อ่านละครออนไลน์ – อ่านละครเจ้าสาวสลาตันออนไลน์ ตอนที่ 6

อ่านละครออนไลน์ – อ่านละครเจ้าสาวสลาตันออนไลน์ ตอนที่ 6

เจ้าสาวสลาตัน
เจ้าสาวสลาตัน

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 6

มุมหนึ่งในสปา จรรยามองเขมิกาอย่างชื่นชม

“เธอสวยมาก”
“จริงอ่ะ ไม่เหมือนกะเทยแน่นะ เกิดมาไม่เคยแต่งตัวแบบนี้เลย” จรรยางง “เออ เท่าที่จำความได้ มันไม่เคยมีชุดแบบนี้ในหัวเลย”
“แล้วคุณนนท์พอใจรึเปล่า”
“ไม่รู้ รายนี้ฟอร์มเยอะ”
“ผู้ชายก็ปากแข็งแบบนี้แหละ ส่วนพวกผู้หญิง ไม่ต้องห่วงต้องอิจฉาเธอเป็นแถว เหมือนตอนแรกๆ ที่เธอเข้ามาที่นี่นั่นแหละ”
“คุณนนท์เค้าสวีทกับฉันมากเหรอ”
“เค้ารัก แล้วก็ให้เกียรติเธอมาก มากจนมันกลายเป็นผลร้ายกับเธอ”
“งั้นเราก็มาถูกทางแล้ว”
“อะไรนะ”
“บอกหน่อยซิ ว่าเมื่อก่อน ฉันเอาใจคุณนนท์ยังไงบ้าง”

เขมิกาถือตะกร้าใบเล็กใส่น้ำมันหอมระเหยกลิ่นนางแย้มพร้อมอุปกรณ์การนวดเข้ามาในห้องทำงานชานนท์ ชานนท์เงยหน้าจากงาน
“จรรยาอยากให้ฉันทดสอบน้ำมันหอมระเหยชุดนี้ ฉันก็เลยอยากได้ตัวช่วยเพราะคนอื่นติดลูกค้าหมด”
ชานนท์มอง แล้วก้มลงทำงานต่อ
“ฉันไม่ว่าง” เขมิกาเดินเข้ามา ดึงเอกสารออกจากตรงหน้าชานนท์เอาไปใส่ตู้ “เธอทำอะไร”
“ตอนนี้งานคุณก็ไม่มีแล้ว ไปทำงานของฉันก่อน”
“ฉันไม่…”
“หรือกลัวว่าอยู่กับฉันสองต่อสองแล้วจะใจอ่อน”
ชานนท์โดนแทงใจดำ พูดไม่ออก

ห้องนวดอโรม่า ชานนท์เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนอนคว่ำหน้าบนเตียงนวด เขมิกาหยดน้ำมันลงบนฝ่ามือตัวเอง แล้วคลึงมือไปมาเพื่อวอร์มให้น้ำมันอุ่นแต่ทำไม่ค่อยเป็นจึงเงอะงะหน่อย เขมิกามองไปที่จรรยาที่หลบมุมแอบดูอยู่ จรรยาทำท่าให้ดู เขมิกาทำตาม แล้วทำท่าจะลงมือนวดแต่ไม่มั่นใจ ชานนท์เงยมองเขมิกา
“ทำอะไรของเธอ ฉันไม่มีเวลาเล่นสนุกกับเธอนานนักนะ”
“ใจเย็นซิคะ สามี มันต้องมีลีลากันหน่อย” ชานนท์ก้มไปนอน จรรยาทำท่านวดให้ดู แบบเบามือ เขมิกาทำท่าตามที่จรรยาสอน ชานนท์รู้สึกสบายเผลอตัวยิ้มบางๆ “เป็นไงคะ ฝีมือภรรยา เด็ดดวงใช่ม้า”
เขมิกาก้มไปกระซิบ ชานนท์ลืมตามองหน้าเขมิกา สบตากัน จรรยายกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปทันที ชานนท์เมินหน้าไปอีกทาง เขมิกามองหมั่นไส้ แล้วหันไปมองจรรยา จรรยาทำมือว่าโอเค แล้วรีบออกจากห้อง

ที่ห้องเก็บผ้าและอุปกรณ์ อึ่งนั่งพับผ้าเช็ดตัวที่ซักเสร็จแล้ว จรรยาเดินเข้ามาดูภาพจากมือถือไปด้วย
“น่าอิจฉา เจ้านายกับคุณขวัญตาจริงๆ ในที่สุดก็กลับมารักกันเหมือนเดิม”
“รู้ได้ไง เห็นแต่แม่ขวัญเพื่อนเธอนั่นแหละเอาแต่เดินตามต้อยๆ ไม่เห็นเจ้านายจะสนใจ”
“ไม่เชื่อก็ดูเองสิ” จรรยาส่งมือถือให้ อึ่งอยากรู้รับไปดูเห็นภาพเขมิกานวดบ่าหลังให้ชานนท์สนิทสนม “เห็นหรือยังว่าสวีทหวานกันน่าดู คนหนึ่งก็นอน อีกคนก็นวดไล้แผ่นหลังไปมา”
อึ่งหมั่นไส้ยื่นมือถือคืนไป
“แหวะ ธรรมดาไม่เห็นจะหวานตรงไหน”

อึ่งเดินเชิดออกไป จรรยายิ้มเข้าแผน เดินย่องๆ ไปที่ประตู ชะโงกดู อึ่งหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ๆ ข้อความหามณฑา

เจ้าสาวสลาตัน
เจ้าสาวสลาตัน

มณฑากดดูมือถือ โกรธมาก ปรียาเดินเข้ามา
“คุณนม นิลล่ะคะ ปรียาซื้อขนมเจ้าอร่อยมาฝาก”
“ขอบคุณแทนคุณหนูนะคะ อย่างน้อยคุณหนูก็ยังมีคุณปรียาที่คอยห่วงใย”
“นี่ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกเหรอคะ”
มณฑายื่นมือถือให้ปรียาดู ปรียามือสั่น
“คุณผู้หญิงกลับมาคราวนี้ เธอคิดจะฮุบทุกอย่าง แล้วเธอก็ทำสำเร็จเพราะคุณผู้ชายกำลังจะใจอ่อน ถ้าคุณหนูรู้คงล้มป่วยอีก”
“คุณนมอย่าบอกนิลนะคะ นิลต้องไม่ยอมแน่”
“แล้วคุณปรียายอมเหรอคะ”
“คุณนมจะให้ปรียาทำยังไงคะ”
“ทำให้คุณผู้ชายกลับมาเป็นของคุณอย่างที่ไม่มีใครกล้าปฎิเสธ” มณฑาเห็นบางอย่างแว่บๆ แถวหลังตู้ “นั่นใคร!”
มณฑารีบเดินตรงไปดู แต่ไม่เห็นอะไร ต่ำลงแถวขามณฑา แป้นซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะกลมที่มีผ้าคลุมปิดไว้ แป้นหน้าตาตื่นกลัวโดนจับได้
“นมมองหาอะไรหรือคะ” ปรียาถามอย่างแปลกใจ
“นมกลัวว่าจะมีคนแอบฟัง แต่คงตาฝาดไป เราไปคุยกันต่อที่อื่นดีกว่าค่ะ เพื่อความปลอดภัย”
มณฑาเดินนำปรียาไป แป้นโผล่หัวออกมา โล่งอก

ชานนท์ยังนอนคว่ำหน้าให้เขมิกานวดหลัง ชานนท์เหลียวหน้ามาทางเขมิกา
“เธอกำลังคิดจะวางแผนทำอะไรอีก” เขมิกาตกใจ
“แผนอะไรของคุณ”
“ที่ทำอยู่นี่ไง จู่ๆ ก็อยากจะทดสอบน้ำมันทั้งๆ ที่ไม่ใช่หน้าที่ของเธอ”
“อ้าว ฉันเป็นเมียคุณนะ ก็ควรช่วยงานได้ทุกอย่าง อย่ามองโลกในแง่ร้ายนักเลยคุณ”
“แต่หน้าที่เมียจริงๆ เธอยังไม่ได้ทำเลยนะ”
“ทำอะไรเหรอ” ชานนท์พลิกตัวนอนหงายดึงเขมิกามาล้มใส่อก “เฮ้ย” เขมิการ้องอย่างตกใจ
“คิดออกรึยังว่าต้องทำอะไร”
“บ้าแล้ว ปล่อยนะ”
“ไม่ ฉันเพิ่งคิดได้ว่าถ้าฉันต้องเสียเงินให้เธออีก ฉันต้องได้อะไรตอบแทนบ้าง”
“อย่านะ ไม่งั้นฉันร้องจริงๆ ด้วย”
“ก็เอาซิ ร้องดังๆ นะ ใครใครเค้าคงเชื่อหรอกว่าเธอถูกสามีเธอปล้ำ” เขมิกาไม่กล้าร้องดิ้นขลุกขลัก
“นายคงไม่ทำอะไรฉันจริงๆ ใช่มั้ย นี่มันที่ทำงานนะ”
“แต่เธอเคยบอกฉันว่าห้องนี้โรแมนติกดีไง”
“ฉันพูดที่ไหนเล่า นั่นมันขวัญตาไม่ใช่ฉัน”
ชานนท์ชะงัก คลายอ้อมกอด เขมิกาบิดหัวนมชานนท์ทั้งสองข้างชานนท์ร้องลั่น
“โอ๊ยยยย” เขมิกากระโดดออกไป
“สมน้ำหน้า”
“เดี๋ยว เมื่อกี๊เธอพูดว่าขวัญตาไม่ใช่เธอ”
“ก็ขวัญตาคนก่อน กับตอนนี้มันไม่เหมือนกันแล้ว ฉันเคยพูดเคยทำอะไรก็จำไม่ได้ทั้งนั้นแหละ”

เขมิกาวิ่งออกไปจากห้อง ชานนท์มองตามอย่างสงสัย

เจ้าสาวสลาตัน
เจ้าสาวสลาตัน

ชิ้นมาแอบดูอยู่หน้าห้อง กุ้งกับพนักงานอื่นๆ เกาะหลังอยู่เป็นกลุ่ม
“เห็นอะไรมั้ยลุง”
“เห็น”
“อึ๋ย แล้วเป็นไง เลิฟซีนจัดหนักเลยมั้ย”
“ข้าเห็นแต่ฉากกั้น”
“โอ๊ย ลุงนี่ไม่ได้ดังใจเลย” กุ้งผลักชิ้นไปแอบดูแทน เขมิกาเปิดประตูผลัวะออกมา ทุกคนผงะไปกองรวมกัน “ว้าย”
“มาทำอะไรกันเนี่ย”
“มา มาทำความสะอาดค่ะ”
ทุกคน ทำเป็นปัดฝุ่น จัดโต๊ะเก้าอี้
“ใช่ครับ แถวนี้มันฝุ่นเยอะจริงๆ”
“เหรอ” เขมิการู้ทันว่าทุกคนมาแอบดูจึงแกล้งบอกว่า “เสียงเบาๆ กันหน่อยแล้วกันนะ คุณชานนท์นอนพักอยู่ เมื่อกี๊ใช้แรงไปเยอะ” เขมิกาทำเป็นจัดเสื้อผ้า ผมเผ้าตัวเอง ชิ้นทำตาโต “ฉันเองก็ต้องไปพักเหมือนกัน เมื่อยเนื้อเมื่อยตัวไปหมดเลย”
เขมิกาแกล้งเดินระทวยออกไป
“คราวนี้สงสัยคุณชานนท์กับขวัญตาจะดีกันจริงๆ ซะแล้ว”
“วัวเคยขาม้าเคยขี่ คุณขวัญตาสวยขนาดนี้ คุณนนท์ไม่ใจอ่อนก็แปลกละ”
ประชาฟังอยู่ ไม่พอใจมาก
ในอดีตประชาเคยอยู่กับขวัญตาในห้องนวดแล้วประชาก็รวบตัวขวัญตามากอด
“อย่าค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”
“แต่พี่ทนไม่ไหวแล้ว ขวัญเอาแต่ทำงานไม่สนใจพี่เลย”
“พี่สัญญากับขวัญแล้วนะคะ ว่าจะอดทน จนกว่าขวัญจะพร้อม”
“ได้ พี่จะรอวันนั้น”
วันหนึ่ง ประชาเดินกดโทรศัพท์อย่างหงุดหงิด
“ปิดโทรศัพท์ทำไมนะ”
ประชาชะงัก เพราะได้ยินเสียงซึ่งขณะนั้นชานนท์กับขวัญตากำลังจูบกัน แล้วผละออก
“คุณนนท์ อย่าทำอย่างนี้เลยค่ะ เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้”
“ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้ ขอให้เรารักกันก็พอ”
ประชากำมือแน่นด้วยความแค้น
ประชาพาขวัญตามาที่บ้านชายทะเล ประชาเหวี่ยงขวัญตาเข้ามาในบ้าน
“เธอหลอกพี่ เธอให้พี่พาไปทำงานที่จวงจันทร์สปา เพราะคิดอาศัยพี่ไต่เต้าไปเป็นเมียไอ้ชานนท์”
“ไม่นะคะ ขวัญบอกแล้วว่าคุณนนท์เค้ามาชอบขวัญเอง ขวัญไม่อยากปฎิเสธเพราะเค้าเป็นเจ้านายขวัญ”
“พี่ไม่เชื่อ มันบอกพี่ว่ามันขอแต่งงานกับเธอแล้วเธอก็ตกลง”
“เพราะขวัญอยากช่วยพี่ชา ขวัญจะเอาเงินสินสอดทั้งหมดมาช่วยใช้หนี้ที่พี่เล่นหุ้นขาดทุน”
“จริงเหรอ”
“จริง ได้สินสอดก่อนแล้วขวัญจะหนีไปกับพี่ ขวัญสัญญา”
กลับมาปัจจุบัน ประชายิ่งแค้นเมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต
“นังกากี”

ประชากำที่เสียบกระดาษปักลงไปที่โต๊ะด้วยความแค้น

เจ้าสาวสลาตัน
เจ้าสาวสลาตัน

เย็นวันนั้นแววนิลกับปรียาช่วยกันจัดโต๊ะสำหรับดินเนอร์ที่ริมสระน้ำ
“ไม่รู้ว่าพี่นนท์จะอึดอัดใจรึเปล่า เพราะคุณขวัญก็ยังอยู่ในบ้านนี้” ปรียาพูดขึ้นมา
“อย่าคิดมากนักเลยแม่คนดี ก็แค่กินข้าวด้วยกัน แล้วก็มีเต้นรำนิดหน่อยตามประสาคนเป็นแฟนกัน เธอต้องทำให้มันรู้ซะบ้างว่า เธอคือตัวจริง มันคือส่วนเกิน”
“แต่วันนี้ไม่ใช่วันเกิดเรา”
“พี่นนท์จำไม่ได้หรอก”
มณฑาถือขวดไวน์องุ่นเข้ามา
“ใช่ค่ะ เมื่อกี๊ตอนนมโทรไป คุณผู้ชายก็รับปากว่าจะมาดินเนอร์กับคุณปรียา ไม่ได้ถามอะไรเลย”
“เห็นมั้ย ลึกๆ พี่นนท์ต้องอยากอยู่กับเธอสองต่อสอง” ปรียายิ้มออก
“ไวน์องุ่นค่ะ ช่วยให้ดินเนอร์มื้อนี้มีรสชาติดีขึ้น”
มณฑาพูดแฝงความนัย วางไวน์บนโต๊ะ แววนิลมองไวน์แล้วมองมณฑาแบบรู้กัน

เขมิกาเพิ่งกลับจากสปาเดินเข้ามาในบ้าน แป้นยืนหลบรออยู่ รีบวิ่งไปหา
“คุณผู้หญิงคะ อย่าเพิ่งไปค่ะ”
เขมิกาชะงักหันมามอง
“มีอะไรแป้น”
แป้นกล้าๆ กลัวๆ ที่จะบอกแล้วแป้นก็เปลี่ยนใจ
“เออ เปล่าค่ะ แค่จะบอกว่าอาหารมื้อค่ำเรียบร้อยแล้ว”
“แค่นี้เองหรือ นึกว่ามีเรื่องคอขาดบาดตายอะไรซะอีก” เขมิกาเดินไป
“ไม่พูดดีแล้วนังแป้น ถ้าคุณนมรู้แกมีหวังตายยังเขียด” แป้นบ่นออกมาเบาๆ แล้วหันมาอีกทางจะไป เขมิกาโผล่มายืนขวางทาง แป้นสะดุ้ง “ว้าย”
เขมิกาชูแบงก์ห้าร้อย
“อยากเล่าอะไรก็เล่ามา ก่อนฉันจะเปลี่ยนใจ”
แป้นมองแบงก์ ค่อยๆ ดึงมาแล้วพูดเบาๆ
“หนูได้ยินว่า คุณนมมีแผนจะจับคุณผู้ชายให้คุณปรียาค่ะ แต่หนูไม่รู้หรอกนะคะว่าจะจับยังไง”
ชานนท์เดินเข้ามา ทั้งคู่เลยผละออกจากกัน ชานนท์มองนิ่งๆ
“ทีหลังถ้าจะกลับก่อนก็บอกไม่ใช่ให้ฉันรอ เสียเวลา” ชานนท์จะเดินขึ้นไปข้างบน แล้วชะงัก “อ้อ วันนี้ฉันมีนัดดินเนอร์กับปรียาสองคน แป้นจัดอาหารเย็นให้คุณผู้หญิงต่างหากด้วย”
ชานนท์เดินไป แป้นก็จะไปแต่เขมิกาจับมือไว้
“เดี๋ยว แป้น”

ช่วงค่ำที่โต๊ะดินเนอร์ซึ่งจัดแต่งอย่างสวยงาม จุดเชิงเทียน แสงไฟโรแมนติก ชานนท์นั่งรออยู่ หยิบขวดไวน์องุ่นที่เปิดจุกแล้วเทใส่แก้วไวน์ฝั่งตรงข้ามของปรียา
ขณะนั้นปรียาอยู่ในห้องน้ำ ปรียาแต่งตัวสวยเป็นพิเศษกำลังส่องกระจกดูความเรียบร้อย นอกห้องน้ำมีคนเดินเข้ามา สะดุดชนมุมสตูล เกิดเสียงดังจนปรียาได้ยิน
“นิลหรือจ๊ะ เราเสร็จแล้ว กำลังจะออกไปหาพี่นนท์” ปรียาจะเปิดประตูออก ประตูเปิดไม่ได้ “นิล อยู่ข้างนอกใช่มั้ย เราเปิดประตูไม่ได้ ช่วยดูประตูให้เราหน่อย นิล”
ปรียาพยายามผลักประตู หน้าห้องน้ำมีโต๊ะวางดันประตูให้เปิดไม่ได้

มณฑาอยู่กับแววนิลในห้อง ทั้งคู่ยิ้มสะใจ
“หวังว่าคราวนี้เราจะกำจัดนังขวัญตาไปให้พ้นทางซะที”
“แล้วเลิศวิริยะก็จะได้สะใภ้คนใหม่ที่เหมาะสมมาแทน”
“นมเก่งที่สุด นิลรักนมมากๆ เลยค่ะ” มณฑากอดแววนิลแน่น

“นมก็รักคุณหนู รักที่สุดในชีวิต”

เจ้าสาวสลาตัน
เจ้าสาวสลาตัน

ที่โต๊ะดินเนอร์ ชานนท์ลุกขึ้นยืนมองเขมิกาอย่างตกตะลึงเมื่อเขมิกาเดินเข้ามาในชุดเดรสสวยเซ็กซี่ สีแดงสด แต่งหน้าจัดจ้านกว่าทุกที เขมิกาแกล้งปาดมือไปที่ลำคอแบบตั้งใจยั่วนนท์

“แหม อากาศร้อนอบอ้าวจังเลยนะคะ” ชานนท์มองตามมือเขมิกา “สุดที่เลิฟจะไม่เชิญสุภาพสตรีนั่งก่อนหรือ”
ชานนท์ได้สติ เสียงขึงขัง
“วันนี้เธอเป็นบ้าอะไร ถึงลุกขึ้นมาแต่งตัววับๆ แวมๆ”
“ก็บ้ารักสามีตัวเอง ตำรวจจับด้วยหรือ”
“ปรียาไปไหน”
“เค้าก็คงจงใจจะหลีกทางให้เราได้จู๋จี๋กันน่ะซิคะ ที่รัก”
“ดูเหมือนเธอจะตั้งใจยั่วฉันเพื่อเล่นสนุกบางอย่าง แต่ฉันไม่สนุกกับเธอด้วย” ชานนท์จะเดินออกไป เขมิกาขวาง
“อย่าเพิ่งโกรธซิคะ เมื่อกลางวันฉันอายพวกพนักงานก็เลยวิ่งหนีคุณ แต่ที่นี่มันบ้านเรา มาแก้ตัวกันใหม่นะ”
เขมิกาแกล้งเขี่ยหน้าอกชานนท์ ชานนท์มองประเมิน เขมิกาเดินไปหยิบไวน์มาส่งให้ชานนท์ ตัวเองก็ถือไว้แก้วหนึ่ง ทำท่าก๋ากั่น กระพริบตาข้างหนึ่ง ชานนท์มองแบบอึ้งๆ

แป้นเดินมาที่ห้องแววนิลพร้อมกับบ่นไปด้วย
“ไม่เข้าใจ จู๋จี๋กันสองคนก็ดีอยู่แล้วต้องให้มาตามคุณนิลไปเป็นก้างขวางคอทำไม”
เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เขมิกาอยู่ในชุดเดรสเซ็กซี่ แป้นมองอย่างตะลึง
“คุณผู้หญิงเซ็กซี่สุดๆ เลยค่ะ”
“เพื่อสามีสุดที่เลิฟ น้อยกว่านี้ได้ไง เดี๋ยวพอฉันลงไปที่ริมสระน้ำซักสิบนาที แป้นก็ไปตามคุณนิลให้ไปที่ริมสระนะ”
“ตามไปทำไมคะ ถ้าแกเห็นคุณขวัญชุดนี้ แกคงถีบคุณขวัญตกสระ”
“เหอะน่า ระดับฉันแล้ว ป้องกันตัวได้ แล้วปรียาล่ะ”
“เรียบร้อยค่ะ”

แป้นยืนคิดอยู่หน้าห้องแววนิล มณฑาเปิดประตูออกมา
“อุ้ย”
“มายืนลับล่ออะไรอยู่นี่”
“เอ่อ คือ แป้นจะมาเชิญคุณนิลลงไปที่สระน้ำค่ะ”
“คุณนิลจะกินข้าวบนนี้”
“แต่ว่า”
“ไปให้พ้นหน้าฉัน แล้วก็ไม่ต้องไปยุ่มย่ามแถวสระน้ำ ถ้าไม่อยากถูกเฉดหัวไปจากบ้านนี้” มณฑาเดินออกไป

“ยังกะอยากจะไปนักนี่” แป้นยิ้มคิกคัก “ป่านนี้คุณผู้ชายคงสวีทกับคุณผู้หญิงหวานหยดติ๋งๆ คิกคิก คิดแล้ว แอร๊ยยย

เขมิกาวางแก้วไวน์เปล่าลงที่โต๊ะ เขมิกาหน้าเริ่มแดงแต่ชานนท์นั่งมองเฉยๆ ไวน์ไม่พร่อง เขมิกามองๆ ไป
“ทำไมยังไม่มานะ” เขมิกาหันมาพอสบตาชานนท์ก็ยิ้ม “บรรยากาศโรแมนติกจังนะคะ”
เขมิกาจะรินไวน์อีก ชานนท์แย่งเอาไว้
“พอแล้ว นี่ไม่ใช่น้ำเปล่านะ เดี๋ยวก็เมาตาย”
“เมาซิดี ใจจะได้กล้าๆ”
“อะไรของเธอ”
“ก็บิวท์อารมณ์ไงคะ เดี๋ยวเปิดปุ๊บจะได้ติดปั๊บ”
เขมิกาหน้าร้อนวูบวาบ ตาเริ่มเยิ้ม
“ฉันว่าเธอไปนอนดีกว่า”
ชานนท์ลุกขึ้นเดินไปฉุดเขมิกา เขมิกาเซพิงอกชานนท์
“ไม่ ยังไม่ง่วง เราต้องจุดๆๆ กันก่อน” ยาเริ่มออกฤทธิ์
“น่าไม่อาย ถ้าเมื่อก่อนเธอเปิดเผยธาตุแท้ขนาดนี้ ฉันไม่มีวันจะหลงติดกับเธอเด็ดขาด” ชานนท์จะเดินไป เขมิกากอดข้างหลังชานนท์และอ้อน ด้วยอารมณ์พลุ่งพล่านจากฤทธิ์ยา
“อย่าไปน้า ฉันรักคุณ”
ชานนท์พยายามเอาชนะใจตัวเอง แกะมือเขมิกา แล้วหันมาเผชิญหน้า
“พอแล้ว ขวัญตา”
“คุณไม่รักฉันเหรอ ชานนท์” ชานนท์ชะงักมองเขมิกา
“ไม่ ฉันจะไม่หลงกลเธอ ไม่”
ชานนท์ผลักเขมิกาเบาๆ เขมิกาเซไปเกาะโต๊ะ เริ่มร้อน คว้าน้ำเปล่าดื่มแล้วทำท่าจะถอดเสื้อ ชานนท์จะเดินออกพอเห็นก็รีบวิ่งกลับมา จับตัวเขมิกาไว้
“ขวัญตา เธอเสียสติแล้วหรือไง”
“ฉันร้อน ร้อนมาก ไม่ไหวแล้ว ไม่เชื่อก็ลองจับตัวฉันสิ ตัวฉันร้อนยังกับไฟ โอ๊ย ร้อนๆ ไปหมดทั้งตัว”
“หยุดเล่นละครได้แล้ว”
เขมิกาจะถอดเสื้อให้ได้ ร้อนหนักเพราะฤทธิ์ยาปลุกเซ็กส์

มณฑาเดินผ่านห้องปรียาได้ยินเสียงทุบประตู
“ใครอยู่ข้างนอกบ้าง เปิดประตูด้วยค่ะ”
มณฑารีบเข้าไปในห้องปรียา ดึงโต๊ะที่ดันขวางประตูห้องน้ำอยู่ออก ประตูเปิด
“คุณปรียา”

ที่ริมสระน้ำ ขณะนั้นเขมิกาทุรนทุรายอย่างหนักเพราะฤทธิ์ยา
“ร้อนๆ ไม่ไหวแล้ว” เขมิกาจะโดดลงน้ำ ชานนท์ตามมาดึงไว้
“ขวัญตา”
เขมิกาสะบัด ชานนท์ยื้อไปมาเลยตกน้ำไปด้วยกัน ตูม!
ชานนท์กับเขมิกาโผล่ขึ้นมาจากน้ำ เขมิกาบ้วนน้ำออกจากปาก อาการดีขึ้น
“คุณ คุณใส่อะไรในน้ำแก้วนั้น ทำไมฉันกินไปแล้วร้อนวูบวาบไปทั้งตัว หรือว่าคุณ” เขมิกาชี้หน้าชานนท์ “ฉันรู้แล้ว คุณคิดจะมอมยาปรียา” ชานนท์ตกใจ
“ฉันไม่เลวขนาดนั้น เธอต่างหากพยายามอ่อยเหยื่อฉัน ทั้งที่สปา แล้วก็ตอนนี้”
“นี่คุณ…”
“คิดจะจับฉันด้วยการวางยาแต่ดันเผลอกินเข้าไปเอง อยากนอนกับฉันก็ขอกันตรงๆ ได้”
เขมิกาโกรธมากที่โดนดูถูกตบน้ำกระเด็นเข้าหน้าชานนท์
“คนสวยอย่างฉันไม่จำเป็นต้องใช้ยาจับผู้ชายเหมือนแฟนใหม่คุณหรอกน่า แค่คิดว่าต้องนอนกับผู้ชายจ๋องกรอดอย่างคุณ ฉันก็อารมณ์ตายด้านขึ้นมาทันที รู้ไว้ซะด้วย”
ชานนท์อารมณ์ขึ้น กระชากเขมิกามาจูบ เขมิกาตกใจนิ่งไป
จังหวะนั้นปรียากับมณฑารีบร้อนเข้ามาเห็นพอดี ปรียายืนตะลึงเช่นกัน ปรียาร้องไห้ออกมาสะบัดหน้าวิ่งหนี
มณฑารีบตามไป โย่งวิ่งสวนมา แป้นตามมาฉุดโย่ง
“ปล่อย ฉันได้ยินเสียงคนตกน้ำ”
“ไม่มีใครเป็นอะไรหรอกน่า”

“เอ๊ะนังนี่ เกิดเป็นไอ้เม่นมาเล่นน้ำ เดี๋ยวก็โดนด่ากันหมด”

เจ้าสาวสลาตัน
เจ้าสาวสลาตัน

โย่งวิ่งมาแล้วเบรกเอี๊ยด แป้นก็อ้าปากค้าง
“อ๊าย หวานสุดๆ”
“ไม่ ไม่จริง”
โย่งทำท่าจะเข้าไป แป้นกระโดดล็อกคออุดปาก
“ถ้าแกขืนแหกปาก ให้เจ้านายเสียอารมณ์ ฉันจะทิ่มตาแกให้บอดเลย”
โย่งสลัดหลุดแล้วเดินชอกช้ำออกไป แป้นคิกคักแล้วก็หลบไป
เขมิกาโดนชานนท์จูบอย่างอ่อนหวานจนลืมตัวจูบตอบ แล้วก็รู้สึกตัวผละออกมา ชานนท์งงมองหน้าเขมิกา เขมิการู้ตัวอายมาก วักน้ำใส่หน้าชานนท์แรงๆ แล้วว่ายไปปีนขึ้นขอบสระ วิ่งเข้าตึก
“ขวัญตาๆ”

แววนิลพยายามโทรหาปรียาแต่ปรียาไม่รับสาย
“ปรียาไม่รับโทรศัพท์ ทำไงดีนม”
“เธอคงกำลังเสียใจ ปล่อยเธอไปก่อนเถอะค่ะ”
“นังขวัญตา มันต้องเป็นคนขังปรียาแน่ๆ นิลจะไปจัดการมัน”
“อย่านะคะคุณนิล คุณนนท์จะสงสัยเราได้”
“แต่มันกำลังจะหว่านเสน่ห์ให้พี่นนท์ตกหลุมมันอีกหนนะนม แล้วเราก็จะแพ้มันอีก นิลยอมไม่ได้” แววนิลหน้ามืดเซ
“คุณหนู ระวังนะคะ อย่าเครียด คุณหนูยังไม่แข็งแรงดี กินยาแล้วนอนพักก่อนนะคะ” มณฑาหยิบยากับน้ำที่ตั้งไว้แล้ว
“ดีให้มันตาย ตายไปเลย นิลไม่อยากอยู่ให้นังนั่นมันมาเหยียบย่ำหัวใจอีกแล้ว”
“ไม่นะคะ คุณหนู อย่าพูดแบบนี้ นมไม่ยอมให้คุณหนูเป็นอะไรเด็ดขาด นมจะกำจัดศัตรูให้คุณหนูเอง”
“จริงนะ นม”
“แต่คุณหนูต้องกินยาก่อนนะคะ เชื่อนม คนดี”
แววนิลยอมกินยา

เขมิกากลับเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนั่งห่มผ้าปิดตั้งแต่หัวคลุมตลอดตัวเหลือแต่หน้าเล็กๆ โผล่มา เขมิกาแตะปากตัวเอง รู้สึกอับอาย
“ยัยบ้าเอ๊ย” เขมิกาเขกหัวตัวเอง “แกไปจูบตอบเขาทำไม อายเขาบ้างมั้ย” เขกหัวอีก “นี่ๆๆๆ ทีหลังอย่าทำอีก”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น “ใคร”
“หนูเองค่ะ” เขมิกาเปิดประตูให้ แป้นรีบเข้ามา “คุณนมปล่อยคุณปรียาออกจากห้องน้ำแล้ว แป้นกลัว”
“ไม่ต้องห่วง เจ๊มณโฑไม่รู้หรอกว่าเธอเป็นคนขังปรียา มีอะไรเกิดขึ้น ฉันจะรับไว้คนเดียว ไม่ต้องห่วง”
“แล้ว คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชาย ว่ายน้ำเล่นกันสนุกมั้ยคะ”
“ใครว่ายน้ำ”
“ก็แป้นเห็นคุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงลงไปอยู่ในสระแล้ว…อึ๋ย…”
“ว่ายน้ำบ้าอะไรล่ะ ก็แค่ร้อนก็เลยอยากแช่น้ำ”
“แช่กันจนปากเปื่อย เอ๊ยตัวเปื่อยเลยนะคะ”
“ไปนอนได้แล้ว” เขมิกาดุ ทำเสียงเข้ม แป้นคิกคักออกไปทำให้เขมิกายิ่งอาย และเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ต้องแปลกใจ
“ยาอะไรนะที่ทำให้รู้สึกแปลกแบบนั้น แล้วใครเป็นคนวางยา ปรียาน่ะเหรอ”

เจ้าสาวสลาตัน
เจ้าสาวสลาตัน

ปรียาเดินใจลอย ภาพชานนท์จูบกับเขมิกาในสระน้ำผ่านเข้ามาในความคิด ขณะนั้นมีรถที่เข้าพักโรงแรมวิ่งมา ปรียาไม่เห็น เสียงบีบแตรดังลั่น ปรียาหันไปมองรถพุ่งเข้าหา ปรียายืนตะลึง โยธินเดินออกมาจากประตูโรงแรมพอดี พุ่งเข้ามากระชากแขนปรียาพ้นการโดนชน ปรียาอยู่ในอ้อมแขนโยธินหน้ามืดจะเป็นลม
“คุณ”

อีกด้านหนึ่ง ชานนท์นั่งดูงานในคอมพิวเตอร์ใจคิดถึงเขมิกา หน้าจอคอมฯ กลายเป็นภาพที่ชานนท์กับขวัญตาจุ๊บปากกันในอดีต ชานนท์หงุดหงิดตัวเอง ปิดคอมฯ ตัดสินใจลุกออกไป
ปรียาอยู่ที่ห้องพักพนักงาน ปรียารู้สึกกดดันร้องไห้ออกมา โยธินเดินเข้ามาพร้อมยาดม โยธินยืนมองปรียาอย่างสงสัยว่าจะเกี่ยวอะไรกับเขมิกาหรือเปล่า ปรียาเห็นโยธินรีบปาดน้ำตา โยธินยื่นยาดมให้
“ยาดมนี่น่าจะช่วยได้ครับ” ปรียารับไป
“ขอบคุณค่ะ”
“แต่มันช่วยได้เฉพาะภายนอกนะครับ เรื่องเศร้าๆ ข้างใน ต้องใช้อย่างอื่นช่วยรักษา”
“ใช้อะไรช่วยได้คะ”
“เพื่อนครับ มีปัญหาปรึกษาเพื่อนอย่างผมได้เสมอ ถ้าไม่รังเกียจ”
“ถ้าคุณกังวลเรื่องที่ ฉันเห็นวันนั้น สบายใจได้นะคะ ฉันใจกว้างพอ”
“คือที่ผมมาหาคุณวันนี้ก็เพราะอยากจะมาอธิบาย” ปรียายิ้มให้
“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ฉันเข้าใจ” มือถือของปรียาดัง ปรียาดูชื่อนิ่งไป หน้าขรึมก่อนจะกดรับสาย “ค่ะพี่นนท์” ปรียาพยักหน้าเชิงขอตัวกับโยธินแล้วปรียาก็รีบเดินออกไป โยธินมองตาม
“พี่นนท์ ชานนท์!”
โยธินรีบตาม

ชานนท์มาหาปรียาที่โรงแรม ทั้งคู่ยืนคุยกัน
“เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับปรียา ทำไมไม่ลงมากินข้าวกับพี่ ตอนเช้าพี่จะรอถาม ปรียาก็หนีมาทำงานก่อน”
ปรียาไม่สบตาชานนท์เพราะยังน้อยใจ
“ปรียากินยาแก้ปวดหัวแล้วก็เผลอหลับไปค่ะ ปรียาต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่ให้พี่นนท์ต้องรอ”
“อย่าโกหก ขวัญตาทำอะไรปรียาหรือเปล่า บอกพี่มาได้เลย”
“คุณขวัญตาจะทำอะไรปรียามันสำคัญด้วยเหรอคะ ในเมื่อภาพที่ปรียาเห็นเมื่อวานนี้ที่สระน้ำ มันก็เป็นคำตอบของทุกอย่างแล้ว ถ้าพี่นนท์คิดจะคืนดีกับคุณขวัญ ก็ทำตามหัวใจเรียกร้องเถอะค่ะ”
“ไม่ พี่ไม่ได้คิดอยากคืนดีกับเขา” ปรียามองชานนท์ ชานนท์หลบตานิดนึงพยายามโกหกตัวเอง “ถ้าปรียาจะให้พี่ตัดเขาให้ขาดทันที พี่ยอมรับว่ามันไม่ง่าย แต่พี่จะทำให้ได้ เพราะเขาเป็นผู้หญิงที่น่ากลัวเกินไป”
“แน่ใจนะคะ ว่าพี่นนท์ไม่ได้หลอกตัวเอง”
ชานนท์จับมือปรียา ล้วงสร้อยข้อมือน่ารักออกมาสวมให้ปรียา
“ของสิ่งนี้คงแทนคำสัญญาของพี่ได้นะ สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังจ้ะ”
“ความจริง เมื่อวานไม่ใช่วันเกิดปรียาหรอกค่ะ” ปรียาบอกอย่างละอายใจ ชานนท์ไม่แปลกใจ
“พี่รู้ว่านิลเป็นคนจัดการ พี่ไม่โกรธหรอก เพราะพี่ผิดกับปรียามาตลอด”
ปรียาซึ้งใจ มองหน้าชานนท์แล้วสวมกอดซบอกชานนท์ โยธินยืนมองใช้มือถือถ่ายคลิปไว้เป็นหลักฐาน

โยธินส่งคลิปภาพไปให้เขมิกา โทรศัพท์มือถือเขมิกาวางอยู่ในห้อง หน้าจอขึ้นว่ามีคนส่งคลิปภาพมาแต่เขมิกาไม่ได้อยู่ในห้อง ขณะนั้นเขมิกานั่งกินอาหารเช้าอยู่ที่ซุ้มศาลา
“สงสัยลืมโทรศัพท์ไว้บนห้อง” เขมิกาบ่นกับตัวเองเมื่อนึกขึ้นได้ เม่นมาแอบลับล่อ “ใครน่ะ” เม่นจะวิ่งหนีแต่สะดุดล้ม เขมิกาวิ่งมา “เม่น”
“เปล่านะ ผมไม่ใช่ขโมยนะ”
“ไม่ใช่ขโมยแล้วแอบทำไม มานี่มา ไม่ได้เจอหน้าตั้งหลายวัน” เม่นมองซ้ายขวา “แม่มณฑาไม่อยู่หรอก ไม่ต้องกลัว มากินข้าวต้มด้วยกัน มา” เขมิกาจูงเม่นมานั่ง แล้วตักข้าวต้มให้ “อะ กินซะ เดี๋ยวพี่มา”

เขมิกาเดินออกไป เม่นตักกินอย่างเอร็ดอร่อย

เจ้าสาวสลาตัน
เจ้าสาวสลาตัน

แววนิลตื่นขึ้น มองนาฬิกาบอกเวลาแปดโมงจึงงัวเงียลุกขึ้น

ส่วนที่ซุ้มศาลา เม่นซดข้าวต้มหมดถ้วย เลื่อนจานผลไม้มาแล้วหยิบกินมูมมาม โย่งเดินมาเห็น
“เฮ้ย ไอ้เม่น” เม่นตกใจ ผลไม้ยังเต็มปาก รีบหยิบเต็มมือแล้ววิ่งหนี “หยุด เดี๋ยวนี้ บอกให้หยุด” โย่งกระโดดรวบขาเม่นล้ม แต่ก็รีบเอาผลไม้ในมือยัดใส่ปาก “เหิมเกริมมากนะ กล้าขโมยของเจ้านายกินแล้วเดี๋ยวนี้”
“ไม่ได้ขโมย พี่นางฟ้าให้เรา”
“ยังจะปากแข็ง มาเลย ไปหาคุณนม”
“ไม่ไป แม่ตีเจ็บ”
“ขนาดเจ็บยังไม่จำเลย คราวนี้โดนหนักแน่”
เม่นดิ้น แล้วเข่าใส่ท้องโย่งจุกลงไปนอน แล้วไปเปิดสายยางเอาน้ำฉีดโย่ง เข้าหูเข้าตา
“นี่แน่ะๆ สมน้ำหน้า”
“หยุด ไอ้เม่น เดี๋ยวพ่อจะฟาดให้เดี้ยงเลย”
โย่งเข้าไปแย่งสายยาง เม่นกระทืบเท้าลงบนเท้าโย่งแล้ววิ่งหนี
“พี่นางฟ้า ช่วยด้วย”

แววนิลเปิดประตูออกมา
“นมคะ นม”
เม่นวิ่งขึ้นบันไดมา
“พี่นางฟ้า ช่วยด้วยๆ” เม่นโผล่มาเห็นแววนิล เข้าไปจับแขน “ช่วยผมด้วยนะ ไอ้โย่งมันจะตี มันใจร้าย”
“อ๊าย ไอ้บ้า แกอย่ามาแตะต้องตัวฉัน อี๊ยย”
แววนิลสะบัดฟาดๆๆ เม่น
ขณะนั้นเขมิกาเข้ามาเอามือถือในห้อง เขมิกาหยิบมือถือขึ้นมาดู
“เฮียส่งรูปไรมาเนี่ย”
เสียงเอะอะดังขึ้น เขมิกาชะงัก ยังไม่ทันเปิดดูรูป รีบวิ่งออกไป
แววนิลคว้าร่มที่ใส่อยู่ในตะกร้าตรงหัวบันไดมาฟาดกลางหัวเม่นลงไปมึน เขมิกาเห็นพอดี
“เม่น!” เขมิการีบเข้าไปประคองเม่น “ตีเม่นทำไมคะ คุณนิล”
“ไม่ใช่เรื่องของแก”
“โอย พี่นางฟ้า ช่วยด้วย มีแต่คนใจร้ายทั้งนั้น”
“ไม่ต้องกลัว พี่อยู่ พี่ไม่ให้ใครมารังแกเม่นได้”
“เม่นเป็นคนของบ้านเลิศวิริยะ ฉันมีสิทธิ์ทำอะไรมันก็ได้ แกเป็นคนนอก ถอยไปอย่าหาว่าฉันไม่เตือน”
“พูดผิดพูดใหม่ได้นะคุณปลานิล ฉันเป็นภรรยาพี่ชายคุณ เท่ากับเป็นเจ้าของที่นี่ครึ่งนึง”
“แต่ฉันไม่ยอมรับ แกมันใช้เล่ห์เหลี่ยมยั่วยวนหลอกพี่นนท์ พี่นนท์ตาสว่างเมื่อไหร่ เค้าต้องเฉดหัวแกออกไปจากบ้านนี้”
“พูดแบบนี้คงไม่รู้ว่าฉันกับคุณนนท์ทำอะไรกันบ้างเมื่อคืน รู้สึกเค้าจะสวีทกับฉันยิ่งกว่าเมื่อก่อนอีกนะ”
“เพราะแกใช้แผนสกปรก ขังปรียาไว้ แกแกล้งมาทำเป็นขอสงบศึกกับฉัน แต่แกก็แอบแทงข้างหลัง”
“เอ๊ะ แล้วคนที่ยุให้เพื่อนมาแย่งสามีชาวบ้าน ถึงขนาดใส่ยาอุบาทว์พวกนั้น แฟร์มากๆ เลยซินะ”
“ใช่ แล้วจะทำไม ฉันทำได้มากกว่านี้ เพื่อกำจัดแกออกไปจากชีวิตพี่นนท์”
“คุณก็เลยส่งไอ้โม่งไปฆ่าฉันถึงสองครั้งงั้นสิ” เขมิกาเดินเข้าหาแววนิล
“ไอ้โม่งอะไรของแก”
“กล้าทำ ก็กล้ารับหน่อยซิ”
“อย่าเข้ามานะ”
“เอาซิตีเลย”
แววนิลเงื้ออาวุธจะตีเขมิกาแต่เม่นเข้าขวาง จับไว้
“ตีพี่นางฟ้าทำไม”
“ไอ้บ้า รุมฉันเหรอ”
แววนิลหันฟาดเม่นแต่เม่นหลบแววนิลจึงเสียหลัก เหยียบน้ำที่เปียกพื้น ลื่นไถลตกบันได เขมิกากระโดดคว้าแต่ไม่ทัน โย่งวิ่งมาพอดีกับที่แววนิลกลิ้งลงมานอนแบ่บที่ชั้นล่าง นอนแน่นิ่ง
“คุณนิล”

เขมิกาตะลึง

เจ้าสาวสลาตัน
เจ้าสาวสลาตัน

มณฑาแต่งตัวทะมัดทะแมงเดินลุยป่าหญ้าที่ค่อนข้างรกเข้ามาทางสวนหลังบ้าน ในมือมีมีดพร้า มณฑาใช้พร้าฟันหญ้าให้แหวกเป็นทางเข้าไปจนถึงบ่อน้ำบาดาลที่มีรากไม้ขึ้นคลุม มณฑาเอาพร้าฟันๆ รากไม้ จนเห็นชัดว่าเป็นบ่อน้ำบาดาลสภาพเก่า มีฝาไม้ปิดไว้ มณฑาหอบหายใจ มองบ่อน้ำอย่างหมายมาด เสียงโย่งตะโกนแว่วมา
“คุณนม คุณนมคร้าบ”
มณฑาตกใจรีบดึงรากไม้มาคลุมๆ บ่อเหมือนเดิม
โย่งเดินตามหามณฑาอยู่อีกมุมหนึ่ง
“คุณนม อยู่แถวนี้หรือเปล่าครับ” จู่ๆ มณฑาก็โผล่พรวดออกมาจากพุ่มไม้ “จ๊ากก… โอย คุณนม เล่นเอาหัวใจเกือบวาย คุณนมไปทำอะไรมาครับเนี่ย”
“ไม่ใช่เรื่องของแก แกเรียกหาฉันทำไม”
“คุณนิลครับ คุณนิลแย่แล้ว”
มีดร่วงจากมือมณฑา

หน้าห้องคนป่วยในโรงพยาบาล เสียงร้องไห้เหมือนคนบ้าดังลอดออกมาจากห้อง ภายในห้องแววนิลนั่งพิงเตียง ขาข้างขวาเข้าเฝือกยาวถึงใต้เข่า ชานนท์ยืนข้างเตียง มณฑา ปรียายืนห่างออกมา แววนิลจับแขนชานนท์เขย่าแรงๆ
“น้องจะพิการมั้ยคะ พี่นนท์บอกน้องสิว่าขาน้องเป็นอะไร”
ชานนท์เครียดมองหน้ากับมณฑา
ชานนท์นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้หลังจากคุยกับหมอ ชานนท์เดินออกจากห้องหมอ มณฑากับปรียาที่นั่งรออยู่ ทั้งคู่รีบลุกไปหาชานนท์
“หมอบอกว่านิลจะกลับมาเดินได้ แต่ไม่รับปากว่าการเดินจะเหมือนปกติหรือเปล่า เพราะกระดูกมันบิดจนหัก
แถมเส้นเลือดดำก็ขาดอีกด้วย” มณฑาตกใจ
“ใช้เวลานานมั้ยคะ”
“บอกไม่ได้ครับ เร็วสุดอาจ 6 เดือน นานสุดอาจต้องรักษากันเป็นปี คุณนมอย่าเพิ่งบอกนิลนะครับ ผมกลัวนิลรับไม่ได้”
ชานนท์มองหน้าน้องสาว ไม่กล้าบอกแววนิล
“ว่าไงละคะพี่นนท์ ทำไมไม่พูด หรือว่าน้องจะเดินไม่ได้จริงๆ”
“มันไม่ได้รุนแรงขนาดนั้นหรอกนิล หมอว่าแค่กระดูกขาขวาหัก รักษาไม่กี่เดือน เธอก็เดินได้เหมือนปกติ” ปรียาบอก แววนิลยื่นมือไปหามณฑา
“จริงนะนม นิลจะเดินได้แน่นะ”
มณฑาเข้าไปจับมือแววนิล
“จริงซิคะ ไม่ต้องกังวลนะคะ”
“ทำใจให้สบายนะนิล พี่จะต้องทำทุกอย่างเพื่อให้นิลหาย” ชานนท์บอกพร้อมกับที่เขมิกาเปิดประตูเข้ามา
“คุณนิลเป็นไงบ้าง เอ่อ คือฉันทนรอข่าวที่บ้านไม่ไหว”
“แกจะมาเยาะเย้ยฉันเหรอ เพราะแกฉันถึงต้องเป็นอย่างงี้ ฉันจะฆ่าแก”
แววนิลดิ้นรนจนตกเตียง มณฑาประคองไว้
“นิลใจเย็นๆ”
“มันกับไอ้เม่นรุมทำร้ายนิล มันตั้งใจจะฆ่านิลก่อน พี่นนท์ต้องจับมันเข้าคุก”
“ฉันไม่เคยคิดทำร้ายคุณ คุณต่างหากที่คิดร้ายกับฉัน คุณถึงต้องเป็นแบบนี้”
“อ๊ายยยย”
ชานนท์ดึงเขมิกาออกจากห้อง
“ออกมานี่” ปรียามองตาม
“คุณหนูของนม” มณฑาปลอบแววนิลด้วยความสงสารมาก

ชานนท์ลากเขมิกามาตามทาง
“จะลากฉันไปไหนเนี่ย”
“ไปสอบสวน”
“บ้าเหรอ ฉันไม่ใช่นักโทษ”
“นิลตกบันไดได้ยังไง”
“ฉันบอกคุณไปเป็นร้อยหนแล้วว่า คุณแววนิลจะตีเม่น แล้วก็ลื่นเสียหลักตกบันไดเอง”
“แล้วเม่นไปอยู่บนบ้านใหญ่ได้ยังไง ถ้าเธอไม่พาขึ้นไป”
“เม่นคงไปหาฉันมั้ง ฉันไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ นี่มันเป็นอุบัติเหตุไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นหรอก คุณก็อย่าไปลงโทษเม่นเลยนะ ถ้าจะเอาผิดให้ได้ ฉันก็ขอรับผิดชอบคนเดียว”
“หมายความว่า ถึงฉันจะตีขาเธอให้หักเหมือนนิล เธอก็ยอมเหรอ”
“คุณไม่ทำหรอก” ชานนท์มองเขมิกานิ่ง
“ใช่ ฉันใจอ่อนกับเธอเสมอ ทั้งๆ ที่เธอทำร้ายครอบครัวฉันตลอดมา คนที่สมควรถูกลงโทษน่าจะเป็นฉันมากกว่า”
ชานนท์จะไป เขมิกาจับแขนไว้

“เดี๋ยว คุณ มันไม่ใช่อย่างงั้นนะ”

เจ้าสาวสลาตัน
เจ้าสาวสลาตัน

ปรียาออกมายืนมองทำท่าจะถอยออกไป ชานนท์เหลือบไปเห็นได้สติ แกะมือเขมิกาออก
“ปรียา กลับไปบ้านกับพี่นะ พี่มีเรื่องต้องรีบไปทำ” ชานนท์เดินไปจูงมือปรียา “อ้อ แล้วฉันขอห้ามเธอเข้าไปเยี่ยมนิลเด็ดขาด เพราะถ้านิลเป็นอะไรไปอีกคราวนี้ ฉันคงต้องเอาเรื่องเธอถึงที่สุด” ชานนท์หันมาพูดกับเขมิกาก่อนจะเดินไปกับปรียา เขมิกาจี๊ดใจที่เห็นชานนท์จูงมือปรียาไป

ที่ห้องคนป่วย มณฑาพยายามประคองแววนิลขึ้นนอนเตียงแต่แววนิลสะบัด
“อย่ามายุ่งกับนิล”
“คุณหนู นมขอโทษที่นมไม่อยู่ คุณหนูถึงต้องเป็นแบบนี้”
“นมไม่มาต้องพูด เพราะนมนั่นแหละให้นิลสงบศึกกับมัน มันก็เลยมีโอกาสใกล้ชิดกับพี่นนท์ นมก็ดีแต่พูดๆๆ ทำอะไรมันไม่ได้สักอย่าง”
“คุณหนูรู้ได้ยังไงคะ ว่านมไม่ได้ทำอะไร แต่เรื่องแบบนี้มันไม่ง่าย”
“แล้วไง ดูสภาพนิลตอนนี้ซิ เกิดนิลพิการเดินไม่ได้ จะทำยังไง นมเอาขาคืนมาให้นิลได้มั้ยล่ะ นมก็ได้แต่เอาตัวรอดไปวันวัน นิลไม่ใช่ลูกนมจริงๆ นี่”
“คุณหนูไม่ควรพูดกับนมอย่างนี้นะคะ”
“ทำไมนิลจะพูดไม่ได้ นมยิ่งใหญ่มาจากไหน ก็แค่คนให้นมที่คุณปู่จ้างไว้”
มณฑาเสียใจสะกดอารมณ์
“รอให้คุณหนูหายหงุดหงิดก่อน แล้วนมจะกลับเข้ามาอีกที คุณหนูต้องการอะไรก็กดเรียกนมนะคะ” มณฑาออกไป แววนิลมองตามรู้สึกผิดที่พลั้งปากพูดแรงๆ ออกไป
มณฑาออกมายืนอยู่หน้าห้อง เจ็บปวดใจกำมือแน่นโกรธแค้นเขมิกา
“เพราะแกคนเดียวนังขวัญตา แกเป็นต้นเหตุ ฉันจะไม่ปล่อยแกไว้อีก!”

เย็นวันนั้นที่ห้องอาหารพนักงานที่สปา อึ่งวิ่งแจ้นเข้ามาหาพวกที่นั่งอยู่
“พวกแกรู้ข่าวกันหรือยัง”
“อุ๊ย เพิ่งจะได้พักเหนื่อยกันนี่แหละ เอาเวลาตอนไหนไปสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้าน”
“อ้าวๆ กระทบชิ่งกันแบบนี้อย่ารู้มันเลย”
อึ่งแกล้งจะไป กุ้งดึงไว้
“อย่ามาให้ความหวังแล้วก็จากไปสิยะ ข่าวอะไร ว่ามา”
“แม่ขวัญผวาน่ะสิ ผลักคุณแววนิลตกบันได ถึงขั้นเดินไม่ได้เลยนะแก นางร้ายมั้ยล่ะ”
จรรยาสาดน้ำจากแก้วใส่หน้าอึ่ง อึ่งพูดไม่ออก ทุกคนตกใจถอยห่าง
“หัดล้างปากเสียๆ ของแกซะบ้าง ไม่เห็นเองอย่าหลับหูหลับตาสาดโคลน”
“อีจรรยา นังขวัญมันเป็นแม่แกหรือไง ถึงต้องเดือดร้อนแทน”
“ขวัญเป็นเพื่อนฉัน ถ้าแกแตะอีก เจอตบ”
“ฉันก็ตบแกเป็นเหมือนกัน”
อึ่งพูดพร้อมกับเปิดฉากตบจรรยาก่อน จรรยาตบกลับ ทั้งคู่เข้าลุยกันวุ่นวาย พวกกุ้งกับพนักงานถ่ายคลิปกันใหญ่ไม่ห้าม
“ถ่ายไว้ๆ วันนี้มีเรื่องลงเฟสแล้ววุ้ย ไลท์กระจุย”
อึ่งกับจรรยาต่างคนต่างจิกผมกัน ประชากับเยาว์รีบเข้ามา
“หยุด”
ประชาเข้าไปดึงจรรยา เยาว์ดึงอึ่งแยกออก
“หาเรื่องอีกแล้วนะนังลูกตัวดี” เยาว์ด่าอึ่ง
“ก็เพื่อนมันผลักคุณนิลตกบันไดจนเดินไม่ได้ มันยังหน้าด้านเข้าข้างคนผิด คนรักความถูกต้องอย่างฉัน ทนไม่ได้หรอกแม่”
จรรยาดึงตัวเองออกจากประชา จ้องอึ่งอย่างเกลียด เดินออกไป ประชารู้เรื่องแววนิลเดินไม่ได้ถึงกับอึ้ง

“เห็นมั้ยพี่ ในที่สุดขวัญตาก็ลงมือ”
อู๋บอกเมื่อรู้เรื่องแววนิลจากประชา
“แต่ฟังเสียงชานนท์เหมือนว่าเป็นอุบัติเหตุ”
“ไอ้ชานนท์มันหลงขวัญตาน่ะซิพี่ ไม่งั้นมันจะยอมให้กลับเข้ามาอยู่ในบ้านเหรอ แบบนี้ถ้ามันคิดฆ่ายกครัวแล้วฮุบสมบัติ มันก็ทำได้สบายเลย”
“ขวัญตาไม่เก่งขนาดนั้นหรอกน่า”
“ถามจริง พี่ยังตัดใจจากขวัญตาไม่ได้ใช่มั้ย”
ประชาไม่พอใจที่อู๋ถามแบบนี้
“ฉันเกลียดผู้หญิงแพศยาคนนี้เข้ากระดูกดำ มันตายเร็วเท่าไหร่ฉันยิ่งสะใจ แกอย่าพูดหมาๆ ให้ฉันอารมณ์เสีย
อีก”
“งั้นพี่ก็ให้ผมจัดการมันอีกหน พี่แค่คอยชี้เป้าก็พอ”
ประชามองหน้าอู๋

เจ้าสาวสลาตัน
เจ้าสาวสลาตัน

บ้านเลิศวิริยะ เม่นขดตัวอยู่มุมห้องนั่งเล่น ชานนท์กับปรียาเข้ามาใกล้โดยมีโย่งยืนคุมเชิง
“เล่าให้ฉันฟังซิเม่น ว่าทำไมเม่นขึ้นไปข้างบนบ้าน”
“ไม่รู้ ไม่รู้”
“บอกมาเถอะจ้ะ เราไม่ตีเม่นหรอก”
“ขวัญตาบอกให้เม่นขึ้นไปใช่มั้ย” เม่นก้มหน้ากอดเข่า ไม่พูด “เม่นเห็นขวัญตาตีคุณแววนิลมั้ย”
“ตี…” เม่นบอก ชานนท์หน้าเครียด “คุณนิลตีเม่น ตีๆๆๆอย่างงี้ คุณนิลโคตรใจร้าย ตีนางฟ้าด้วย”
ชานนท์โล่งอก ปรียารีบถามต่อ
“หรือว่า คุณนิลตีคุณขวัญ คุณขวัญก็เลยผลักคุณนิลตกบันได ใช่มั้ยเม่น” เม่นชักสับสน
“คุณนิล ตีพี่นางฟ้า แล้ว แล้ว…” เม่นมองหาเลิ่กลั่ก
“แล้วอะไรเม่น”
“ถ้าไม่พูด ฉันจะฟ้องแม่มณฑานะ แกเสร็จแน่” โย่งขู่
“ไม่เอานะ เดี๋ยวแม่ตี กลัว”
เม่นลุกพรวด วิ่งหนีออกไป
“เม่น เม่น” โย่งคว้าตัวไว้ไม่ทัน ชานนท์ดุโย่ง “แกไม่น่าไปขู่เม่นเลย”
“เดี๋ยวผมจะลากตัวกลับมาให้ครับ”
โย่งวิ่งตาม ปรียาเซ็งที่ไม่ได้ความจริงเพราะอยากให้เม่นพูดว่าเขมิกาผลักแววนิล

เขมิกามาหาโยที่คอนโด โยธินวางถุงใส่เครื่องสำอางให้เขมิกา
“เฮียซื้อมาฝาก”
เขมิกาเปิดดู หยิบลิปสติกขึ้นมา แล้ววาง
“แผนยั่วยัยปลานิลสำเร็จแล้ว คงไม่ต้องใช้หรอกเฮีย”
“จริงดิ ผลเป็นยังไง”
“ยัยปลานิลคิดฆ่าเข็มจริงๆ อย่างที่ประชาบอก พิสูจน์ได้แล้วว่า คนที่ชักใยอยู่เบื้องหลังไอ้โม่งก็คือแววนิล พี่ขวัญอาจตายแล้วก็ได้”
“งั้นก็แจ้งความเลย ให้ตำรวจจัดการ” เขมิกาส่ายหน้า
“ตอนนี้กรรมจัดการแววนิลไปแล้ว เค้าตกบันไดนอนเดี้ยงอยู่โรงพยาบาล”
“แล้วไง ขาหักแล้วก็จบกันเหรอ ถ้าเค้าเป็นฆาตกร เค้าก็ต้องรับโทษ”
“ถึงเข็มจะเชื่อว่าแววนิลคิดฆ่าพี่ขวัญ แต่เราไม่มีหลักฐาน ถ้าพี่ขวัญตายแล้ว ศพล่ะ ศพอยู่ไหน ถ้าเราเจอศพ ทุกอย่างก็จบ”
โยธินกอดอกเดินไปเดินมา
“เฮียเคยดูพวกหนังฆาตกรรม เวลาไอ้พวกโรคจิตมันฆ่าคนตายก็ชอบเอาศพไปซ่อนไว้ในที่ๆ คนจะหาไม่พบ บ้านเลิศวิริยะกว้างใหญ่ไพศาลแบบนั้น จะซุกซ่อนศพไว้ตรงไหนก็ได้ ทั้งฝังดิน ถ่วงน้ำ เผานั่งยาง คิดแล้วสยอง”
เขมิกาคิดตามโยธิน
“ใช่แล้ว ทำไมเข็มคิดไม่ออกแต่แรกนะ เฮียฉลาดที่สุดในโลก”

คืนนั้นชานนท์เข้ามายืนมองแววนิลที่หลับสนิท รู้สึกหนักใจที่น้องทำแต่เรื่องร้ายกาจ
“พี่ควรจะทำยังไงกับนิลดี”
แววนิลกรีดร้อง มือไขว่คว้าจับมือชานนท์ได้
“แม่ แม่อย่าไป แม่อย่าทิ้งนิลไป นิลเดินไม่ได้ แม่ช่วยนิลด้วย นิลกลัว นิลไม่อยากเป็นคนพิการ”
ชานนท์ใจอ่อนเข้าไปประคองแววนิลซบอก แววนิลสะอื้นหลับต่อ ชานนท์ลูบหัวปลอบ

“คุณมณฑาล่ะครับ”
ชานนท์ถามพยาบาลที่หน้าห้อง
“เห็นบอกว่าจะกลับไปเอาของที่บ้านค่ะ เธอขอพยาบาลพิเศษไว้ให้ช่วยเฝ้าถึงพรุ่งนี้เที่ยง”
“ไม่เป็นไรครับ คืนนี้ผมอยู่เฝ้าน้องเอง ขอแค่กะเช้าก็พอ”

เม่นถูกล่ามโซ่อยู่ในบ้านพัก ประตูเปิด เงามณฑาทาบมา เม่นนอนอยู่เงยดูตกใจ
“แม่” มณฑาเดินมาหยุด มองโซ่ที่ล่ามไว้ เม่นคลานไปกอดขา น่าสงสาร “แม่ ปล่อยเม่นออกไปเถอะ อย่าขังเม่นเลยนะ เม่นสาบาน เม่นจะไม่เข้าไปที่ตึกอีก”
มณฑาย่อตัวลง
“ได้สิ ฉันจะปล่อยแก”
เม่นจับมือแม่
“จริงหรือแม่”
“แต่แกต้องทำงานให้ฉันก่อน ถ้าทำไม่ได้ฉันจะขังแกไปตลอดชีวิต”
เม่นมองแม่แบบงงๆ ไม่เข้าใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น เขมิกาวิ่งออกมาในชุดกีฬา วิ่งเหยาะๆ อยู่หน้าตึกมองซ้ายมองขวาว่ามีคนอยู่แถวนี้หรือเปล่า เขมิกาแกล้งยกแข้งขาบริหารร่างกาย ที่หูเขมิกามีสมอลทอล์กเสียบอยู่ เขมิกาพูดกับโยธิน
“เฮีย เข็มจะเริ่มออกปฏิบัติการณ์แล้วนะ ถ้าเจอสิ่งผิดสังเกตจะรายงานให้เฮียรู้”
ประชาขับรถเข้ามาจอด เขมิการีบตัดสายจากโยธิน ประชาลงจากรถ
“จะไปออกกำลังกายหรือครับ”
“ใช่ฮะ มาหาสามีฉันหรือ รายนั้นเขาไม่อยู่นะไปนอนเฝ้าน้องสาว”
“ผมทราบครับ แค่เอาเอกสารมาฝากไว้เท่านั้น”
“งั้นก็ตามสบาย อ้อ เรื่องที่คุณเคยเตือนฉันขอบใจนะฮะ ไว้วันหลังจะขอใช้บริการอีก”

เขมิกาไม่รอฟังคำตอบ วิ่งเยาะไป ประชามองตาม

เจ้าสาวสลาตัน
เจ้าสาวสลาตัน

เขมิกาวิ่งจะไปทางสวน

“พี่นางฟ้า”
เขมิกาชะงัก เห็นเม่นหลบอยู่หลังต้นไม้ค่อยๆ เดินออกมา
“เม่น วันก่อนโดนนมตีเอาอีกหรือเปล่า” เม่นส่ายหน้า
“แม่ไม่ตี แต่แม่…”
“คุณนมทำอะไร บอกพี่มา”
“เปล่า” เม่นก้มหน้างุด พูดโกหก “แม่ใจดี ซื้อลูกบอลให้”
“โกหกหรือเปล่า ไหนพี่ดูหน่อยสิ”
เม่นอึกอักไม่อยากโกหก
“มัน มันหายไปแล้ว”
“อ้าว หายไปไหน เตะไปแล้วหาไม่เจอหรือ” เม่นพยักหน้าหงึกๆ เขมิกาได้ทีถามต่อ “ในสวนหรือเปล่า พี่จะไปช่วยหา” เม่นไม่กล้ามองหน้าเขมิกา พยักหน้าอย่างเดียว “เรื่องขี้ประติ๋ว ไม่เห็นต้องกลัวอะไรเลย ไปๆ ไอ้น้อง”
เขมิกาโอบไหล่เม่นพาไป ประชาที่หลบอยู่ยืนมอง หยิบมือถือออกมากดๆ แนบหูรอปลายสายรับ

เม่นพาเขมิกาเดินไปทางบ่อน้ำบาดาลท้ายสวน
“ผมเตะบอล บอลมันก็ลอยมาตรงนี้ แล้วๆ ก็หาไม่เจอ”
เขมิกากวาดตา
“สวนนี้มันกว้างจริงๆ พี่ยังไม่เคยเดินมาถึงแถวนี้เลย”
เม่นตาล่อกแล่ก ชี้ไปไกลๆ แต่ตาไม่ยอมมอง
“ไม่รู้อยู่ตรงโน้นหรือเปล่า”
เขมิกาเดินตรงไปที่เม่นชี้ เม่นยืนลังเลไม่ตาม มีด้ามมีดกระแทกเข้าซอกคอเม่น เม่นทรุดสลบ ร่างเม่นถูกลากออกไป
เขมิกาเดินพ้นต้นไม้ใหญ่ก็เห็นป่าหญ้าขึ้นรก แต่มีทางแหวกให้เดิน เขมิกาหันไปด้านหลัง
“เม่น นี่เป็นทางไปไหนหรือ” เขมิกาไม่เห็นเม่น “อ้าว เม่นๆ ถ้าไม่ตามมาพี่ไปก่อนนะ”
เขมิกาเดินต่ออย่างระมัดระวัง เห็นรากไม้คลุมปิดอะไรบางอย่าง เขมิกาเดินไปดึงรากไม้ออกเห็นบ่อบาดาลเก่าๆ มีฝาปิดปากบ่อ เขมิกาตื่นเต้นสงสัย รีบเลื่อนฝาปิดออกแล้วก้มมองลงไป
ด้านหลังเขมิกาขณะนั้นไอ้โม่งซึ่งเป็นมณฑาเดินออกมา ในมือกำท่อนไม้ ย่างเข้าหาเขมิกา

แป้นทำความสะอาดห้องโถงอยู่ ชานนท์เดินเข้ามา
“แป้น คุณนมไปโรงพยาบาลหรือยัง”
“ออกไปสักพักใหญ่ๆ แล้วค่ะ”
ชานนท์หันไปเห็นประชานั่งรออยู่ ประชาลุกยืน
“คุณนิลดีขึ้นมั้ยครับ ผมว่าเช้านี้เคลียร์งานที่สปาเสร็จ ก็จะแวะเข้าไปเยี่ยม”
“หมอขอดูอาการอีกหน่อย ถึงจะให้กลับมาพักฟื้นที่บ้าน” ชานนท์มองเอกสารในมือประชา “มีงานมาให้ผมดูหรือ”
“สัญญากับลูกค้าเฟรนไชน์มีปัญหานิดหน่อยครับ”
“ไปคุยกันที่ห้องทำงาน ขอกาแฟสองที่นะ” ชานนท์สั่งแป้นแล้วเดินนำประชาไปที่ห้องทำงาน จังหวะนั้นโย่งวิ่งร้อนรนเข้ามา
“คุณผู้ชายครับ ไอ้เม่นมันหายไป ที่บ้านมันก็ไม่มี”
“ตอนฉันเช็ดหน้าต่าง เห็นมันเดินไปกับคุณผู้หญิง เดินเลี้ยวไปทางหลังตึก น่าจะเข้าไปในสวนหรือเปล่า” แป้นบอก
“ถ้าไปกับคุณขวัญก็ไม่น่ามีปัญหาหรอกครับ” ประชาบอกแล้วทำเป็นกังวล “นี่ทางลูกค้าก็รอฟังข้อสรุปจากผมอยู่ด้วย ทำไงดี”
“แต่ถ้าคุณนมรู้ว่าไอ้เม่นไปกับคุณผู้หญิงอีกจะยุ่งนะครับ” โย่งรีบบอก ชานนท์ห่วงเขมิกาจะมีปัญหากับมณฑา
“ผมขอเวลาสัก15นาทีเดี๋ยวกลับมาคุยด้วย”
ชานนท์ทำท่าจะไป ประชากลัวชานนท์ไปขัดขวางการฆ่าเขมิกาจึงรีบบอก
“เออ ผมไปด้วยดีกว่า ช่วยกันหลายคน น่าจะเจอเร็วขึ้น”
“ก็ดี”
ชานนท์เดินนำ ที่เหลือตาม แป้นปลื้ม

“แหม รู้หรอกน่าว่าคุณผู้ชายห่วงไอ้เม่นหรือคุณผู้หญิง อิอิ สงสัยถ่านไฟเก่าติดแล้วแหงๆ”

เจ้าสาวสลาตัน
เจ้าสาวสลาตัน

เขมิกายังมองลงไปในบ่อน้ำบาดาลเก่า
“บ่อลึกไม่ใช่เล่น” เขมิกาลองสูดดม “ไม่มีกลิ่นเน่า” ไอ้โม่งมณฑายืนอยู่ข้างหลังเข็ม เงื้อไม้ขึ้นสูง เตรียมฟาด เขมิกายืดตัวตรงพอดี “ต้องหาเชือกยาวๆ มาสักเส้น ลงไปดูให้มันรู้กันไป”
มณฑาฟาด เขมิกาเอี้ยวตัวหันมา เห็นไม้ฟาดลงมาพอดี รีบจับไว้ทัน มณฑาจะดึงไม้คืนแต่เขมิกาจับไว้ไม่ยอมปล่อย
“แกเป็นใคร คนจริงมันต้องเล่นกันซึ่งๆ หน้าไม่ใช่กัดลับหลัง”
มณฑาออกแรงดึงไม้มาได้ ตีเขมิกา เขมิกาหลบซ้ายขวา ชกสวนเข้าหน้า อีกหมัดเข้าที่ท้อง มณฑาจุกเซถอยไป ล้มลง ไม้หลุดมือ เขมิกาจะตามเข้าไป มณฑาลุกกลับหลังวิ่งหนี เขมิกาวิ่งไล่กระโจนคว้าด้านหลัง มณฑาหันกลับมาสู้ ตบหน้าเขมิกาแล้วบีบคอ เขมิกางัดมือมณฑาจนหลุดจากคอ แล้วผลักอกแรงๆ มณฑาหงายหลังไปหัวกระแทกต้นไม้ นั่งมึน เขมิกาตกใจมองมือตัวเอง
“ผู้หญิงเหรอ”
เขมิการู้ได้ทันทีว่าเป็นผู้หญิง จึงเดินช้าๆ เข้าไปหา

กลุ่มของชานนท์เดินมาถึงจุดที่เม่นโดนตี ทุกคนกำลังจะเดินผ่านไป แต่โย่งโดนมือคนยื่นมาจับขาไว้แน่น
“เฮ้ออออ งูๆ ตายแน่ไอ้โย่งตายแน่” โย่งร้องลั่น ชานนท์กับประชาตกใจหันมามองเห็นโย่งหลับตาปี๋พนมมือ “พี่เห่า พี่จงอาง พี่หางกระดิ่ง ไว้ชีวิตน้องโย่งด้วย”
ชานนท์เห็นมือจับขาโย่ง มองไล่ไปที่พุ่มไม้ เห็นเม่นมุดหัวออกมาจากพุ่มไม้ในสภาพอ่อนแรง
“คุณผู้ชาย ผมเจ็บ”
โย่งลืมตาก้มมอง
“ไอ้เม่น ปัดโธ่นึกว่างูมารัดขา”
ชานนท์เข้าไปประคองเม่น
“ทำไมถึงมานอนอยู่ตรงนี้”
ประชาร้อนใจมองไปทั่วๆ
“ผมไม่รู้ ผมเดินๆ อยู่ มีอะไรมากระแทกหัวนี่ แล้วหลับป็อกไปเลย”
“แล้วคุณผู้หญิงล่ะอยู่ไหน”
เม่นมึนๆ ชี้ไปถูกทางที่เขมิกาเดินไป
“พี่นางฟ้าเดินไปทางนี้”
ประชากลัวเม่นบอกทางถูก ตวาดเม่น
“จำไม่ได้ก็อย่าชี้มั่วๆ นะเม่น”
เม่นตกใจเสียง รีบชี้ไปทางอื่น
“งั้นคงเป็นทางโน้น ไม่ใช่ๆ ทางนั้นมากกว่า ไม่รู้ จำไม่ได้แล้ว ปวดหัว”
เม่นจับหัว ชานนท์รีบบอกโย่ง
“พาเม่นกลับไปก่อน เราแยกกันหา คุณไปทางนั้นผมไปทางนี้เอง” ชานนท์บอกประชา ชานนท์ไปทางผิดแต่ ประชาไปทางถูก โย่งประคองเม่นยืน

เขมิกานั่งยองๆ มองไอ้โม่งมณฑาที่นั่งพิงต้นไม้คอพับ
“ไอ้โม่งคนก่อนมันเป็นผู้ชายนี่นา แล้วไอ้โม่งนี่ ขอดูหน้าชัดๆ หน่อยเถอะว่าฉันเดาถูกหรือเปล่า”
เขมิกาเอื้อมมือไปจะดึงผ้า แต่แล้วจู่ๆ มีมีดวาววับพาดมาที่ลำคอเขมิกา เขมิกาสะดุ้ง มือที่จะดึงผ้าค้างไว้ ไอ้โม่งอู๋อยู่ด้านหลังเขมิกา
“ก่อนมีดเล่มนี้จะเชือดคอหอยมึง กูจะให้โอกาสมึงอีกครั้ง ลุกขึ้นมา”
เขมิกาค่อยๆ ยืนขึ้น จำเสียงได้
“ฉันจำเสียงแกได้ เราเคยเจอกันมาแล้วที่รีสอร์ท ตกลงแกเป็นพวกเดียวกันจริงๆ”
“ไม่ต้องมาพูดนอกเรื่อง วันนั้นมึงเอาเงินสินสอดซ่อนไว้ที่ไหน”
“วันนั้น วันไหนอ่ะ ฉันความจำเสื่อม จำไม่ได้เลย”
ไอ้โม่งอู๋แค้นกดมีดแรงขึ้น เขมิการ้อง
“ก็วันที่มึงร้องขอชีวิตกูไง”
อู๋นึกถึงเหตุการณ์ตอนที่จัดการกับขวัญตาที่ริมหาด ขวัญตาวิ่งหนีการตามล่าไปหลบหลังเรือ ควานหามือถือที่เหน็บไว้ในหน้าอก
“ช่วยหนูด้วย”
อู๋โผล่มาข้างหลัง กระชากแขนขวัญตา มือถือหล่นบนทรายข้างตัวขวัญตา ขวัญตาสู้กับอู๋ อู๋ตบขวัญตาล้มลงและจะยิง ขวัญตาเอาทรายปาเข้าตาอู๋ ปืนลั่นโดนแขนขวัญตาแบบถากๆ เลือดกระเด็นใส่ทราย ขวัญตาวิ่งหนี แต่ช้าไป อู๋กระโจนมารวบตัวล้มไปด้วยกัน อู๋ทับอยู่บนร่างขวัญตา
“นังตัวดี หลอกล่อผู้ชายเก่งนักใช่มั้ย กูจะสั่งสอนบทเรียนให้มึงเอง”
อู๋กระชากกระดุมเสื้อขาด
“อย่า ถ้าแกทำฉัน แกจะไม่ได้อะไรเลยสักบาทเดียว สู้เรามาร่วมมือกันใช้เงินนั่นอย่างมีความสุขไม่ดีกว่าหรือ”
“แกหมายความว่ายังไง”

เจ้าสาวสลาตัน
เจ้าสาวสลาตัน

ขวัญตาลูบแก้มอู๋
“พี่แอบมองฉันอยู่ไม่ใช่หรือ เราหนีไปด้วยกันเอามั้ย” ขวัญตาเลื่อนนิ้วมาที่ปากอู๋ “ฉันจะแบ่งเงินให้พี่ ส่วนพี่ก็ปรนเปรอความสุขให้ฉัน รู้มั้ยเวลาฉันมีอะไรกับชานนท์ ฉันจินตนาการว่าฉันกำลังมีอะไรกับพี่ทุกครั้งเลยนะ”
อู๋มองหน้าอกขวัญตาแล้วกลืนน้ำลาย
“พาฉันไปเอาเงินก่อน หลังจากนั้น…” อู๋ยื่นหน้าไปใกล้ๆ ขวัญตา “ค่อยว่ากัน”
ขวัญตายิ้มยั่วยวน
อู๋ประคองขวัญตามาที่สะพาน ขวัญตาบาดเจ็บที่แขน มีผ้าเช็ดหน้าผูกรัดแผลไว้แต่ยังมีเลือดซึมออกมา
“ไหนล่ะเงิน”
ขวัญตาชี้ไปใต้สะพาน
“ฉันซ่อนไว้ใต้สะพาน” อู๋ก้มมอง
“ตรงไหน”
“ตรงนั้นไง มีกองหินทับๆ ไว้ ต้องขุดลงไป” อู๋พยายามมอง ขวัญตาผลักอู๋ อู๋ตกลงไปใต้สะพาน นอนจุก “ไอ้หน้าโง่ สารรูปอย่างแก อย่าหวังจะได้แอ้มฉัน”
ขวัญวิ่งหนี อู๋จะลุกตาม แต่ลุกไม่ไหว
กลับมาปัจจุบัน อู๋มองหน้าเขมิกา
“ทีนี้นึกถึงความชั่วของมึงออกหรือยัง รีบบอกมาเงินอยู่ไหน”
เขมิกามองไปที่บ่อน้ำบาดาล
“เดี๋ยวๆ นะ สรุปว่าฉันรับปากว่าจะพาแกไปเอาเงิน แล้วฉันก็หนีไปงั้นเหรอ”
“ใช่ กูมันโง่หลงเชื่อผู้หญิงปลิ้นปล้อนอย่างมึง แต่คราวนี้กูไม่ปล่อยมึงรอดไปอีกแน่ ถ้าไม่บอกว่าเงินอยู่ที่ไหน ก็ตาย!”
“เดี๋ยวๆๆ ฉันพอจำได้ลางๆ แล้ว ความจริงฉันไม่ได้เอาเงินไปที่ไหนหรอกแต่มันซ่อนอยู่ที่นั่น” อู๋มองไปที่บ่อน้ำบาดาล “เหมือนว่าฉันจะทิ้งลงไปในนั้น แต่จำไม่ได้ว่าทำไม”
“ถ้ามึงหลอกกูอีกหน กูจะให้มึงเป็นผีเฝ้าบ่ออยู่ที่นี่ เดิน!”
อู๋ดึงเขมิกาให้เดินไปที่บ่อน้ำบาดาล ขณะนั้นไอ้โม่งมณฑาค่อยๆ รู้สึกตัว ผงกหัวขึ้นเห็นด้านหลังเขมิกากับไอ้โม่งอีกคนลางๆ ไอ้โม่งมณฑาดึงผ้าปิดหน้าออก มณฑาเห็นท่าไม่ดี รีบประคองตัวเองหนีออกไปจากตรงนั้น

ชานนท์วิ่งมาจนสุด เจอกำแพงสุดเขตสวน ชานนท์มองซ้ายขวาหาเขมิกา
“ขวัญตา อยู่แถวนี้หรือเปล่า”
ชานนท์ตะโกนเรียก
ที่บ่อน้ำบาดาล ไอ้โม่งอู๋กดบ่าเขมิกาโดยมีมีดจี้ที่หลังคอ
“แกลงไปเอา”
“มันลึกนะมีหวังขาหักกันพอดี”
“ถ้าไม่ลงมึงก็ตาย ลงไป แล้วโยนเงินขึ้นมา”
“ก็ได้ นายถอยไปหน่อยสิ ฉันจะได้ตั้งท่าดีๆ ขืนโดดลงไปทื่อๆ มีหวังหัวโหม่งโลกดับอนาถ”
ไอ้โม่งอู๋ถอยออกมานิดหนึ่งแต่ยกมือจี้หลังอยู่
“ถ้ามึงตุกติก กูจะปักมีดกลางหลังมึงให้ดู”
เขมิกายืดตัวตรง เข็ม
“ใจเย็นเพ่ ฉันยังไม่อยากตายเหมือนกัน” เขมิกาขึ้นไปนั่งบนขอบบ่อ สองมือจับขอบบ่อแน่น “โดดละนะ หนึ่ง สอง สา…”
เขมิกาไม่โดด แต่หมุนตัวเตะเข้าก้านคอไอ้โม่งอู๋เต็มๆ ไอ้โม่งอู๋ถลาไปกองที่พื้น มีดตกอยู่ข้างๆ เขมิกากระโดดตามไปกระชากคอเสื้อขึ้นมาต่อยซ้ำสองที ไอ้โม่งอู๋มึน เขมิกาจะกระชากหน้ากาก
“อยากเห็นหน้าแกมานานแล้ว”
เขมิกายังไม่ทันได้เปิดหน้ากาก ไอ้โม่งอู๋คว้ามีดใกล้มือแทงใส่เขมิกา กะแทงอก เขมิกาจวนตัว รีบเบี่ยงหลบในท่าก้มหมอบไปด้านข้าง เพื่อให้มีดเฉี่ยวพ้นหลัง แต่มีดกลับแทงถากๆ แถวสะบักข้างซ้าย เลือดสาด เขมิการ้องเจ็บปวด หมอบฟุบกับพื้น ไอ้โม่งอู๋แค้นจัดลุกยืน ลากตัวเขมิกา
“เก่งนักหรือมึง”
เขมิกาถูกลากมาที่ปากบ่อ เขมิกาหมดแรงขัดขืนพยายามพูดกล่อม
“แกไม่อยากได้เงินแล้วหรือ”
“กูอยากเห็นมึงตายมากกว่า ลาก่อนนังขวัญตา”
ไอ้โม่งอู๋ผลักเขมิกาตกบ่อ เสียงเขมิการ้องก้องบ่อ
ประชายืนมองเห็นตอนที่เขมิกาตกบ่อพอดี ประชาใจหายเพราะยังรักเขมิกาอยู่ ประชายืนเศร้าไอ้โม่งอู๋หันมาเห็นประชา ประชารีบปรับสีหน้าไม่ให้อู๋จับได้ อู๋กำลังจะเดินมาหาประชาเพื่อรายงาน
“ขวัญๆ เธออยู่ไหน”
เสียงชานนท์ดังเข้ามา ไอ้โม่งอู๋กับประชาตกใจ ทั้งคู่หันไปมองเห็นชานนท์วิ่งมา ประชารีบพุ่งเข้าหาอู๋แล้วแกล้งตะโกน
“แกเป็นใคร” ประชาแกล้งกระชากอู๋แล้วพูดเบาๆ “อัดฉันเลย แล้วรีบหนีไป” ประชาชกใส่ อู๋โต้กลับ นัวเนียกัน 2-3ท่า ประชาโดนชกแกล้งเซไป ชานนท์มาถึงพอดี อู๋รีบวิ่งหนี ประชาไล่ตาม “อย่าหนี!”
ชานนท์จะวิ่งตาม
“ช่วยด้วย ช่วยฉันขึ้นไปที”
ชานนท์จำเสียงเขมิกาได้ ชะงักมองหา
“ขวัญ เธออยู่ไหน”
“ฉันอยู่นี่ ในบ่อ กำลังจะร่วงแล้ว โอ๊ย”
ชานนท์วิ่งไปที่ปากบ่อ ก้มมอง
“ตรงไหน ฉันมองไม่เห็น พวกรากไม้ กิ่งไม้มันบังหมด”
เขมิกายื่นมือข้างขวาขึ้นมาเกาะขอบบ่อ
“รากไม้มันจะหักแล้ว”
เสียงดังเป๊าะ เขมิการ้อง ชานนท์คว้าข้อมือเขมิกาไว้ทัน ชานนท์ก้มไปดึงเขมิกาอีกมือ

เจ้าสาวสลาตัน
เจ้าสาวสลาตัน

อู๋วิ่งมา ประชาหยุดวิ่งมองไปข้างหลังไม่เห็นชานนท์ตามมา พอมองไปทางอู๋ อู๋หยุดวิ่งหันมา
“มันคงตามมาไม่ทันแล้ว รีบไป”
อู๋พยักหน้าวิ่งไป ประชาหันกลับ อู๋พลาดเหยียบเศษขวดแตก
“โอ๊ย” อู๋ร้องลั่น ประชาที่เดินอยู่รีบหันไปมองเห็นอู๋นั่งเจ็บ ประชาเข้ามาดูเห็นเศษขวดทิ่มขาอู๋
“บ้าเอ๊ย ทำไมต้องมาโดนตอนนี้ ทนเจ็บหน่อย” ประชาดึงเศษขวดออก อู๋ร้อง เลือดทะลัก “เป็นไง ไปไหวหรือเปล่า”
“แผลแค่นี้เอาผมไม่อยู่หรอก”
อู๋ลุกยืน เขย่งเดิน เจ็บมากทรุดลงไป ประชาประคอง
“คุณผู้ชายครับ อยู่แถวนี้หรือเปล่า ไอ้เม่นมันไม่เป็นอะไรแล้ว” เสียงโย่งดังขึ้น อู๋กับประชาตกใจ เห็นโย่งเดินตรงมา

ชานนท์ประคองเขมิกา เขมิกาหน้าซีดอ่อนแรงแต่ไม่ห่วงตัวเองรีบบอกชานนท์
“ฉันไม่เป็นอะไร คุณรีบตามไอ้โม่งไป จับมันไว้ให้ได้”
“ประชาตามไปแล้ว เธอห่วงตัวเองก่อนเถอะ ทำไมถึงหน้าซีดอย่างนี้”
มือชานนท์โดนแผลเขมิกาที่สะบักซ้าย
“โอ๊ย!” เขมิกาเจ็บ ยืนไม่ไหว ทรุดตัวลงนั่ง ชานนท์โดนเลือด รีบดูแผล
“เธอบาดเจ็บนี่ ทำไมไม่รีบบอกฉัน”
เขมิกากำลังจะขาดสติ ดึงเสื้อชานนท์
“พาฉันไปที ฉันจะไปกระชากหน้ากากไอ้โม่งอีกคน ที่มันคิดจะฆ่าฉัน”
“ไอ้โม่งอีกคน มีไอ้โม่งสองคนหรือ”
เขมิกาเริ่มจะไม่ไหว เสียงเบาหวิว
“ใช่ไอ้โม่งที่แทงฉันเป็นผู้ชาย แต่ไอ้โม่งอีกคนมันเป็นผู้หญิง”
เขมิกาพูดไม่จบ หมดสติไปซะก่อน
“ขวัญตา”

โย่งเห็นหลังคนแว่บๆ วิ่งหลบไปตามหญ้าคาสูงท่วมหัว โย่งคิดว่าเป็นคนทำร้ายเม่น
“เฮ้ย ใครวะ ขโมยหรือ”
โย่งไล่ตามไปถึงเพิงพักผุๆ พังๆ โย่งหยิบท่อนไม้แถวนั้นขึ้นมาแล้วย่องๆ จะไปหลังเพิงคิดว่าผู้ร้ายหลบอยู่ ที่พื้นดินโย่งเห็นเงาคนอยู่ข้างหลังตน โย่งหันขวับเงื้อไม้ขึ้นสูงกะฟาดใส่
“ไอ้หัวขโมย เสร็จกูล่ะ”
ประชายืนอยู่ตรงหน้าโย่ง ประชายกมือป้อง
“อย่า ฉันเอง” โย่งยกไม้ค้าง
“คุณผู้จัดการ โธ่ เกือบฟาดหัวแบะแล้ว คุณมาทำอะไรแถวนี้”
“ฉันไล่ตามไอ้โม่งมา แต่มันหนีรอดไปได้ มันผลักคุณขวัญตาตกบ่อ เป็นหรือตายก็ยังไม่รู้” โย่งตกใจ
“บ่อร้างหรือครับ โหย บ่อนั่นมันลึกหลายเมตร ใครตกลงไปเห็นทีจะรอดยาก”
ประชาสับสนใจหนึ่งก็อยากให้ตาย ใจหนึ่งก็ยังรักอยู่
อู๋เดินลากเท้าพาตัวเองจนมาถึงประตูรั้วเหล็กเก่าๆ อู๋เดินไปที่ลวดหนามที่กั้นอาณาเขตสวน ตรงที่ไม้เลื้อยพันรุงรัง อู๋แหวกออกเห็นช่องโหว่ อู๋ลอดตัวออกไป เจ็บแผลมาก แต่กัดฟันทน

โยธินอยู่ที่คอนโด พยายามโทรหาเขมิกาแต่ติดต่อไม่ได้เพราะมือถือเขมิกาตกบ่อ โยธินกระวนกระวายใจคิดๆแล้วโทรหาปรียา
ปรียาถือกระเช้าผลไม้เดินอยู่ในโรงพยาบาล ปรียารับโทรศัพท์โยธิน
“ตอนนี้คุณปรียาอยู่ที่ไหนหรือครับ คือผมไปต่างจังหวัดมา มีของติดมือมาฝาก อยากจะแวะไปให้”
“ขอบคุณมากค่ะ แต่ฉันกำลังมาเยี่ยมคนเจ็บที่โรงพยาบาล”
“คนที่บ้านนั้นหรือเปล่าครับ” โยธินถามอย่างตกใจ
“ทำไมคุณรู้” ปรียาถามอย่างแปลกใจ โยธินอึกอัก
“เออ ผมก็ใช้เวิร์บทูเดา เดาไปเรื่อย แล้วคนเจ็บที่ว่าเป็นใครหรือครับ ผู้หญิง หรือผู้ชาย”
ปรียากำลังจะตอบ ปรียาหันไปตรงประตูทางเข้าเห็นเขมิกานอนบนเตียงเข็น บุรุษพยาบาลเป็นคนเข็นเข้ามา ชานนท์สาวเท้าตามห่วงมาก ปรียาตกใจเห็นเลือดเปื้อนเตียง
“คุณขวัญ” ปรียาอุทานออกมาแต่ทำให้โยธินตกใจมาก
“เข็ม เอ๊ย คนที่คุณเรียกขวัญ เป็นอะไรหรือครับ”
ตาปรียามองที่เขมิกากับชานนท์เดินไปอีกทาง
“แค่นี้ก่อนนะคะคุณโยธิน”
ปรียาตัดสาย ยืนมอง ร้อนใจอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“ฮัลโหล คุณปรียา” โยธินกังวลหนัก “จะเป็นเข็มของเฮียหรือเปล่านะ ขออย่าให้ใช่เลย”

 อ่านต่อ เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 7

 

 

 

ขอขอบคุณบทละครออนไลน์จาก http://www.manager.co.th/

 

บทละครเจ้าสาวสลาตัน, ละครเจ้าสาวสลาตัน, อ่านละครออนไลน์, อ่านละครออนไลน์ เจ้าสาวสลาตัน, อ่านเจ้าสาวสลาตันออนไลน์, เจ้าสาวสลาตัน, เจ้าสาวสลาตันย้อนหลัง, เจ้าสาวสลาตันดาวออนไลน์

 

 

คลิปย้อนหลังเวียงร้อยดาวทุกตอน

 

อ่านละครออนไลน์, เจ้าสาวสลาตัน
- 2014-01-20 2:42:55 โพสต์โดย : zoomza 2,118 ดูละครย้อนหลัง