือยัง สุดท้ายตัดสินใจเดินกลับออกไป

เมื่อพยาบาลเข้ามาทำแผลให้ ภัทรลดาลุกขึ้นนั่ง เธอไม่รู้เลยว่าไตรภพเพิ่งเดินออกไปเมื่ออึดใจนี่เอง

ไตรภพถามนินันท์ว่าท่านอรรณพเป็นอย่างไรบ้าง เขาบอกว่า “พอรู้ว่าเป็นฝีมือใคร คุณพ่อก็ซึมไปทันที งานนี้คงเจ็บทั้งตัวเจ็บทั้งใจเลยล่ะ”

เมื่อไตรภพไปหาอรรณพที่ห้องพักผู้ป่วย เห็นวิสายืนกุมมืออรรณพอยู่อย่างเป็นห่วง พอเห็นไตรภพเข้ามาวิสาฝากให้อยู่สักครู่แล้วตัวเองออกจากห้องไปอย่างมีเจตนาบางอย่าง

ไตรภพยืนมองสภาพบาดเจ็บของอรรณพด้วยความสงสารจับใจ ที่อายุปูนนี้แล้วยังต้องมาบอบช้ำสาหัสถึงพียงนี้

ครู่หนึ่งอรรณพลืมตาขึ้นถามว่ามาแล้วหรือเป็นอย่างไรบ้าง ไตรภพบอกว่าเรื่องคดีความเป็นหน้าที่ของตำรวจ

“ขอบใจแกมากนะ แล้วก็ต้องขอโทษแกด้วย ที่พาผู้หญิงคนนั้นเข้าบ้านทำให้แกกับทุกคนในบ้านเดือดร้อนไปด้วย” ไตรภพบอกว่าคนที่ท่านควรขอโทษคือน้าสาไม่ใช่ตน

อรรณพสำนึกผิดจนไม่แน่ใจว่าวิสาจะยอมให้อภัยตน บอกไตรภพว่าตนฝันถึงแม่เขาสงสัยจะมารับไปอยู่ด้วย ไตรภพให้กำลังใจว่า เลิกพูดเรื่องนี้เถอะครับท่าน อรรณพบอกว่าแม่เขาคงรอตนมานานแล้ว

“หยุดเถอะครับ ทุกคนเป็นห่วงพ่อนะ ไม่มีใครอยากให้พ่อเป็นอะไรทั้งนั้นแหละ” ไตรภพสงสารตื้นตันจนเรียกอรรณพว่าพ่อหลังจากที่ไม่ยอมเรียกนับแต่ส่งตนไปเรียนที่เมืองนอก อรรณพอึ้งซึ้งใจกับคำว่า “พ่อ” ที่ไตรภพเรียก ถามว่าหายโกรธตนแล้วหรือ

“ผมไม่เคยโกรธพ่อ ตอนนั้นผมก็แค่น้อยใจที่พ่อไม่เชื่อผมเท่านั้นแหละ แต่พ่อ…เป็นคนสำคัญที่สุดสำหรับผมเสมอ” ไตรภพน้ำตาคลอจากความรู้สึกก้นบึ้งของหัวใจ

อรรณพยิ้มทั้งน้ำตา ดีใจ ปลื้มใจที่ได้ยินไตรภพเรียกตนว่าพ่อ ไตรภพตื้นตันจนเกือบกลั้นน้ำตาไม่อยู่เช่นกัน

วิสาเปิดประตูเบาๆ เห็นอารมณ์ของพ่อลูกที่มีต่อกันก็อดยิ้มปลื้มไปด้วยไม่ได้ ปิดประตูเบาๆอย่างอยากให้ทั้งสองอยู่ในความรู้สึกนั้นนานๆ…

 

ปิ่นมณีเสียใจมากกับการกระทำของพิมลภา บอกว่าถ้าอยู่กันไม่ได้ก็หย่าเสียทำไมต้องทำกันถึงขั้นนี้ พิมลภาบอกว่าตนมีความจำเป็น เพราะอรรณพหย่าโดยไม่ให้อะไรตนเลยแม้แต่บาทเดียว

ส่วนภัทรลดา พิมลภาแค้นใจหาว่าน้องทรยศต่อตน ภัทรลดาชี้แจงว่าเหตุที่ตนทำเช่นนั้นเพราะเห็นว่าพี่พิมทำไม่ถูก ส่วนที่พี่พิมไม่ได้สินสมรสเพราะ “พี่พิมนอกใจก่อนไม่ใช่เหรอคะ”

เมื่อพิมลภาถูกปิ่นมณีตำหนิที่คบชู้สู่ชาย เธอประชดและท้าทายว่าถ้าตนผิดอย่างนี้ก็อย่ามายุ่งกับตน ตนไม่ต้องการใครเหมือนกัน

ศราภัทรฟังการโต้เถียง รู้ความจริงก็เครียดจนเจ็บหน้าอกขึ้นมา ภัทรลดากับปิ่นมณีต้องรีบปฐมพยาบาลและพาเข้าไปพักในห้องนอน โดยพิมลภายืนดูนิ่งๆ

คืนนี้เอง ภัทรลดาได้รับไลน์จากไตรภพว่า “คืนนี้อาจจะยาวนานหน่อยนะ ถ้านอนไม่หลับโทร.หาผมได้ตลอดเวลา” ภัทรลดารู้สึกดีที่ในยามนี้ได้รับความเห็นใจจากเขา ถามไปว่า “พรุ่งนี้คุณว่างไหมคะ ฉันมีเรื่องอยากจะคุยด้วย”

 

เช้าวันต่อมา ศราภัทรถามภัทรลดาว่าเรื่องประกันตัวพิมลภาไปถึงไหนแล้ว ภัทรลดาบอกว่าตนคุยกับทนายความแล้วคงไม่มีปัญหา

พราวก็บอกว่าตนได้ขอเพื่อนๆไปแล้ว เหลือแต่พวกสื่อออนไลน์เท่านั้นแต่จะพยายามให้เสียหายน้อยที่สุด อาทรชวนรีบไปประกันตัวพิมลภากันเถอะ แต่อาทรพูดไม่ทันขาดคำ พิมลภาก็เดินคอแข็งเข้ามา ทุกคนแปลกใจว่าเธอออกมาได้อย่างไร ไตรภพบอกว่าเธอให้มงคลประกันออกมาโดยยอมเอาตัวเข้าแลก

ศราภัทรโมโหและผิดหวังมากถามว่าเสียสติไปแล้วหรือถึงได้ทำแบบนี้ เลยทำให้เจ็บหน้าอกขึ้นมาอีก พิมลภาบอกว่าตนยอมตายเสียดีกว่าที่จะติดคุก ภัทรลดาบอกว่าพวกตนกำลังจะไปประกันตัวให้อยู่แล้ว ทำอย่างนี้เสียศักดิ์ศรีมาก

พิมลภาแว้งกัดทันที สาธยายว่าภัทรลดาก็ไม่ได้ดีไปกว่าตน หนีไปกับอาทรตั้งหลายวัน อาทรเลือดขึ้นหน้าบอกว่าภัทรลดาติดพายุอยู่ที่เกาะไข่หงส์ต่างหาก เธอไม่เคยทำอะไรชั่วๆอย่างนั้น พราวก็เป็นพยานให้ ไตรภพที่นิ่งฟังอยู่นาน ทนสมเพชไม่ได้บอกอาทรว่า

“ไม่ต้องโกรธไปหรอก เรื่องนี้ผมไม่เชื่อเขาอยู่แล้ว เพราะอะไรรู้ไหม เพราะผู้ชายที่อยู่กับภัทรที่เกาะไข่หงส์คือผม ผมกลับมาเมืองไทย เพราะน้าสาเครียดที่พ่อผมจะแต่งงานกับคุณจนทานยาเกินขนาด เกือบตาย ตอนแรกผมก็กะจะล้มงานแต่งงานแต่น้าสาขอไว้ ผมก็เลยไปเก็บตัวอยู่บนเกาะไข่หงส์ เลยได้เจอภัทรที่นั่น เพราะภัทรไปทำงานให้คุณ ผมเข้าใจผิดคิดว่าภัทรคือคุณ ก็เลยหลอกเขาให้อยู่บนเกาะเพื่อจะล้มงานแต่ง เพราะฉะนั้นภัทรไม่ได้หนีตามใครอย่างที่คุณพยายามจะป้ายสีหรอก”

พิมลภาไม่เชื่อ ไตรภพตัดบทอย่างสมเพชว่า เธอไม่เหลืออะไรแล้ว ที่หนักที่สุดคือเธอสูญเสียความรักความไว้ใจที่พ่อแม่เธอน้องสาวเธอเคยมีให้ แค่นี้ก็เป็นการลงโทษเธอเกินพอแล้ว ที่เหลือ ตนอโหสิให้พิมลภาอยู่ในภาวะที่ควบคุมสติไม่ได้จนอาละวาดคลุ้มคลั่งพุ่งเข้าทุบตีไตรภพจนปิ่นมณีต้องเข้าไปจับตัวไว้

รุ่งขึ้นภัทรลดาไปพบไตรภพตามที่นัดไว้ เธอเอาเช็คไปใช้หนี้เขา บอกว่าส่วนใหญ่เป็นเงินที่อาทรกู้จากสหกรณ์ ไตรภพอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะรับเช็คไปแล้วต่างก็นิ่งเงียบไปนาน

“เราคงต้องจากกันแล้วใช่ไหม” ไตรภพเอ่ยขึ้นหน้าขรึมเศร้า เมื่อภัทลดารับ “ค่ะ” เขาเก็บเช็คเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่ง “โชคดีนะภัทร” แล้วเดินเลี่ยงไป

ภัทรลดามองตามไปด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย เพราะลึกๆแล้วเธอก็รักเขาไม่น้อย แต่เธอเลือกที่จะรักษาศักดิ์ศรีมากกว่า

ฝ่ายพิมลภาไปหามงคลทันทีจนเขาบอกว่าไม่นึกว่าเธอจะใจร้อนขนาดนี้ พิมลภาบอกว่าตนไม่อยากอยู่บ้านและไม่อยากกลับไปอีกแล้ว มงคลมองตาเป็นมันอาสาแก้เบื่อให้ทันที

พิมลภาเหมือนตกนรกทั้งเป็น เมื่อถูกมงคลผู้มีอารมณ์วิปริต ทั้งใส่กุญแจมือทั้งใช้เข็มขัดหนังฟาดเธออย่างบ้าดีเดือด เธอร้องครวญครางอย่างเจ็บปวดสาหัส ไม่เพียงเท่านั้นมงคลยังมั่วหญิงอื่นอย่างหน้ามืด เมื่อพิมลภาตัดพ้อต่อว่าก็ถูกเย้ยว่าดีเท่าไรแล้วที่ตนเอามาไว้ที่บ่อน ไม่อย่างนั้นก็ติดคุกไปแล้ว พิมลภาได้แต่กล้ำกลืนแม้จะยังแต่งตัวสวยแต่หน้าตาทรุดโทรมมาก

 

จากการช่วยเหลือกันและกันอย่างเพื่อน จนกลายเป็นความรัก อาทรกับพราวนับวันเข้าใจกัน กินข้าวดูหนังกันอย่างเปิดเผยและมีความสุข

ทาริกากับยงยุทธนั้นแม้คุณหญิงนวลสวาทจะยังมีท่าทีเย็นชาเหมือนไม่เห็นด้วยกับความรักของทั้งสอง แต่เมื่อยงยุทธได้ทุนไปเรียนต่อด้านอาชญาวิทยาชิคาโก เขาจึงตัดสินใจพาทาริกาไปกินข้าวกับแม่ที่ร้านอาหาร รวบรวมความกล้าบอกแม่ว่า

“คุณแม่ครับ ผมมีเรื่องอยากจะกราบเรียน คุณแม่ครับ คือผม ผมกับริกาตัดสินใจว่าจะแต่งงานกันครับ”

คุณหญิงตอบทันทีว่าไม่ได้! ทั้งสองหน้าเสีย แต่พอฟังประโยคต่อไปก็ดีใจจนยิ้มเต็มหน้า เมื่อคุณหญิงบอกว่า “จนกว่าจะหาฤกษ์ยามที่เหมาะสมได้ ไม่อย่างนั้นแม่ไม่ให้แต่งเด็ดขาด” ไม่เพียงเท่านั้น คุณหญิงยังไปหาฤกษ์ให้ด้วย

ยงยุทธกับทาริกามองหน้ายิ้มให้กันอย่างสมหวังกับความรักที่ต้องฝ่าฟันอย่างอดทนมายาวนาน…

ภัทรลดามาแสดงความยินดีด้วย ทาริกาเอ่ยจากใจว่าเพราะได้ภัทรลดาคอยช่วย ไม่อย่างนั้นก็คงมาไม่ถึงจุดนี้

แล้วทาริกาก็เลียบเคียงถามเรื่องของภัทรลดาบ้าง เล่าว่าเมื่อสองสามวันก่อนไตรภพมาซื้อเค้กไปให้น้องแคท บอกตนว่าทางบริษัทกำลังขยาย อาจจะต้องย้ายไปทำงานที่สาขาต่างประเทศ ตนไม่แน่ใจว่าเขาจะไปกี่ปี บางทีอาจจะไม่กลับมาอีกเลยก็ได้ ภัทรลดาทำหน้านิ่งแต่อดใจหายไม่ได้

วันนี้เมื่อภัทรลดารับแคทกับลูกเกดไปส่งที่บ้าน วิสาฝากธนาธิปกับนินันท์ให้บอกภัทรลดาขึ้นไปหาที่ห้องพระ พอขึ้นไป วิสาพาไปนั่งต่อหน้าพระพุทธรูปบนโต๊ะหมู่บูชา บอกว่าวันนี้เป็นวันแต่งงานของเธอกับไตรภพเมื่อปีที่แล้ว เล่าว่าก่อนหน้านี้ตนได้เรียกไตรภพมาพบที่ห้อง เพื่อให้เขาพูดต่อหน้าพระว่ารู้สึกอย่างไรกับเธอ

เมื่อพูดต่อหน้าพระ ไตรภพยอมรับว่าตนรักภัทรลดา รักมาก รักตั้งแต่แรกพบ และเพราะรักมากตนจึงเสียใจมากเวลาที่ถูกทรยศ

วิสาตำหนิไตรภพว่าทำไม่ถูกที่ทำร้ายจิตใจภัทรลดาครั้งแล้วครั้งเล่า แถมยังดูถูกอย่างร้ายกาจอีกด้วย แต่เวลาผ่านมาเขาก็น่าจะคิดได้บ้างแล้ว ตนจึงเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง “เพราะอยากรู้ว่าหนูภัทรรู้สึกอย่างเดียวกับคุณภพรึเปล่า”

วิสาขอให้ลองหาเวลาคุยกันดู แต่วันนี้เขาไปทำงานต่างประเทศ ก็ไม่รู้ว่า…ภัทรลดาถามทันทีว่าไปวันนี้แล้วเครื่องออกกี่โมง พอวิสาบอกว่าหกโมงกระมัง ภัทรลดาก็ลาไปทันทีจนวิสางง

 

ภัทรลดาขับรถไปสนามบินราวกับเหาะ แล้วก็เกิดอุบัติเหตุเมื่อไตรภพทะเลาะชกต่อยกับคนขับแท็กซี่ที่ขับรถอ้อมจนตกจากรถเดินเซออกมา กระแทกรถภัทรลดาฟุบไปกับพื้น

ภัทรลดาตกใจลงไปดู กลายไตรภพ เธอทั้งดีใจและน้อยใจที่เขาจะไปต่างประเทศโดยไม่บอกตน เลยทุบเขาไม่ยั้ง จนไตรภพบอกว่าตนเจ็บ ขับรถชนไม่พอยังทุบตีตนอีก

ในที่สุดเมื่อความรักเอาชนะความทิฐิได้ ต่างก็เผยใจให้กันอย่างไม่ปิดบัง ไตรภพกอดภัทรลดาไว้แนบอก ไม่มีคำพูดใดๆ แต่รับรู้ได้จากสัมผัสของกันและกันถึงความรักความห่วงใยที่มีต่อกัน

พิธีแต่งงานของทั้งสองจัดแบบชาวเกาะที่กลางทะเล ภัทรลดาบอกว่านี่เป็นความฝันของตน ไตรภพสบตาเธอนิ่ง เอ่ยด้วยความรักว่า

“ไม่ว่าคุณจะต้องการงานแต่งงานแบบไหน ผมก็พร้อมจะตามใจคุณทั้งนั้นแหละ เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ การได้อยู่ร่วมกับคุณ”

ไตรภพสวมมงกุฎดอกไม้ของตนให้ภัทรลดา บอกเธอเบาๆว่า

“ภัทร ผมรักคุณนะ รักมาตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอคุณ แล้วก็รักมากขึ้นเรื่อยๆจนถึงวันนี้ แล้วก็คงไม่มีวันที่จะเลิกรักคุณได้”

ภัทรลดายิ้มบางๆ มองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความรัก ก่อนจะคล้องพวงมาลัยให้ เอ่ยอย่างอ่อนหวาน

“ภัทรเองก็รักคุณค่ะ”

บรรดาชาวเกาะไข่หงส์ที่ลอยลำดูอยู่ต่างร้องบอกกันด้วยความดีใจว่า คุณผู้หญิงคล้องมาลัยให้คุณภพแล้ว ต่างพากันเฮด้วยความยินดี

ไตรภพจูบหน้าผากภัทรลดาอย่างแผ่วเบาแล้วสวมกอดกันแนบแน่นด้วยความรัก ท่ามกลางความชื่นชมยินดีของชาวเกาะไข่หงส์…

— จบบริบูรณ์ —

 

 

 

ขอขอบคุณบทละครออนไลน์จาก – ไทยรัฐ

 

ดูละครออนไลน์, บทละครทางผ่านกามเทพ, ละครออนไลน์, ละครทางผ่านกามเทพ, อ่านละคร, อ่านละครออนไลน์, อ่านละครออนไลน์ ทางผ่านกามเทพ, อ่านทางผ่านกามเทพออนไลน์, เรื่องย่อละคร, ทางผ่านกามเทพ, ทางผ่านกามเทพออนไลน์

 

 

คลิปย้อนหลังทางผ่านกามเทพทุกตอน

 

ทางผ่านกามเทพ
- 2015-11-25 4:33:01 โพสต์โดย : LaKorn 3,030 ดูละครย้อนหลัง