เรื่องย่อละครหยกเลือดมังกร ตอนจบ

หยกเลือดมังกร เรื่องย่อละคร หยกเลือดมังกร ละครย้อนหลัง หยกเลือดมังกร ละคร หยกเลือดมังกร พอร์ช ศรัณย์ ศิริลักษณ์ ประกบ มิน  พีชญา วัฒนามนตรี ในละคร หยกเลือดมังกร

หยกเลือดมังกร ละครหยกเลือดมังกร ทางช่อง 7

หยกเลือดมังกร ละครหยกเลือดมังกร ทางช่อง 7

หยกเลือดมังกร บทประพันธ์ :
หยกเลือดมังกร บทโทรทัศน์ :
หยกเลือดมังกรกำกับการแสดง : หน่อย สยาม น่วมเศรษฐี
หยกเลือดมังกร ผลิต : บริษัท พอดีคำ จำกัด
หยกเลือดมังกร แนวละคร :
หยกเลือดมังกร ออกอากาศ :
หยกเลือดมังกร ระยะเวลาออกอากาศ :
หยกเลือดมังกร จำนวนตอนออกอากาศ :

เรื่องย่อละครหยกเลือดมังกร ตอนจบ

ที่สนามกีฬาร้าง หยกในสภาพที่ถูกใส่กุญแจมือ กำลังถูกเก่งกับลูกน้องเล่นงาน เขาสู้สุดชีวิต จนเก่งที่เดินวนหาจังหวะจะจู่โจมพูดกลั้วหัวเราะว่า

“แกนี่มันสู้สุดใจขาดดิ้นจริงๆเลยว่ะไอ้หยกเสีย เปรียบขนาดนี้แล้วยังยืนอยู่ได้อีก”

“พวกแกอาจจะเห็นว่าการตีรันฟันแทงกันเป็นเรื่องสนุก แต่สำหรับฉันมันไม่ใช่…ฉันสู้เพื่อความอยู่รอดและเพื่อคนที่ฉันรักเท่านั้น”

เก่งพุ่งเข้าเล่นงานหยกอย่างหนัก ถูกมันซัดกระเด็นล้มจุกตามเตะซ้ำเข้าที่ท้องดังพลั่ก กิ่งเหมยได้ยินอุทานเรียกหยกอย่างเป็นห่วง หยกตะโกนบอกว่า “ฉันไม่เป็นอะไรกิ่งเหมย”

เสี่ยตงดูเก่งซ้อมหยกอย่างเลือดเย็น ครู่ใหญ่สั่งเก่งให้พอจัดการหยกได้เลย พูดแล้วพากิ่งเหมยออกไป

กิ่งเหมยได้แต่ร้องเรียกหยกอย่างเป็นห่วง ได้ยินเสียงปืนขึ้นลำกล้องก็แทบจะขาดใจ

กิ่งเหมยถูกเสี่ยลากออกไปข้างนอกบอก เธอขอร้องอย่าทำอะไรหยกเลย

“สายไปแล้วกิ่งเหมย คนที่ทรยศหักหลังฉันโทษของมันคือตาย ไว้ฉันส่งแกกับพี่สาวไปอยู่เมืองนอก ฉันจะหาผู้ชายที่ดีกว่ามันร้อยเท่าพันเท่าให้”

กิ่งเหมยจับมือเสี่ยกัดแล้ววิ่งเตลิดไปทั้งที่ตามองไม่เห็น เสี่ยตะโกนให้กลับมา ทันใดนั้นมีเสียงฝีเท้าคนล้อมกรอบเข้ามา กิ่งเหมยชะงักถามว่าใคร!

“พวกพยัคฆ์เมฆา…พวกมันตามมาเล่นงานฉันกับหยก” ไม่ทันสิ้นเสียง เสี่ยก็ถูกฝ่ายนั้นยิงเฉี่ยวแขนไป เสี่ยยิงสวนไปถูกพวกมันคนหนึ่งจังๆ จากนั้นเสียงปืนก็ดังรัวหูดับตับไหม้ เสี่ยอาศัยความชำนาญพากิ่งเหมยวิ่งหลบไปได้

เก่งกำลังจะยิงทิ้งหยก ชะงักเพราะได้ยินเสียงปืนข้างนอก หยกฉวยโอกาสนั้นเข้าแย่งปืน เอาหัวโขกเก่งจนสลบ ค้นหากุญแจไขกุญแจมือแล้ววิ่งออกไปตามเสียงปืนด้วยความเป็นห่วงกิ่งเหมย

เสี่ยตงพากิ่งเหมยหนีไปได้ไม่นานก็บอกเธอว่าขืนหนีกันไปแบบนี้มีหวังถูกมันจับไปทั้งสองคน เลยพาเธอไปซ่อนไว้ในซอกเอาสังกะสีปิดไว้ บอกให้อยู่เงียบๆ เดี๋ยวจะมารับ แล้ววิ่งล่อพวกมันไปอีกทาง

แต่เสี่ยออกไปไม่ทันไรก็ถูกลูกน้องพยัคฆ์เมฆาไล่ตาม เสี่ยยิงจนกระสุนหมด จึงซุ่มรอจังหวะ พอพวกมันเดินมาก็ออกไปจัดการด้วยมือเปล่าจนมันหมดสภาพ แต่พอจะหันไปก็ได้ยินเสียงขึ้นลำกล้องปืนจ่ออยู่ข้างหลังแล้ว

มานพนั่นเอง! เขาเยาะเย้ยว่าแค่ส่งคนมาล่อ หมาบ้าอย่างเสี่ยก็เดินมาติดกับแล้ว สั่งลูกน้องให้ไปลากตัวหยกมา

ที่แท้หยกหนีไปแล้ว เขาวิ่งตามหากิ่งเหมย ลูกน้องพยัคฆ์เมฆาคนหนึ่งค้นเจอตัวกิ่งเหมย มันกำลังแสดงความกักขฬะ ก็ถูกหยกซัดด้วยเชิงมวยจนนอนร้องครวญคราง

“ไม่ต้องห่วงนะกิ่งเหมย…ฉันอยู่นี่แล้ว” หยกกอดกิ่งเหมยไว้อย่างปกป้อง แต่ถูกพวกลูกน้องพยัคฆ์เมฆาตามมาอีกจึงต้องพากิ่งเหมยวิ่งหนีไปจนถึงรถของเสี่ยตง เจอพวกพยัคฆ์เมฆาดาหน้ามาขวาง หยกขับรถพุ่งชนพวกมันกระเด็นเผ่นกันกระเจิงแล้วตะบึงรถพากิ่งเหมยหนีไปได้หวุดหวิด

มานพรอหยกอยู่กับเสี่ยตง ลูกน้องที่เขาสั่งให้ไปเอาหยกมา กลับหิ้วปีกเก่งเข้ามาแทน เขาถามหาหยก พอรู้ว่าหยกหนีไปกับกิ่งเหมยแล้วก็กระชากคอเสื้อลูกน้องเข้าไปตะคอกอย่างหัวเสีย เสี่ยตงหัวเราะเยาะเย้ยว่า

“ฮ่าๆๆนี่น่ะเหรอวะคนที่คิดจะขึ้นมายิ่งใหญ่แทนคนรุ่นเก่า กลับไปฝึกฝีมือใหม่อีกสักสิบปีก่อนเถอะวะไอ้มานพ”

เลยถูกมานพหันมาซัดระบายความเจ็บใจจนเสี่ยหมดสภาพ จากเจ้าพ่อหมาบ้าตงลงเกลือกกลิ้งที่พื้นอย่างน่าสมเพช

ooooooo

หยกขับรถไปจอดในซอกตึกหนึ่ง ลงจากรถเอาผ้าคลุมพรางตาไว้ หยกเจ็บแผลแปล๊บๆและมีเลือดซึมออกมา กิ่งเหมยถามว่าทำไมต้องจอดรถทิ้งไว้

“พวกมันอาจจะตามเรามาได้น่ะสิกิ่งเหมย” เธอถามว่าแบบนี้เราก็กลับไปที่ตรอกศาลเจ้าไม่ได้แล้วใช่ไหม “ใช่…ทั้งไอ้มานพ ทั้งเสี่ยตงจ้องจะเล่นงานฉันอยู่ ถ้าเรากลับไปคงไม่รอดแน่”

“แล้วทำไมไม่ไปขอความช่วยเหลือจากตำรวจล่ะ เธอยังเป็นตำรวจอยู่ไม่ใช่เหรอ”

“สถานะของฉันถูกปกปิดเป็นความลับ มีแต่ผู้การคนเดียวเท่านั้นที่จะคืนให้ฉันได้ แต่ว่าตอนนี้เขา…” หยกหยุดพูด กิ่งเหมยถามว่าทำไม เขาตัดบท “ไว้ฉันจะเล่าทุกอย่างให้เธอฟังระหว่างทาง แต่ว่าตอนนี้เราต้องหาที่ปลอดภัยก่อน” หยกกุมมือเธอบีบเบาๆ ให้ความมั่นใจว่า “ไม่ต้องห่วงนะกิ่งเหมย ฉันจะดูแลเธอไม่ให้พวกมันมาพรากเธอไปจากฉันอีก”

กิ่งเหมยพยักหน้ารับด้วยความมั่นใจว่า เธอปลอดภัยเสมอเมื่ออยู่กับเขา…

ooooooo

เล้งสืบรู้เบื้องหลังของธงรบแล้ว แต่จะหว่าน ล้อมจะให้เขาบอกเอง เมื่อมาหาธงรบที่ถูกกักตัวในคฤหาสน์มีลูกน้องเฝ้าอย่างเข้มงวด เห็นลูกน้องเอาปืนจ่อธงรบที่ลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจ ก็สั่งให้เอาปืนลง แล้วกล่อม

“คุณเป็นคนฉลาดนะหมวด เพราะฉะนั้นก็น่าจะรู้ว่าการใช้ความรุนแรงกับฉันไม่ใช่ทางออกที่ดีเลย”

จากนั้นเอาตัวเขาไปที่ห้องทำงาน พูดดักคอว่าท่าทางอยากเจอตน มีอะไรจะอธิบายไหม ธงรบบอกว่าไม่มี

“ผมให้ทางเลือกที่ดีที่สุดต่อคุณแล้วนะหมวดธงรบ สถานการณ์ตอนนี้ก็น่าจะเห็นกับตาตัวเองแล้วว่า ใครคือคนที่คุณควรใช้กฎหมายมาเล่นงานที่สุด”

ธงรบอึ้งที่เล้งรู้มากกว่าที่คิด ระหว่างนั้นนนท์เข้ามา เล้งให้เอารูปผู้การสมิงที่นอนไม่ได้สติอยู่ให้ดู ธงรบหน้าเสียแต่ปรับสีหน้าได้ในพริบตา ทำหน้าตายถามว่า

“ให้ผมดูรูปใคร…ผมไม่รู้จัก”

เล้งพูดอย่างใจเย็นเป็นต่อว่า หมอที่โรงพยาบาลบอกลูกน้องตนว่า ธงรบไปเฝ้าผู้การถึงข้างเตียง ทำให้ธงรบรู้ตัวคิดหาทางแก้ปัญหา มองปืนที่วางอยู่บนโต๊ะ ถูกเล้งปรามว่า

“อย่าทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยากเลยหมวด ผมเริ่มสงสัยคุณตั้งแต่วันที่คุณตามผมไปปะทะกับมานพแล้ว ผมเลยให้นนท์ไปช่วยสืบดู แค่คุณยอมรับว่าคุณยังเป็นตำรวจอยู่และบอกผมว่าจะตามหาหยกได้ที่ไหน ผมสัญญาว่าผมจะปล่อยคุณ”

“ต่อให้แกง้างปากฉันด้วยปืน มาเฟียอย่างพวกแกก็จะไม่ได้อะไรจากฉัน”

“หมวด!!” เล้งโมโหตรงเข้าจับแขนเขาบิดดัดหลังอย่างแรง แต่ธงรบก็ยังทำหน้ากวนใส่เหมือนไม่รู้สึกอะไร

ooooooo

ส้มเช้งคอยหยกกับกิ่งเหมยอย่างเป็นห่วง คม-ทวนเชื่อว่าทั้งสองคนน่าจะปลอดภัย เธอถามว่าแล้วทำไมไม่กลับมา?

“มันไม่กลับมาที่นี่น่ะดีแล้วส้มเช้ง ไอ้หยกควรจะหาที่ปลอดภัยอยู่กับกิ่งเหมย ป้องกันไม่ให้พวกมันตามล่าอีก” ส้มเช้งบ่นว่าก็น่าจะบอกพวกเราหน่อยว่าอยู่ไหน “ไอ้หยกมันไม่ยอมบอกใครว่าอยู่ที่ไหนหรอก เพราะมันไม่อยากให้คนอื่นต้องมาเดือดร้อนเพราะมัน”

จริงอย่างที่คมทวนคาด หยกพากิ่งเหมยไปอยู่ที่เรือนแพริมน้ำ บอกว่าที่นี่น่าจะปลอดภัยที่สุดแล้ว เพราะคนที่รู้จักที่นี่ มีแค่ตนกับพ่อเท่านั้น กิ่งเหมยเปรยๆว่า “ป่านนี้ทุกคนคงเป็นห่วงเรา”

“แต่ถ้าคนอื่นรู้ว่าเราอยู่ที่ไหน พวกเขาจะเดือดร้อนได้นะกิ่งเหมย ไม่ต้องห่วงนะกิ่งเหมย ถ้าเธออยู่กับฉัน ทุกคนต้องมั่นใจว่าฉันจะดูแลเธออย่างดีที่สุด”

กิ่งเหมยกอดหยกไว้ มือถูกแผลที่สีข้างเขามีเลือดซึมออกมา จึงรู้ว่าเขาบาดเจ็บ แต่หยกก็ทำปากแข็งบอกว่าแค่นิดหน่อยเอง บอกเธอว่าไม่ต้องห่วงตนไม่เป็นอะไรจริงๆ แล้วขยี้หัวกิ่งเหมยกลบเกลื่อนแต่พอเดินออกมาก็นิ่วหน้าเจ็บแผล…

ooooooo

ดุจแพรอยู่กับป้าจั่นที่บ้าน ป้าจั่นวิ่งหน้าตื่นมาเร่งให้รีบหนีไปกัน จะพาหนีไปทางหลังบ้าน แต่ไม่ทันขยับ ชาญก็เข้ามาตะคอกว่าไม่มีใครออกจากบ้านนี้ไปได้ทั้งนั้นจนกว่าตนจะอนุญาต

ป้าจั่นพยายามปกป้องดุจแพร ถูกชาญตบจน

เลือดกบปาก ขู่ดุจแพรที่จะเข้าไปช่วยป้าจั่นว่า

“อย่าให้ผมต้องลงมือกับคุณหนูอีกคน…คุณ

มานพพาพ่อคุณมาส่งที่นี่แล้ว เชิญตามมาดูสภาพของพ่อคุณได้”

เสี่ยตงที่ถูกหิ้วปีกเข้ามาในสภาพหน้าตาฟกช้ำเนื้อตัวมอมแมมเลือดเกรอะกรังไปทั้งตัว ดุจแพรหัวใจแทบสลาย ตวาดถาม “พวกแกทำอะไรเขา…ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้นะ”

พอพวกมันปล่อย เสี่ยก็ทรุดฮวบลง ดุจแพรประคองไว้บอกว่าจะพาไปโรงพยาบาล เสี่ยส่ายหน้าเชิงไม่ให้ยุ่งกับพวกนั้น เธอไม่ยอม เสี่ยพยายามพูดทั้งที่เจ็บหนักว่า

“เชื่อป๋านะแพร…” แล้วทรุดไปคุกเข่ายกมือพนม ไหว้มานพท่ามกลางความตกตะลึงของดุจแพร “ฉัน…ฉันยอมแพ้แกแล้ว มานพ…ไว้ชีวิตฉัน…กับ…ลูกสาวด้วย”

มานพระแวงว่าจะถูกเสี่ยลอบกัดอีก เสี่ยยืนยัน “ฉัน…ฉันจะยกสิ่งที่แกอยาก…อยากได้มากที่สุด”

“ป๋า…อย่านะ…อย่า…” ดุจแพรร้องไห้โฮ แต่เสี่ยก็ยังยืนยันกับมานพว่า ตนยอมยกดุจแพรให้เขา พูดแล้วทรุดลงร้องไห้อย่างเจ็บปวดรวดร้าวแทบขาดใจ…

มานพถือสิทธิ์เป็นเจ้าของดุจแพร เข้าไปหาเธอในห้องนอนหมายข่มเหง ดุจแพรร้องขอความช่วยเหลือ เสี่ยตงได้ยินเสียงลูกร้องขอความช่วยเหลือ ก็ยิ่งปวดร้าวหัวใจแทบสลายที่ไม่สามารถช่วยลูกได้…

ดุจแพรยิ่งอ้อนวอนก็ยิ่งถูกมานพคุกคาม เธอร้องขอให้หยกช่วยด้วย ทำให้มานพยิ่งเจ็บใจ ผลักเธอลงบนเตียงชี้หน้าด่า

“เธอทำให้ฉันเสียอารมณ์ จำไว้นะดุจแพร นี่แค่ตัวอย่างที่สุภาพที่สุดเท่าที่ผมจะให้เกียรติคุณได้ แต่ถ้าคุณยังไม่ยอมผมดีๆ ทั้งๆที่ผมมีสิทธิ์ในตัวคุณทุกอย่าง ผมก็จะไม่สุภาพกับคุณอีก แต่จะเป็นซาตานที่คุณต้องอยู่ด้วยทั้งชีวิต เลือกเอาแล้วกัน!” แต่พอเดินไปถึงประตูก็หันกลับมาพูดอีกว่า “อ้อ…สำหรับไอ้หยก ผมจะช่วยให้คุณตัดใจจากมันเอง ได้ตัวมันมาเมื่อไหร่ มันตายคามือผมแน่”

ooooooo

 

หยกอยู่กับกิ่งเหมยที่เรือนแพอย่างเป็นส่วนตัว มีความสุข กิ่งเหมยพยายามที่จะช่วยตัวเองเพื่อไม่ให้เป็นภาระเขา ส่วนหยกก็หยอกล้อกิ่งเหมยเพราะไม่อยากให้เธอเครียด

ผิดกับที่เลานจ์ คืนนี้มีเสียงปืนดังขึ้นในเลานจ์ มานพถามชาญว่าเกิดอะไรขึ้น

“คุณนายน่ะสิครับ…คุณมานพ”

มานพถามว่าแม่ตนทำอะไร เมื่อออกไปดูเห็นลูกน้องที่ถูกยิงยืนเลือดอาบอยู่ ถามว่า “แม่ฉันเอาปืนมาจากไหน” ไม่มีใครตอบได้ มานพจะไปดู ชาญขวางไว้เตือนว่า

“อย่าดีกว่าครับนาย คุณนายไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ถ้านายเข้าไป…ผมว่า…”

มานพมั่นใจว่าแม่ไม่ยิงตนแน่ เขาเดินเข้าไปหาดวงแข พูดอย่างอ่อนโยนว่า

“แม่ครับ…นี่ผมเองนะ…ผมมานพลูกชายของแม่ไง”

ดวงแขมองตาขวาง เล็งปืนใส่ไล่ให้ออกไป เมื่อมานพขอปืน ก็ทำท่าจะคืนให้ แต่จู่ๆก็เกรี้ยวกราดขึ้นมาเล็งปืนใส่มานพ ประกาศจะฆ่าผู้ชายสารเลวให้ตายหมดทุกคน มานพยืนค้างหน้าเสีย…พอได้โอกาสก็หนีออกจากห้องปิดประตูอย่างแน่นหนา ได้ยินเสียงปืนจากในห้องดังแข่งกับเสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่งของดวงแข

“ตาย…ไอ้พวกผู้ชายชั่วๆ มันต้องตายให้หมด… ตายๆๆๆ!!”

มานพสบถอย่างหัวเสีย บอกชาญว่าจัดการพวกนั้นเสร็จเมื่อไหร่จะส่งไปขังลืมไว้ที่โรงพยาบาลไม่ต้องมาเห็นหน้ากันอีกเลย พูดแล้วผลักชาญให้พ้นทาง เดินงุ่นง่านกลับไปที่ห้องทำงาน

ooooooo

โหงวพกความแค้นมาเต็มอก แอบเข้ามาในเลานจ์ จัดการลูกน้องมานพแล้วเข้าไปในห้องทำงานของเขา

มานพมองยาที่เสพเหลือบนโต๊ะ มีปืนวางอยู่ใกล้ๆ ขณะกำลังเคลิ้มนั่นเอง โหงวย่องเข้ามาเอาปืนจ่อหัว

“ท่าทางแกจะมีความสุขเพลิดเพลินเหลือเกินนะไอ้มานพ”

มานพผงะ แต่พอจะคว้าปืนก็ถูกโหงวเอามีดปักมือไว้คาโต๊ะ เขาร้องจ๊าก ถูกโหงวเอามือปิดปากไว้ ชาญร้องถามเข้ามาว่ามีอะไรหรือเปล่า มานพจำต้องบอกไปว่า “ไม่มีอะไร…ไม่ต้องกวนฉัน ไปให้พ้น…”

มานพถามโหงวว่าต้องการอะไร ถ้าคิดจะให้ตนสละทุกอย่างเพื่อตัวเองจะขึ้นมาแทนที่ละก็…

อย่าฝันเลย โหงวบอกว่าตนแก่แล้วอยู่วงการนี้มานานพอแล้ว ตนอยากสบายตอนแก่ มานพบอกว่าตนจะจัดเงินให้ไม่อั้น โหงวจะได้สบายสมใจ

“ฮ่ะๆๆ มานพ…อั๊วช่วยลื้อโกงไอ้เล้งมาได้เท่าไหร่ ธุรกิจทั้งหมดของลื้ออั๊วก็ช่วยจนรู้หมดว่ามีอยู่เท่าไหร่ อั๊วคงไม่อยากได้แค่เศษเงินที่ลื้อเอามาปิดปากอั๊วหรอก” โหงวปรามมานพว่า ดีแต่ใช้กำลังมากกว่าสมอง ชี้ย้ำว่า “จะบอกให้นะ ถ้าลื้อไม่มีอั๊วคอยเป็นกุนซือให้ ลื้อจะยิ่งใหญ่อยู่แค่ไม่ถึงปี จากนั้นลื้อก็จะโดนพวกเดียวกันหักหลัง สุดท้ายลื้อก็จะมีจุดจบไม่ต่างจากมาเฟียคนอื่น”

มานพเล่นเล่ห์บอกโหงวให้กลับมาทำงานกับตนเหมือนเดิม ทั้งยังจะเป็นลูกกตัญญูตอบแทนบุญคุณและเรียกเขาว่าเตี่ยด้วย แต่โหงวไม่เชื่อ กระชากมานพไปตะคอก

“พอได้แล้วมานพ…ใครๆก็เรียกอั๊วว่าเป็นจิ้งจอก เฒ่า เพราะฉะนั้น ลื้อตบตาอั๊วไม่ได้หรอก ตายซะเถอะไอ้ทรพี!”

โหงวจะยิง มานพฮึดสู้ จับมือโหงวบิดจนเสียงปืนลั่นขึ้นนัดหนึ่ง โหงวผงะถอยออกไปเอามือกุมท้องที่เลือดทะลักออกมา มานพแสยะยิ้มพูดอย่างสะใจ “โชคไม่ได้เข้าข้างแกแล้วไอ้เป๋เอ๊ย…”

เมื่อเสียท่าเช่นนี้ โหงวเล่นเล่ห์เสนอว่าตนพาเขาไปจับตัวหยกได้ มานพทำเป็นยอมเพื่อตนจะได้ไม่ต้องไปตามล่าหยกเอง อ่อยว่า ถ้าโหงวบอก ตนสัญญาว่า “จะไว้ชีวิตแกแล้วให้แกอยู่กับเมียแกตามลำพัง”

“มานพ…ลื้อไว้ชีวิตอั๊วแล้ว ก็ช่วยพาอั๊วไปหาหมอก่อนไม่ได้หรือไง” โหงวต่อรอง

“หมอไม่จำเป็นสำหรับแกแล้วไอ้เป๋” มานพยิ้มเยาะ โหงวเอะใจหันมองข้างหลังเห็นดวงแขเอาปืนจ่อถึงตัวแล้วโหงวร้องตาเหลือก “ดวงแข…จะ…จะทำอะไร…วางปืนลง”

ดวงแขถามว่า “แกเป็นใคร” โหงวบอกให้ดูดีๆ ตนคือโหงวผัวเธอไง “เลว…พวกคนเลว พวกมันต้องตาย!!”

สิ้นเสียงตะโกน เสียงปืนคำรามขึ้น เปรี้ยงๆๆ! โหงวล้มตายคาที่ ตาถลนเลือดทะลักออกจากปาก ดวงแขนั่งลงข้างศพตะโกนไปหัวเราะไปอย่างคลุ้มคลั่ง

“คนชั่วตายแล้ว…มันตายแล้ว…ฮ่าๆๆๆ คนชั่วตายแล้ว!!”

ooooooo

เช้านี้ กิ่งเหมยตื่นขึ้นมาไม่พบหยก ร้องเรียกก็ไม่มีเสียงตอบ เธอตกใจร้องไห้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

จนสายหยกจึงกลับมาบอกว่าไปหาเรือลากจูงเพื่อลาก เรือนแพล่องไปตามน้ำ เพราะอยู่ที่นี่ไปนานๆคงไม่ปลอดภัย กิ่งเหมยถามอย่างกังวลว่า เราต้องหนีไปอีกนานเท่าไหร่

“ไม่นานหรอกกิ่งเหมย ความทุกข์มันจะอยู่กับเราแค่แป๊บเดียว เชื่อฉันนะ” หยกปลอบทั้งที่ตัวเองก็ไม่แน่ใจว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นอีก…

ดุจแพรร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด เสียใจที่เสี่ยตงยกตนให้มานพเพื่อเอาตัวรอด เสี่ยยอมรับว่าตนไม่มีทางเลือกเพราะถ้าตนไม่ยอมก็จะถูกมานพทรมาน จนกว่าจะยอมและเธอก็จะถูกมันทำร้ายยิ่งกว่านี้ ขอเธอว่า

“ถ้าแพรไม่อยากทนทุกข์ทรมานกับชีวิตที่เหลืออยู่ แพรก็ต้องยอมรับความจริง เราหนีพวกมันไม่รอดแล้ว”

ฝ่ายธงรบที่ถูกจับมัดมือมัดเท้ากับเก้าอี้ที่ตึกร้างมา ทั้งคืน วันนี้เล้งมาหาบอกว่า ตนไม่อยากทำร้ายเขา ขอแค่ให้บอกมาว่าจะตามหยกได้ที่ไหนเท่านั้น

เล้งกล่อมธงรบว่าตนสืบประวัติหยกมาหมดแล้ว ก่อนมาเป็นลูกน้องเสี่ยตงเขาเป็นนักเรียนนายร้อยตำรวจมาก่อน พูดอย่างรู้ลึกรู้ดีว่า “เท่าที่ผมรู้จักมา เขาไม่ใช่อันธ– พาล เขาเป็นคนมีคุณธรรมที่มาอยู่ผิดที่ผิดทาง และตอนนี้เขากำลังตกอยู่ในอันตราย คนเดียวที่ช่วยเขาได้ก็คือผม”

ธงรบไม่เชื่อน้ำคำมาเฟียอย่างเขา เล้งยอมรับว่าเมื่อก่อนตนเป็นมาเฟีย แต่ตอนนี้ตนไม่เคยสนับสนุนให้คนของตนไปทำร้ายคนอื่น พูดอย่างมุ่งมั่นว่า

“พวกผมทุกคนต้องทำธุรกิจอย่างสุจริต เพราะก่อนที่ผมจะตาย ผมอยากเปลี่ยนอันธพาลให้เป็นสุภาพบุรุษ”

เล้งกล่อมธงรบไม่ทันสำเร็จ ลูกน้องก็มารายงานว่ามีรถของพวกพยัคฆ์เมฆาขับเข้ามา เล้งกับลูกน้องชักปืนพร้อมสู้ แต่พอออกไป เห็นรถตู้มาจอดแล้วโยนศพหนึ่งลงมาในสภาพมีผ้าปิดหัวไว้ เมื่อเข้าไปดูเป็นศพโหงว มีข้อความเขียนไว้ว่า

“แกไม่ต้องขอบใจฉันหรอกที่ช่วยฆ่าศัตรูของแกให้ เพราะศพต่อไปคือพวกแกทุกคน”

เล้งเจ็บใจสั่งให้เอาศพโหงวออกไป ระหว่างนั้นก็ ได้รับโทรศัพท์จากหมอที่โรงพยาบาล เล้งรับสายอย่างตื่นเต้น

วางสายจากหมอ เล้งรีบกลับเข้าไปสั่งให้แก้เชือกที่มัดธงรบออกเดี๋ยวนี้ แต่ทันทีที่ธงรบเป็นอิสระ เขาเล่นงานลูกน้องเล้งแย่งปืนจ่อเล้งทันที พูดอย่างสะใจว่า “แกพลาดแล้วเจ้าสัวเล้ง”

“ผมไม่ได้พลาด แต่ผมตั้งใจปล่อยคุณต่างหาก เพราะเวลานี้ถ้าเราไม่ร่วมมือกัน ก็จะไม่มีใครช่วยหยกและจัดการกับมานพได้” แล้วเล้งก็เปิดเผยผลการตรวจ DNA ว่าตนเป็นพ่อของหยก จะไม่ปล่อยให้ลูกชายถูกตามล่าแน่นอน บอกเขาว่า “ถ้าคุณไม่ตกลงช่วยผมละก็… หยกคงไม่รอด เพราะมานพมันรู้ว่าหยกเป็นใคร มันต้องจัดการหยกเพื่อแก้แค้นผมแน่”

ธงรบมองหน้าเล้งทั้งแปลกใจและตกใจ

ooooooo

หยกรอเรือลากอยู่นานก็ไม่มา เขาบอกกิ่งเหมยว่าจะออกไปตาม ถ้าไม่ได้ก็จะหาหนทางอื่น แต่พอหยกกลับมาอีกทีก็ถูกชาญโผล่มาเอาปืนจ่อแล้ว มานพก้าวตามออกมาหัวเราะเยาะว่า คิดว่าหนีมาอยู่ที่นี่แล้ว ตนจะตามไม่เจอหรือ

หยกบอกว่าถึงได้ตนไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรเพราะตนก็เป็นแค่ลูกน้องเสี่ยตงเท่านั้น

“ไอ้เสี่ยตงมันบอกเรื่องที่แกเป็นตำรวจให้ฉันรู้แล้ว ตอนนี้ธุรกิจของมันกลายมาเป็นของฉันแล้ว เพราะ ฉะนั้นฉันคงปล่อยให้แกลอยนวลต่อไปไม่ได้”

มานพใช้ปืนกระแทกท้ายทอยหยกจนทรุด กิ่งเหมยตะโกนไม่ให้ทำอะไรเขา มานพหันไปบีบปากเธอ หยกบอกว่าตนยอมแล้วจะทำอะไรตนก็ยอมแต่อย่าทำอะไรกิ่งเหมย

ทั้งกิ่งเหมยและหยกต่างยอมที่จะรับชะตากรรมเพื่อปกป้องกันและกัน ทำให้มานพยิ่งหมั่นไส้ เข้าไปคุกคามกิ่งเหมย พอถูกเธอผลักอย่างรังเกียจ มันบีบคอเธอจนหน้าดำหน้าแดง หยกดิ้นรนจะไปช่วยกิ่งเหมย ก็ถูกชาญเล่นงาน

ในที่สุดกิ่งเหมยถูกมานพบีบคอจนแน่นิ่ง มันผลักเธอลงคลองอย่างอำมหิต ส่วนหยกก็ถูกชาญใช้ด้ามปืนทุบจนสลบ

ooooooo

ธงรบพาเล้งไปที่เรือนแพ เพราะหยกเคยบอกว่าที่นี่เป็นที่ปลอดภัยที่สุดของเขา เป็นบ้านแม่เขาเอง

เล้งคิดถึงพราวแสงขึ้นจับใจ เมื่อเข้าไปดูข้างใน เล้งก็รู้ทันทีว่าตนมาช้าไปแล้ว ทันใดมานพก็โทร.เข้ามือถือบอกว่าหยกอยู่กับตน ถ้าไม่ได้โหงวชี้ทางตนก็คงไม่มีโอกาสได้ตัวสายเลือดคนเดียวของมังกรวารีมาอยู่ในกำมือ

มานพฟังเสียงเล้งด่าอย่างอาฆาตแค้น แล้วพูดกับหยกว่า

“งงล่ะสิ ที่มารู้กำพืดแท้จริงของตัวเองเอาเวลานี้ เอาเป็นว่าฉันจะใจดีเล่าเรื่องของแกกับไอ้เล้งให้ฟัง”

มานพเล่าทั้งประวัติของหยกและเรื่องหยกเลือดมังกรที่ติดตัวเขามาแต่เล็กว่า

“มันคือสมบัติประจำตระกูลของมังกรวารี มีไว้ให้กับสายเลือดผู้มีหน้าที่รับช่วงต่อ หยกครึ่งชิ้นนั้นอยู่ที่แกส่วนอีกครึ่งอยู่กับไอ้เล้ง หยกชิ้นนั้นมันติดตัวแกมาตั้งแต่เกิดไม่ใช่หรือ” เห็นหยกนิ่งอึ้ง มานพเย้ย “เป็นไง ทีนี้แกจะขอบใจฉันได้รึยังที่ช่วยสงเคราะห์ให้แกได้รู้ว่าใครคือพ่อของแก”

เวลาเดียวกันนั้น ลูกน้องเล้งเข้ามาเรียกเขาไปดูข้างนอกอย่างตื่นเต้น เมื่อพากันออกไปดู พบร่างกิ่งเหมยเกยตลิ่งแน่นิ่งอยู่ ธงรบไปดูแล้วบอกว่า “เธอยังไม่ตายครับ”

“รีบพาเธอไปโรงพยาบาล นนท์ติดต่อหมอให้เตรียมช่วยเหลือเธอด่วนเลย” เล้งสั่ง มองธงรบที่อุ้มกิ่งเหมยขึ้นมาอย่างเป็นห่วง

ooooooo

ที่โรงพยาบาล ทั้งส้มเช้ง อ่าง สลึง และคมทวนต่างพากันไปเยี่ยมกิ่งเหมย คมทวนถามธงรบว่าแล้วหยกล่ะ ธงรบได้แต่มองหน้าคมทวนอย่างหนักใจ
ในภาวะที่หมดสตินี้ จิตใต้สำนึกของกิ่งเหมยล่อง ลอยไปเจอกับอาม่า ต่างโผเข้ากอดกัน อาม่าปลอบกิ่งเหมย ที่ร้องไห้อย่างหนักว่า จะมีครอบครัวแล้วต้องเข้มแข็ง เธอบอกอาม่าอย่างหมดกำลังใจว่าหยกกับตนไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว

อาม่ากอดกิ่งเหมย ปลุกปลอบใจว่า “อาม่าตั้งชื่อลื้อ ว่ากิ่งเหมย เพราะกิ่งเหมยกิ่งนี้จะต้องต้านแรงพายุได้ด้วยตัวเอง กิ่งเหมยของอาม่า ลื้อต้องเข้มแข็งสิ…ลื้อต้องทำได้”

“ค่ะอาม่า…เหมยต้องทำได้ กิ่งเหมยกิ่งนี้จะต้านพายุได้ด้วยตัวเอง”

อาม่าดึงกิ่งเหมยเข้าไปกอดแน่นอย่างให้กำลังใจ …กิ่งเหมยในภาวะนั้น…ยิ้มอย่างมีกำลังใจ…แต่กายยังนอนนิ่งอยู่

เล้งสะเทือนใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับกิ่งเหมยและหยก เขาสั่งลูกน้องทุกคนให้เตรียมพร้อม ถ้าตามเจอมานพ เมื่อไหร่จะถล่มให้เละ คมทวนขอไปด้วย เล้งจะบอกเรื่องหยกเป็นสายเลือดของตน คมทวนขัดขึ้นว่าตนรู้จากธงรบหมดแล้ว เตือนเล้งว่า

“ตราบใดที่แกยังวนเวียนอยู่กับพวกมาเฟีย สายเลือดของแกทุกคนจะไม่มีวันอยู่อย่างสงบ”

“ตั้งแต่พราวแสงตาย ฉันก็คิดจะยุติเรื่องนี้มาตลอด เพื่อเป็นสิ่งตอบแทนความดีที่พราวแสงยอมสละชีวิตเพื่อฉัน และวันนี้ก็ถึงเวลาที่ฉันจะต้องทำให้ได้ เพราะหยกคือความหวังเดียวในชีวิตของฉัน” เล้งยังขอบใจคมทวนที่ให้ความรักกับหยก บอกเขาว่า “ตราบใดที่ฉันเป็นพ่อของไอ้หยก ฉันจะต้องทำให้ลูกฉันมีความสุข”

ooooooo

เสี่ยตงพูดกับเก่งว่ามานพต้องฆ่าหยกปิดปาก ไม่ให้สาวโยงมาถึงธุรกิจของตนที่ถูกมานพยึดไปเพราะถ้าเป็นเช่นนั้นมานพเองก็จะชวดไปด้วย

ดุจแพรได้ยินเสี่ยพูดกับเก่งเช่นนั้น จึงคว้ามือถือของเสี่ยวิ่งเข้าห้องปิดประตูโทร.หามานพ บอกเขาว่าตนยอมทุกอย่างที่เขาต้องการ มานพรู้ทันว่าเธอต้องการแลกกับชีวิตของหยก หัวเราะเยาะว่า

“ผมไม่ได้เป็นไอ้โง่นะ ที่จะยอมให้คุณเอาตัวเอง มาเป็นข้อแลกเปลี่ยน เพราะยังไงคุณก็หนีผมไม่พ้นอยู่ดี” เมื่อเธอขอร้อง มานพทำเป็นยอม “ก็ได้ครับ…ผมจะให้คุณมาเห็นหน้าไอ้หยกเป็นครั้งสุดท้าย แต่จะเป็นการเห็นมันถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตา จะได้เป็นภาพฝังใจว่าคุณจะรักใครไม่ได้อีกนอกจากผมคนเดียว!”

ดุจแพรออกมาบอกเสี่ยว่ามานพต้องการพบ ตนจะพาไปหาเขาและช่วยบอกให้เขาตกรางวัลให้ป๋า เสี่ยฟังแล้วหน้าเครียดกับคำพูดจากปากลูกสาวสุดที่รักที่ทิ่มแทงใจดำตน

ที่โกดัง…ชาญจับหยกไว้ให้มานพซ้อมอย่างบ้า ดีเดือด หัวเราะเยาะว่าแค่นี้ก็สำออยคอพับคออ่อนไม่เห็นเหมือนเล้งเลย

“ฉันสมเพชแกจริงๆ มานพ…ทั้งๆที่เจ้าสัวเล้งพร้อมปั้นแกให้เป็นผู้สืบทอด เขาอยากให้แกยิ่งใหญ่ไม่น้อยไปกว่าเขา แต่แกกลับมักใหญ่ใฝ่สูง เห็นขุนเขาตรงหน้าเป็นแค่เนินดิน” ถูกมานพจิกหัวขึ้นมาขู่ว่าจะแยกร่างเขาเป็นชิ้นๆแล้วส่งไปให้เล้งดูอยู่แล้วยังจะทำปากดีอีก “ฉันพูด ไม่ผิดหรอก ฉันอยู่กับพวกมาเฟียมานาน จนเห็นเหมือนกับ ที่เจ้าสัวเล้งเห็น ความยิ่งใหญ่ที่พวกแกพยายามห้ำหั่นกันมันก็แค่ภาพลวงตา ยิ่งไขว่คว้าก็ยิ่งหาไม่เจอ”

มานพยกปืนจะยิง หยกหลับตานึกในใจ “กิ่งเหมย…ฉันพร้อมจะตามไปดูแลเธอแล้ว เราจะอยู่ด้วยกันชั่วนิรันดร์”

ooooooo

ขณะเล้งอยู่ที่ท่าเรือคอยตามข่าวหยกอยู่นั้น เขาได้ข่าวดีว่าอาการของกิ่งเหมยดีขึ้น จากนั้นไม่นานก็ได้รับโทรศัพท์จากนนท์ เล้งพูดอย่างดีใจมาก…

“ว่าไงนนท์…ขอบใจมาก…ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ” วางสายแล้วบอกทุกคน “รู้แล้วว่ามันอยู่ไหน ทุกคนพร้อมแล้วใช่ไหม”

พวกลูกน้องมังกรวารีทุกคน ชูมือเฮรับอย่างฮึกเหิม เล้งยืนประกาศอย่างอหังการ…

“นี่จะเป็นสงครามครั้งสุดท้าย มันจะไม่ใช่แค่ การต่อสู้เพื่อลูกของฉันอย่างเดียว แต่จะเป็นการกวาดล้างความสกปรกที่ทำให้ลูกผู้ชายอย่างพวกเราทุกคนต้องถูกตราหน้าว่าเป็นอันธพาล เพราะฉันอยากเห็นพวกเราทุกคนมีอาชีพที่สุจริต เป็นพ่อของลูก เป็นสามีของเมีย และเป็นสุภาพบุรุษ ไม่ใช่นักเลง!!”

ดุจแพรพาเสี่ยตงจะไปพบมานพแต่เสี่ยถูกกันไว้ข้างนอก ระหว่างนั้นได้ยินลูกน้องมานพมาบอกกันว่าเล้งยกพวกมาที่นี่เต็มไปหมด เสี่ยเชื่อว่าเล้งไม่ปล่อยตนไว้แน่ เตรียมจะลุยเอาตัวรอด แต่พอควานหาปืนในอกเสื้อปรากฏว่าหายไปแล้ว เสี่ยเหงื่อแตกพลั่ก คิดทบทวนจึงนึกได้ว่า ถูกดุจแพรล้วงไปตอนที่ทำทีเข้ามากอดนั่นเอง!

ดุจแพรเอาปืนจากเสี่ยเข้าไปพบมานพ ถูกมานพขู่ว่าจะฆ่าหยกให้เห็นกับตา พอถูกด่าก็ตรงเข้าบีบหน้าดุจแพรอย่างดุร้าย พลันก็ชะงักตาเหลือกเมื่อรู้ตัวว่าถูก เธอเอาปืนจ่อพุง เธอสั่งให้ปล่อยหยก มิฉะนั้นจะยิง

ไม่ทันขยับทำอะไร เสียงปืนข้างนอกก็ดังรัวขึ้น ทุกคนหันมองไปทางนั้น มานพฉวยโอกาสแย่งปืนจากดุจแพรจี้หมับใส่เธอทันที ส่วนหยกก็ฉวยโอกาสนั้นแย่งปืนจากชาญจี้มันไว้เช่นกัน

ที่นอกโกดัง พวกเล้งปะทะกับลูกน้องพยัคฆ์เมฆา คมทวนตะลุยเข้าข้างในได้ ส่วนนนท์ก็ต่อสู้เปิดทางให้ธงรบเข้าไปได้อีกคน คมทวนกับธงรบต่อสู้ตะลุมบอนกับลูกน้องมานพ เสี่ยตงเห็นท่าไม่ดีรีบวิ่งหนีเอาตัวรอด

ขณะที่หยกต่อสู้พลางพยายามจะไปช่วยดุจแพร ถูกชาญคลานไปหยิบปืนจะยิง แต่ถูกธงรบเข้ามายิงตายเสียก่อน

มานพเห็นท่าไม่ดีลากดุจแพรออกไปข้างนอก เจอเสี่ยตงมาขวางสั่งให้ปล่อยลูกสาวตนเดี๋ยวนี้ เตือนสติว่า

“ลำพังแกคนเดียวสู้พวกไอ้เล้งไม่ได้หรอก”

มานพเอาปืนจ่อดุจแพร เป็นจังหวะที่หยกวิ่งเข้ามาเพื่อช่วยเธอพอดี

“หยุดอยู่ตรงนั้นแหละไอ้หยก พวกแกไม่มีทางเล่นงานฉันได้หรอก ฆ่าไอ้หยกซะเสี่ยตง ถ้าไม่อยากเห็นลูกสาวต้องเจ็บตัว…ฆ่าไอ้หยกซะ!!”

เสี่ยตงตัดสินใจแตะไกปืนจะยิงหยก ดุจแพรกัดมือมานพแล้ววิ่งไปขวางทางปืน เสี่ยลั่นไกไป 3 นัดซ้อน ถูกดุจแพรทุกนัด! เสี่ยช็อกมือตกปืนหล่น มานพหันปืนใส่หยกทันที “แกฆ่าไอ้หยกไม่ได้…งั้นก็ต้องฉันเอง”

ไม่ทันที่มานพจะเหนี่ยวไก เขาก็ถูกยิงร่างพรุนจากฝีมือของเล้ง แต่ยังพยายามจะเบนกระบอกปืนยิงเล้ง ธงรบเข้ามายิงนัดเดียวตัดขั้วหัวใจมานพตายคาที่

ดุจแพรหายใจรวยริน เสี่ยคลานเข้าไปกอดลูกสาวขอโทษน้ำตาอาบหน้า ดุจแพรขอร้องเสี่ยเป็นครั้งสุดท้ายว่า

“แพร…แพรอยากเห็นป๋าเป็นคนดีนะ…ป๋า…ป๋าทำให้แพรได้ไหม…ได้…ไหม…” แล้วเธอพยายามพยักหน้าให้หยกเข้าไปหา บอกเขาว่า “…ฉันมีเรื่องต้องบอกเธอ ก่อน…ก่อนที่ฉันจะตาย เพราะนี่คือสิ่งเดียวที่ฉันจะทำได้เพื่อเธอกับกิ่งเหมย”

หยกอุ้มดุจแพรออกไป เสี่ยตะโกนให้เอาลูกสาวตนคืนมา เล้งเข้ามาพูดเตือนสติว่า

“ทำตามที่ลูกสาวลื้อขอเอาไว้เถอะไอ้ตง ไม่อย่างนั้นเวรกรรมที่แกทำเอาไว้จะเกาะกินหัวใจแก จนทำให้แกต้องทนทุกข์ทรมานเหมือนคนตายทั้งเป็น”

ooooooo

กิ่งเหมยรู้สึกตัวขึ้นมาคำแรกที่ถามคือ หยกเป็นอย่างไร ได้ข่าวหยกไหม ไม่ทันไรหยกก็เปิดประตูเข้ามาเนื้อตัวเต็มไปด้วยคราบเลือด หยกโผเข้ากอดกับกิ่งเหมยด้วยความดีใจ แต่ก็มีข่าวร้ายเรื่องดุจแพร กิ่งเหมยรีบไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล

แม้ทุกคนจะทั้งอ้อนวอนและภาวนาขอดุจแพรอย่าเป็นอะไรเลย แต่หมอก็ไม่อาจช่วยเธอได้ ก่อนจากไปดุจแพรยังพูดให้ทั้งสองสะเทือนใจว่า ที่ตนทำไปนี้ก็เพราะ…

“ฉันอยากเห็นเธอสองคนมีความสุข” บอกหยกว่า “สัญญานะว่าเธอจะดูแลน้องสาวของฉัน อย่าทำให้กิ่งเหมยต้องเสียใจ” ฝากความหวังว่า “เมื่อถึงวันที่กิ่งเหมยลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็จะได้เห็นเธอสองคนมีความสุข…”

ดุจแพรจากไปทั้งที่ยังมีรอยยิ้มที่ให้ไว้กับกิ่งเหมยและหยก…

หลายเดือนต่อมา วันแห่งความปีติยินดีก็มาถึง เมื่อกิ่งเหมยได้รับการเปลี่ยนดวงตา พอเธอลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เห็นหยกอยู่ตรงหน้า ทั้งสองสวมกอดกันด้วยความดีใจสุดชีวิต

ส้มเช้งเซอร์ไพรส์กิ่งเหมยด้วยการซื้ออุปกรณ์วาดรูปใหม่ให้ทั้งชุด นอกจากนั้น ธงรบก็มาแสดงความยินดีพร้อมกับบอกข่าวดีว่า ผู้การสมิงเริ่มรู้สึกตัวแล้ว หมอยืนยันว่าจะกลับมาเป็นปกติได้ด้วย บอกหยกที่ฟังอย่างตื่นเต้นว่า

“แกกับฉันก็จะได้เกียรติยศกลับคืนแล้วเว้ย”

คมทวนเสริมว่า ข่าวนี้ไม่เพียงตนดีใจแต่เล้งกับพราวแสงก็ตั้งหน้าตั้งตารอวันนี้มานานแล้วเหมือนกัน

เล้งเอาหยกเลือดมังกรสองชิ้นมาประกอบเข้ากัน บอกหยกว่ามันเป็นสมบัติประจำตระกูลที่มีไว้ให้ผู้สืบทอดต่อจากตน พูดออกตัวว่า

“แต่ฉันรู้ว่า ฉันคงจะบังคับให้หยกมาทำงานที่ตัวเองไม่ถนัดไม่ได้ แค่ลูกเก็บสมบัติประจำตระกูลของเราเอาไว้ แล้วยอมรับว่าเลือดในตัวของลูกคือมังกรวารี แค่นี้พ่อก็ ดีใจแล้ว” เล้งดึงหยกเข้าไปกอดด้วยความรักหมดหัวใจ

เมื่อฟ้าใสในวันใหม่…ตรอกศาลเจ้าก็จัดงานมงคล สมรสให้หยกกับกิ่งเหมยด้วยความรัก บ่าวสาวเข้าไปกราบไหว้ขอพรจากเทพเจ้าและขอบคุณอาม่าผู้จากไป เสร็จเรียบร้อยแล้วธงรบกับส้มเช้งนำทั้งคู่กลับออกมาด้านนอกซึ่งแขกเหรื่อคนกันเองกำลังดื่มกินและรอแสดงความยินดี

“ดีใจด้วยนะหยก ในที่สุดเธอก็ทำสำเร็จจนได้ ฉันภูมิใจในตัวเธอจริงๆ”

“เพราะผู้การให้โอกาสผมต่างหากล่ะครับ”

“ได้โอกาสแล้วหยก ขอเลื่อนขั้นเลย ขอตอนนี้ผู้การเสนอชื่อแกให้หลายขั้นแน่”

“ไม่เอาหรอกครับหมวด ให้ทุกอย่างเป็นไปตามขั้นตอนดีกว่า”

ผู้การสมิงยิ้มพอใจคำตอบของหยก และย้ำอย่างมั่นใจด้วยว่าความดีจะพิสูจน์ตัวเอง

“แต่อย่าใช้งานลูกชายผมหนักนักนะครับผู้การ เดี๋ยวเขาจะไม่มีเวลาปั๊มทายาทให้ตระกูลมังกรวารีของผม ผมยิ่งเหลือเขาอยู่คนเดียวด้วย”

“ไม่ต้องห่วงหรอกครับเจ้าสัว เจ้าบ่าวเจ้าสาวเขาพร้อมกันมานานแล้ว ผมฟันธง”

คมทวนเอ่ยยิ้มๆ กิ่งเหมยเขินอาย แล้วยิ่งอายไปกันใหญ่เมื่ออ่างกับสลึงผสมโรงหยอกเย้า แถมหยกยังโชว์กอดหอมเจ้าสาวก่อนอุ้มเธอตัวลอยแสดงพละกำลังอันเหลือเฟือท่ามกลางเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของทุกคน

ooooooo

–อวสาน–

———————————

หยกเลือดมังกร ละครหยกเลือดมังกร ทางช่อง 7

รายชื่อนักแสดงจากละคหยกเลือดมังกร

หยกเลือดมังกร พอร์ช – ศรัณย์ ศิริลักษณ์
หยกเลือดมังกร มิน – พีชญา วัฒนามนตรี
หยกเลือดมังกร ซัน – พิชยดนย์ ศิระวนาดร
หยกเลือดมังกร กรีน – อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล
หยกเลือดมังกร เชน – ณัฐวัฒน์ เปล่งศิริวัธน์
หยกเลือดมังกร เจมส์ – เรืองศักดิ์ ลอยชูศักดิ์
หยกเลือดมังกร เมฆ – วินัย ไกรบุตร
หยกเลือดมังกร ทองขาว ภัทรโชคชัย
หยกเลือดมังกร พิมพ์พรรณ ชลายนคุปต์
หยกเลือดมังกร เขาทราย แกแล็คซี่ ฯ

———————————-

เรื่องย่อละครช่อง 7 

ไฟมาร | อุบัติเหตุ | พลิกดินสู่ดาว |  | สุสานคนเป็น | นางชฎา |
ไม่สิ้นไร้ไฟสวาท | น้ำเซาะทราย | ลูกไม้หลากสี | วันนี้ที่รอคอย

หยกเลือดมังกร, อ่านละครออนไลน์
- 2013-01-23 12:39:07 โพสต์โดย : zoomza 22,472 ดูละครย้อนหลัง