เรื่องย่อเรือนกาหลง ละครเรือนกาหลง ตอนที่ 11/2

อ่านละครออนไลน์ > เรือนกาหลง

เรือนกาหลง-ช่อง7

เรือนกาหลง ตอนที่ 11/2

โชตินึกรู้ว่าช่วงหมายถึงเพชร
“ไอ้เพชร”
ช่วงสั่งพวกสิง
“พวกเอ็งไปฆ่ามัน แล้วกรีดท้องควักตับไสไส้พุงมันออกมา”
พวกสิงแปลกใจและตกใจ ช่วงยิ้มพอใจ
“ใครก็ๆต้องคิดว่ามันโดนผีเล่นงาน แล้วมันจะมีผีตัวไหนในหมู่บ้าน นอกจากผีนังกาหลง”
โชติคิดได้
“พ่อจะโยนชั่วให้นังกาหลง”
โชติยิ้มพอใจที่ช่วงจะไปฆ่าเพชร แล้วโยนผิดให้กาหลง ช่วงสั่งพวกสิง
“พวกเอ็งไปได้แล้ว”
พวกสิงพยักหน้ารับ แล้วออกไป โชติยิ้มพอใจ

ไม้ดึงแผ่นกระดานที่บันไดเรือนออกมาเนื่องจากผุ เขาดึงแผ่นกระดานบันไดอีกสองสามแผ่นมองกระดานด้วยความแปลกใจ
“ทำไมแผ่นกระไดถึงได้ผุเร็วนัก”
ไม้ดึงแผ่นกระดานออกมา เพื่อตั้งใจจะทำขั้นบันไดใหม่ เพชรโผล่จากพุ่มไม้ข้างๆเรือน แล้วยิงลูกไม้ใส่หนังสติ๊กออกไป ลูกไม้มาโดนหลังไม้รู้สึกคันๆ แต่ไม่ได้ติดใจ ทำงานต่อ เพชรผิดหวังที่ไม้ไม่รู้สึกตัวจึงยิงลูกไม้ไปอีกคราวนี้โดนหัวไม้
“เฮ่ย…ใครเล่นพิเรนท์วะ พ่อจะต่อยให้หงายหลัง”
ไม้หันไปมองที่ด้านข้างเรือน เพชรโผล่ออกจากที่ซ่อนพูดเบาๆ
“ฉันเองจ๊ะพี่ไม้” เพชรกวักมือเรียก
ไม้ตะโกนถาม
“มีอะไรวะ ไปซุ่มอยู่ทำไม มีอะไรก็ออกมาคุยกัน”
เพชรมองไปที่เรือนกลัวกาหลงจะออกมา
“ฉันมีเรื่องหนักหนาจะคุยด้วย มานี่ก่อน”
ไม้ตะโกนตอบ
“เอ็งอยากคุยกับข้าก็มาหาข้าสิวะ ข้าจะซ่อมบันไดเรือน ควายต้องมาหาหนอง”
ไม้ยืนยันไม่ออกไป เพชรมองไปที่เรือนแล้วตัดสินใจ วิ่งย่องมาหา
“ควายมาแล้ว…หนองช่วยไปกับควายหน่อย”
“ไปไหนวะ”
เพชรไม่ตอบ รีบลากมือไม้ออกไปจากเรือนเพราะกลัวกาหลงจะมาเห็น

เพชรดึงไม้มามุมหนึ่งข้างเรือน ไม้สะบัดมือเพชรออก
“เอ็งมีอะไรวะ ทำลับๆล่อๆ”
เพชรชะเง้อมองไปที่เรือน
“พี่กาหลงอยู่บนเรือนไหม”
“ไม่อยู่”
“เฮ้อ…โล่งอก”
ทันใดนั้นเสียงกาหลงดังขึ้น
“ไม่อยากเจอพี่เหรอ”
เพชรหันขวับไปด้านหลัง เจอกาหลงถือกระจาดใส่ผักบุ้ง
“พี่กาหลง” เพชรสะดุ้งตกใจ
ไม้ตบหัวเพชร
“เอ้าไอ้นี่ เห็นหน้าเมียข้าสะดุ้งโหยงยังกะเห็นผี เมียข้าออกจะงามในสามโลก”
ไม้เข้าไปโอบกอดกาหลงหอมแก้ม กาหลงมอง เพชรยิ้มให้เพราะกลัวๆ
“ว่าไง เอ็งมาหาข้ามีเรื่องอะไร”
กาหลงมองนิ่ง เพชรอึกอัก
“คือว่าฉัน…”
“มีอะไรก็ว่ามา” กาหลงเร่ง
เพชรรีบตอบโดยไม่ทันคิด
“ฉันเอาดีเกลือมาฝากให้พวกพี่สระหัวจ้ะ”
กาหลงมองๆ
“แล้วไหนล่ะ ดีเกลือของเอ็ง”
เพชรมองมือที่ไม่มีของ นึกได้รีบแก้ตัว
“เอ้า…ลืมไว้ที่เรือซะนั่น ฉันกลับไปเอาก่อนนะจ๊ะ แล้วจะรีบกลับมา”
เพชรจะเดินออกไป ไม้ดึงตัวไว้
“ดีเกลือเอาไว้มื้อหน้า แล้วเอ็งมีเรื่องคับใจอะไร จะบอกข้า”
เพชรอ้ำอึ้ง กาหลงมองหน้า เพชรยิ่งใจเสีย
“ก็เรื่องดีเกลือนี่แหละจ้ะ สำคัญมาก หากพี่ไม่มีติดเรือนไว้หัวจะเป็นขี้เรื้อนได้ ฉันไปเอาดีเกลือก่อนนะจ๊ะ” เพชรรีบวิ่งออกไปเลย
ไม้นึกขำ
“ไอ้นี่…คิดจะเอาของมากฝากแต่ลืมติดมือ เห็นท่าจะติดเชื้อเพี้ยนไอ้จอก”
กาหลงมองตามเพชร ไม่ได้ติดใจอะไร ไม้ประคองพากลับไปที่เรือน

พุดจีบนั่งตักน้ำปรุงใส่ขวด นวลถือขวดเข้ามาขอ
“น้ำปรุงของคุณพุดจีบ หอมไปทั่วคุ้ง…นวลขอปันนะเจ้าคะ”
“ได้สิ”
พุดจีบรับขวดจากนวลมาตักน้ำปรุงใส่ขวดให้
“อย่าหาว่านวลคิดอกุศลเลยนะเจ้าคะ ถ้ากาหลงตายไปอย่างผู้ใหญ่ช่วงพูด คุณพุดจีบน่าจะมีความสุขกว่านี้”
พุดจีบไม่พอใจ
“พี่นวลพูดอะไรออกมา”
“ก็มันจริงนี่เจ้าคะ หากกาหลงตายไป พ่อไม้ก็เป็นพ่อหม้ายตัวคนเดียว คุณพุดจีบของนวลก็จะได้เป็นฝั่งเป็นฝากับพ่อไม้”
“หยุดคิดเลยนะพี่นวล อย่าพูดให้ฉันได้ยินอีก”
“อย่าโกรธนวลเลยเจ้าค่ะ หากคุณพุดจีบได้ครองรักกับพ่อไม้ แม่นายก็ไม่ต้องเพียรบังคับให้คุณพุดจีบต้องร่วมหอกับพ่อโชติ นะเจ้าคะ”
พุดจีบคิดถึงเรื่องนี้ก็อึ้ง
“แหม่…มันน่าเสียดายแท้ ที่แม่กาหลงก็ยังมีชีวิตอยู่”

พุดจีบคิดตามที่นวลพูดก็เริ่มหวั่นไหวบ้างเล็กน้อย

 

แม่บุญอิ่มเดินขึ้นเรือน พร้อมบ่าวที่ถือของกลับจากวัด แม่บุญอิ่มหันมาเห็นพุดจีบ ไม่พูดอะไรสักคำเดินไปที่ห้อง พุดจีบมองตามอยากไปพูดคุยทักทายแม่

ไม้พากาหลงเดินมาถึงหน้าเรือน กาหลงแปลกใจที่แผ่นบันไดหลุดออกไปหลายขั้น
“พี่ไม้ทำอะไร”
“แผ่นกระดานมันผุ พิกลนัก ฝนก็ตกไม่กี่มื้อ แต่ไม้กระดานผุเร็ว”
กาหลงรีบแก้ตัว
“พี่ลืมไปแล้วหรือไง ไม้ปลูกเรือนแผ่นกระดานเราได้มาจากชาวบ้านปันให้ มันก็ล้วนเป็นไม้เก่าก็ต้องผุพังตามกาล”
“จริงสิ…พี่ลืมข้อนี้ไป แล้วนี่กาหลงได้ผักอะไรมาจ๊ะ”
กาหลงอวดผักในกระจาด
“ฉันได้ผักบุ้ง ผักกะเฉด…จะลวกจิ้มทำแกงคั่วให้พี่กิน”
“พูดมา พี่ชักหิวแล้วสิ เร่งทำแกงเถอะ”
กาหลงมองไปที่ขั้นบันไดโหว่ ยิ้มให้ไม้
“แล้วฉันจะขึ้นเรือนได้ยังไงกัน เห็นท่าต้องรอให้บันไดเสร็จถึงจะได้กิน”
“พี่จะเป็นบันไดให้กาหลงเอง”
ไม้จูงมือกาหลงเดินขึ้นบันไดไปช่วงแรก แล้วอุ้มประคองให้ก้าวข้ามบันไดที่หายไป เพื่อส่งถึงชานเรือน ไม้แสร้งเซล้มล้มทับกาหลง แล้วจูบ กาหลงจับหน้าไม้ออก
“หยุดเถอะ ประเดี๋ยวใครมาเห็นอายเขา”
“ใครมาแอบดูผัวเมียรักกัน ขอให้มันเป็นตากุ้งยิง”
เพชรซ่อนตัวอยู่มุมหนึ่งสะดุ้งตกใจที่โดนแช่ง ไม้จะหอมแก้ม กาหลงลุกหนี
“ไปซ่อมบันไดได้แล้ว ฉันจะไปทำแกง”
ไม้ตะโกนถาม
“ให้พี่ช่วยโขลกตำพริกไหมจ๊ะ”
กาหลงยิ้มอายเดินเข้าเรือนไป ไม้นั่งยิ้มชอบใจ เพชรมองไปที่เรือนกาหลง
“พี่กาหลงอยู่ไม่ห่างพี่ไม้เลย จะทำไงวะ”
กาเหว่าโผล่เข้ามาอยู่ข้างๆ
“แล้วพี่เพชรมาทำอะไร”
เพชรตกใจที่กาเหว่าพูดเสียงดัง เอามือปิดปากกาเหว่าแล้วก้มตัวลากออกไป…เพชรลากกาเหว่ามาไกลจากเรือนกาหลง กาเหว่าสะบัดเอามือเพชรออก
“เอามือพี่ออกได้แล้ว เหม็น พี่ไปด้อมเรือนพี่กาหลงทำไม”
“ไม่ต้องซักน่า ข้ามีความจะคุยกับพี่เขยเอ็ง”
“อยากคุยก็เข้าไปสิ ฉันพาไป”
กาเหว่าจูงมือเพชรจะพากลับไปเรือนกาหลง
“ไปตอนนี้ไม่ได้ พี่กาหลงอยู่ มันเป็นความลับ”
กาเหว่าสงสัย
“พี่มีอะไรปิดบังพี่สาวฉัน รึว่าพี่ไม้มีชู้”
“ไม่ใช่”
“แล้วมันเรื่องอะไรล่ะ พี่ไม่พูด ฉันจะไปบอกพี่กาหลง” กาเหว่าตะโกน “พี่กาหลง”
เพชรปิดปากอีกครั้ง
“ฟังนะ พี่จะบอกพี่ไม้ว่าพี่กาหลงท้อง”
กาเหว่าเอามือเพชรออกตื่นเต้นดีใจ
“พี่กาหลงท้อง”
“ใช่…ข้าเห็นพี่สาวเอ็งอ้วก เอิ๊ก อ๊าก”
“พี่ก็ไปบอกสิ พี่ไม้คงดีใจ พี่กาหลงก็คงอยากบอกพี่ไม้”
“ไม่ได้…ข้าอยากแย้มให้พี่ไม้ฟังก่อน ผู้ชายเราลองได้รู้ว่าเป็นพ่อคนมันจะตื้นตันใจ”
กาเหว่าสงสัย
“แล้วทำไมไม่บอกพร้อมพี่กาหลง”
“เอ็งไม่เข้าใจหัวอกคนจะมีลูก” เพชรตัดบท “ไม่ต้องซักมาก เอ็งต้องช่วยข้า”
กาเหว่าตกใจ
“ช่วยยังไง…ฉันทำคลอดไม่เป็น”
เพชรยิ้ม
“มันง่ายยิ่งกว่าทำคลอดอีก เอ็งทำไงก็ได้อย่าให้พี่กาหลงตามพี่ไม้ได้”
กาเหว่าคิดหาวิธีที่จะช่วยเพชร

สิง มั่น และขาบ ถือดาบบุกขึ้นไปบนเรือของเพชรตั้ง ใจจะฟันแต่แล้วกลับไม่เจอ พวกสิงถอดผ้าโพกหน้าออก
“มันหายไป”
“เรือมันยังอยู่ มันก็ต้องอยู่ที่บ้านเรานี่แหละ” มั่นมั่นใจ
พวกสิงคิดจะตามหาเพื่อฆ่าเพชร

ไม้กำลังเหลาแผ่นกระดานขั้นบันได เพชรวิ่งเข้ามาลากไม้
“พี่ไม้ไปกับฉัน”
“ไหนล่ะดีเกลือของเอ็ง”
“ดีเกลือเอาไว้ก่อน พี่ต้องไปกับฉัน พี่พุดจีบหัดพายเรือแล้วเรือล่ม ฉันจะมาตามให้พี่ไปช่วย”
ไม้ตกใจ
“พุดจีบ”
ไม้รีบทิ้งขวาน วิ่งออกไปทันที เพชรดีใจ หันไปมองบนเรือน กลัวกาหลงจะมาเห็น รีบวิ่งตามไม้ไป เพชรหันไปมองกาเหว่าที่ซ่อนอยู่ที่มุมหนึ่งของเรือน ส่งสัญญาณให้กาเหว่าเฝ้าไว้ กาเหว่าส่งสัญญาณปฎิบัติตามที่เพชรสั่งไว้

พุดจีบเดินตรงมาหาแม่ แม่บุญอิ่มกำลังเดินไปถึงหน้าห้อง
“แม่กลับมาจากวัดเหรอจ๊ะ”
พุดจีบเข้าไปทัก แม่บุญอิ่มไม่ตอบ หันไปสั่งนวลที่อยู่ด้านหลังพุดจีบ
“เอ็งเฝ้าอย่าให้ใครมากวนใจข้า…ข้าจะเจริญภาวนา ขอให้ชาติหน้าได้เกิดในภพชาติที่ดี…มีลูกมีหลานที่รักข้าเชื่อฟังคำข้า”
“เจ้าค่ะ”
แม่บุญอิ่มเข้าห้องไป พุดจีบรู้ดีว่าแม่ยังโกรธ จึงหยุดอยู่ตรงนั้น ไม่กล้ากวนใจ นวลบอกพุดจีบ

“แม่นายยังเคืองใจที่คุณพุดจีบไม่รับรักพ่อโชติ จะทำยังไงล่ะเจ้าคะ”
พุดจีบกังวลใจ เพราะเธอไม่มีวันยอมแต่งงานกับโชติ

 

ไม้วิ่งมาที่ท่าน้ำ ตะโกนเรียกพุดจีบ
“พุดจีบ พุดจีบ” เขาไม่เห็นพุดจีบก็แปลกใจ “รึจะเป็นลมลงไปแล้ว”
ไม้จะวิ่งกระโดดลงไปเพื่องมหาร่างพุดจีบ เพชรรีบคว้ามือไว้
“พี่พุดจีบไม่ได้เป็นอะไร”
“เอ็งหมายความว่าไง”
“พี่พุดจีบไม่ได้หัดพายเรือ ไม่ได้จมน้ำ”
ไม้ไม่พอใจ
“เอ็งหลอกข้า”
“ฉันจำต้องกุเรื่องให้พี่ออกมา พี่ไม้ฟังฉัน…ฉันมีเรื่องคอขาดบาดตายจะบอกพี่”
ไม้ไม่พอใจ ต่อยเพชรแล้วเดินออกไป
“พี่ไม้ ฟังฉันก่อน”
เพชรรีบวิ่งตามไป…

กาหลงถือถาดใส่อาหารออกจากเรือน มาเรียกไม้
“พี่ไม้จ๊ะ พักงานมากินข้าวก่อนจ้ะ”
กาหลงมองไปไม่เห็นไม้ แปลกใจที่เห็นขวานและแผ่นกระดานวางอยู่ที่พื้น กาเหว่าอยู่ที่มุมหนึ่ง มองไป คอยเฝ้าไม่ให้กาหลงออกไปจากเรือน กาหลงแปลกใจว่าไม้หายไปไหน

ไม้เดินมาที่ชายทุ่ง เพชรวิ่งตามเข้ามาเรียก
“พี่ไม้ ฟังฉันก่อน”
ไม้ผลักเพชรออกไป
“เอ็งไม่ต้องพูดพร่ำ เอ็งโตพอจะแยกดีชั่วได้ ทำไมถึงเห็นความตายของคนเป็นเรื่องคะนอง
พุดจีบก็ดีกับเอ็ง นับเอ็งเป็นน้อง เอ็งอย่าสักแต่เล่นสนุกปาก”
เพชรยกมือไหว้ขอโทษ
“ฉันไหว้จ้ะ ฉันยอมรับผิดเสียสิ้น ฉันจำต้องลวงพี่ออกมาเพราะฉันอยากบอกพี่ว่า พี่กาหลงเป็นผี”
ไม้ได้ยินเพชรบอกก็ตกใจ

กาหลงเดินตรงมาที่หัวบันได มองลงไป เห็นขั้นบันไดหายไปสี่ห้าขั้น ไม่สามารถก้าวลงจากเรือนได้ กาเหว่าที่ซุ่มมองก็ดีใจที่กาหลงลงมาไม่ได้
“พี่กาหลงลงเรือนไม่ได้ ฉันก็ไม่ต้องดักทาง”
กาเหว่านอนเอกเขนกผิวปากสบายใจ ไม่ได้หันไปมองทางเรือน กาหลงมองไปที่บันได แล้วก้าวเท้าเพื่อจะก้าวลงไป เท้าของเธอยืดลงมาเหยียบที่พื้นทีละก้าว กาหลงยืนอยู่ที่หน้าเรือนแล้วเดินออกไปเพื่อตามหาไม้ กาเหว่านอนผิวปากสบายใจ มองเห็นกาหลงเดินผ่านออกไปก็ตกใจ ดีดตัวขึ้นทันที
“พี่กาหลงลงเรือนได้ยังไง”
กาเหว่าวิ่งไปหน้าบันไดเรือน มองบันไดก็แปลกใจที่กาหลงก้าวลงมาได้
“รึพี่กาหลงกระโดดลงมา” กาเหว่านึกได้ “ตายล่ะ พี่กาหลงไปตามพี่ไม้แล้ว” กาเหว่ารีบวิ่งตามไปทันที

เพชรยืนยันกับไม้
“ฉันกราบล่ะ เชื่อฉันเถอะ พี่กาหลงเป็นผีจริงๆ มื้อก่อนหมอผีจะเล่นงานพี่กาหลง ฉันกับพี่พุดจีบเห็นกับตา เราเข้าไปช่วยพี่กาหลงไว้”
ไม้ไม่เชื่อเพชร
“แล้วทำไมข้าดำน้ำไม่เจอร่างกาหลง”
“ฉันเป็นคนงมศพพี่กาหลงไปซ่อนไว้ ไม่ให้พี่รู้ความจริง”
ไม้ยังสงสัย
“งั้นบอกข้ามา…ทำไมถึงปิดบังข้า”
“พี่กาหลงขอร้องฉันไม่ให้บอกเรื่องนี้ พี่พุดจีบก็วานขอ ฉันจำต้องทำตาม”
“ในเมื่อกาหลงกับพุดจีบขอให้เอ็งหยุดพูด แล้วทำไมเอ็งถึงผิดคำสัญญา”
“ฉันทนไม่ได้ ที่เห็นพี่กาหลงฆ่าคน…แล้วพี่เองก็ต้องทนใช้ชีวิตกับผี”
เพชรพูดจบ ไม้ต่อยล้มลงแล้วชักมีดขึ้นมาหมายจะแทง เพชรไม่คิดสู้
“พี่จะฆ่าฉันให้ตายก็ได้ อย่างน้อยฉันก็ได้พูดความจริง…ความจริงที่พี่ต้องรู้ไว้”
ไม้ตั้งใจจะแทง แล้วเงื้อมือแทงลงที่พื้น ด้านข้างหน้าเพชร
“ข้าจะไม่ทำร้ายเอ็งจนกว่าได้ฟังความจากพุดจีบ หากพุดจีบยืนยันว่าเอ็งกุเรื่อง เอ็งกับข้าขาดกัน”
ไม้ประกาศบอกเพชรแล้วเดินออกไปทันที เพื่อไปถามพุดจีบที่เรือน เพชรค่อยลุกขึ้นด้วยความเจ็บแล้วตัดสินใจ
“ฉันจะไปกับพี่ ไปให้รู้ความจริงเสียพร้อมหน้า”
เพชรลุกเพื่อจะตามไม้ไปที่เรือนพุดจีบ

กาหลงเดินตรงไปเพื่อออกตามหาไม้ กาหลงหยุดนิ่งรับรู้ว่าไม้อยู่ที่ไหน เธอเดินออกไป กาเหว่าวิ่งตามมา
“พี่กาหลง…อย่าเพิ่งไป”
กาเหว่าวิ่งตามเข้ามาแล้วหยุดมองแปลกใจที่กาหลงหายไปแล้ว
“พี่กาหลงหายไป หายไปไหน ปีนต้นไม้” กาเหว่ามองบนต้นไม้ ”ไม่มี” มองพื้นดิน “ทำตัวยังกะพวกขอมดำดิน”
กาเหว่าแปลกใจที่กาหลงหายตัวไป

ไม้กำลังจะเดินไปที่เรือนพุดจีบ แต่เจอกาหลงยืนอยู่
“พี่ไม้จะไปไหนจ๊ะ”
“พี่…จะไปเรือนพุดจีบ”
กาหลงสงสัย
“พี่จะไปทำอะไร”
ไม้อึกอัก ไม่อยากเล่าเรื่องที่คุยกับเพชร เพราะไม่อยากทำให้กาหลงไม่สบายใจ
“พี่ว่าจะแวะไปดูเสียหน่อย ว่าดอกไม้ที่ลงแปลงไว้ ยังออกดอกดีหรือไม่ จะขอมาให้กาหลงร้อยดอกเสียบไว้หัวนอนบ้าง”
“กะแค่ดอกไม้ ฉันเด็ดหาให้พี่ได้ อย่าไปรบกวนพุดจีบเลย พี่กลับเรือนเถอะ ฉันเตรียมข้าวปลาไว้ให้พี่แล้ว ทิ้งไว้นานจะเย็นชืด”
ไม้ไม่อยากให้กาหลงสงสัย
“จ้ะ”
กาหลงเข้าไปจับตัวไม้แล้วเดินออกไป

เพชรกำลังเร่งจะตามไม้เพื่อไปยังเรือนพุดจีบ แต่ตามไม่ทัน ไม่เจอไม้
“พี่ไม้หายไปไวเชียว”
เพชรจะเดินตามไปแต่แล้ว พวกสิงสวมหัวไอ้โม่งเข้ามาขวางไว้ เพชรตกใจ จะหันไปอีกทางก็เจอขาบสวมหัวขวางไว้ เพชรหันไปอีกทาง ก็เจอมั่นสวมหัวไอ้โม่งขวางไว้ ทั้งสามเดินตรงมาหา
“พวกเอ็งเป็นใคร ต้องการอะไร”
“ชีวิตเอ็ง”

สิงพูดจบก็เข้าไปต่อยทำร้าย เพชรต่อสู้ พวกมั่นและขาบก็เข้ามา เพชรต่อสู้เต็มกำลัง พอจะต้านทานไว้ได้ พวกสิงจึงเข้าไปรุมพร้อมกัน ทำให้เพชรเสียท่าตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

 

กาหลงเอาถาดอาหารวางให้ไม้
“แกงคั่วผักบุ้งกลิ่นหอมฟุ้งน่ากินไปหมด”
ไม้ทำท่าดมกลิ่นแกง แต่ลอยหน้าไปหอมแก้มกาหลง
“กินข้าวเถอะจ้ะ”
ไม้ลงมือกินข้าว กาหลงนั่งกินแล้วนิ่งอึ้ง รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเพชร กาหลงนิ่งอึ้ง ไม้กินข้าวหันไปมองกาหลงด้วยความแปลกใจ
“กาหลงคิดอะไรอยู่จ๊ะ”
“คิดว่าแกงจะถูกปากพี่ไม้รึเปล่า”
“กาหลงทำอะไรให้พี่กิน พี่ก็หลงทั้งนั้น”
“งั้นพี่ต้องกินให้หมด”
กาหลงตักข้าวป้อน ไม้กินข้าว กาหลงนั่งกินข้าวกับไม้ ไม่สนใจจะไปช่วยเพชร

เพชรต่อสู้กับพวกสิง โดนถีบกระเด็นล้มลงกองกับพื้น สิง มั่น และขาบ ชักดาบออกมา
“เอ็งต้องตายด้วยคมดาบข้า”
มั่นถือดาบเข้าไปฟันแต่เพชรหลบได้ ขาบเข้ามาฟันเพชรก็หลบ มั่นพุ่งเข้ามา เพชรหลบ ทำให้มั่นจะฟันขาบ แต่ขาบตั้งรับไว้ได้แล้วดันตัวมั่นออกไป มั่นเข้ามาฟันเพชรซ้ำ เพชรคว้าข้อมือ ดาบของมั่นร่วงตกพื้นถีบมั่นออกไป เพชรหยิบดาบมั่นขึ้นมา สิงพุ่งเข้ามาต่อสู้ เพชรใช้ดาบฟัน…ขาบเข้ามารุม เพชรฟันดาบตั้งรับแต่เสียท่า โดนมั่นเข้ามาถีบเข้าด้านหลัง ดาบในมือกระเด็น เพชรล้มลงกับพื้น สิงถือดาบเดินตรงเข้ามาหา เพชรถดพื้นถอยหนี สิงคำราม
“ท่องนโมพุธโธเตรียมตัวตายได้แล้ว”
สิงเงื้อดาบจะฟันเพชร แต่แล้วก็หยุดกึก มั่นและขาบมองไปตามสายตาสิง ก็ตกใจตาโต
“กาหลง”
กาหลงยืนอยู่ด้านหลังเพชร ผมยาวสยายน่ากลัวลมพัดเข้ามา พวกสิงถอยหลังผงะ ด้วยความกลัว เพชรหันไปมองเห็นกาหลง ก็ตกใจรีบลุกถอยออกห่าง กาหลงเดินตรงเข้าหาพวกสิง มั่นตื่นกลัว
“จ้องหน้ามันอีกนานไหม หนีสิวะ”
“ข้าไม่หนี…เอาสิวะ…ให้มันรู้กัน ว่าผีกับคนใครจะเก่งกว่ากัน”
สิงถือดาบพุ่งเข้าไปฟันแต่แล้วร่างกาหลงหายไป ขาบอึ้ง
“มันหายไปแล้ว”
มั่นชี้ไปด้านหลังขาบ
“มันอยู่ด้านหลังเอ็ง”
ขาบตกใจหันไปมองเจอกาหลงยืนประจันหน้า ขาบตกใจใช้ดาบฟันแต่แล้วกาหลงหายไปพวกสิงแปลกใจลมพัดโกรกใหญ่…มีแต่เสียงหัวเราะของกาหลง มั่นกลัวตัวสั่น
“ใครจะอยู่ก็อยู่เหอะ ข้าไม่เอาแล้ว”
มั่นตกใจกลัววิ่งหนีไป ขาบก็วิ่งหนีไปด้วย สิงรู้ว่าสู้ไม่ได้ จำต้องวิ่งตามพวกขาบไป ลมพัดสงบลง เพชรหันไปมองที่มุมหนึ่งเห็นร่างกาหลงยืนหันหลัง มองตามพวกสิงที่วิ่งออกไป กาหลงหันกลับมามองเพชรไม่พอใจเพชร
“เอ็งทรยศข้า…คิดจะบอกพี่ไม้”
เพชรกลัวกาหลงจะฆ่า จึงตัดสินใจวิ่งหนีออกไป กาหลงมองตาม

เพชรวิ่งหนี เพราะกลัวกาหลงแต่แล้วก็มีเส้นผมเคลื่อนเข้ามารัดเท้า เพชรล้มลงกับพื้น เขาหันหน้าไปมองเห็นร่างของกาหลงเคลื่อนเข้ามาหา เพชรตื่นกลัว
“ฉันขอโทษเถิด ฉันยอมรับที่พลั้ง ฉันจำต้องบอกพี่ไม้…ฉันไม่อยากให้พี่ไม้ต้องเจ็บใจในวันที่แจ้งความจริง”
ร่างกาหลงเคลื่อนเข้ามายื่นมือจะบีบ แต่ก็หยุด เพชรแปลกใจ
“ฉันทำไปเพราะฉันรักและห่วงพี่ พี่ไปผุดไปเกิดเถอะ อย่าหลอกหลอนกันเลย”
“ข้ารู้ว่าเอ็งหวังดี แต่ความรักของข้ากับพี่ไม้ เป็นเรื่องของข้า…เป็นเรื่องของเรา…อย่ามายุ่ง”
กาหลงเดินออกไป เพชรโล่งใจที่กาหลงไม่ทำร้ายลุกขึ้นจะขอบใจกาหลง
“ฉันขอ…”
เพชรยืนมองก็แปลกใจ ที่กาหลงหายไปแล้ว เขาจึงตะโกนบอกให้กาหลงรู้
“ฉันขอบใจที่ช่วยชีวิตฉัน”
เพชรสำนึกในบุญคุณของกาหลง ทรุดตัวลงร้องไห้ ดีใจที่รอดชีวิตมาได้เพราะกาหลง และไม่คิดจะเปิดเผยเรื่องของเธอกับไม้อีก ลมพัดผ่านไป

กาหลงเดินมาหยุดที่เรือน เสียงคำพูดของเพชร ยังคงก้องกังวานมา
“ฉันขอบใจที่ช่วยชีวิตฉัน”
กาหลงยิ้มพอใจ คิดว่าเพชรคงจะไม่ผิดคำสัญญาอีก ไม้เดินตรงเข้ามาหา
“กาหลงหายไปไหนมา”
ไม้แปลกใจเพราะก่อนหน้านี้ เขากินข้าวอยู่ กาหลงบอกจะไปเอาน้ำมาให้แล้วหายไป…ไม้รอฟังคำตอบจากกาหลง
“ฉันเข้าครัวไปหยิบขันให้พี่…แต่ดันทำขันตกพื้นเปรอะโคลน ฉันลงบันไดหลังเรือนไปขัดล้างที่ท่าน้ำ”
ไม้สงสัย
“พี่เรียกกาหลงหลายครั้ง ไม่เห็นกาหลง…”
กาหลงเปลี่ยนเรื่อง มองไปที่กองไม้หน้าบันได
“พี่ยังซ่อมบันไดไม่เสร็จมา…ฉันช่วย”
กาหลงเดินตรงไปหยิบแผ่นไม้ เพื่อจะซ่อมบันได ไม้ยังคงแปลกใจและสงสัย
“เร็วสิพี่ไม้ ขืนชักช้า พี่ต้องอุ้มฉันขึ้นเรือนทุกวันนะ”
ไม้ยิ้มให้กาหลงเข้าไปหยิบแผ่นไม้ เอาไปสอดที่ขั้นบันได กาหลงเอาฆ้อนมาตอกไม้ให้เข้าร่อง ทั้งสองช่วยกันตอกบันได ซ่อมบันไดอย่างมีความสุข จนซ่อมเสร็จ ทั้งสองยืนมองที่หน้าเรือน
“ตัวเรือนมันก็เหมือนชีวิตคน…มีผุมีผังตามกาลเวลา”
“แต่เราก็มีใจ มีแรง ที่จะซ่อมมันได้ ฉันนี่แหละ…จะอยู่ซ่อมเรือนไม่ให้มันพัง เพราะนี่เป็นเรือนรักที่พี่ไม้แลกมาด้วยชีวิต”
กาหลงเข้าไปหอมแก้ม ไม้ยิ้มให้แล้วอุ้มกาหลงประคองเดินขึ้นบันได พาขึ้นเรือนไป ลมพัดผ่านหน้าเรือนวูปใหญ่…พุดจีบยืนมองอยู่ที่มุมหนึ่ง รู้สึกสะเทือนใจในความรักของคนทั้งสอง ลึกๆแล้วพุดจีบอิจฉากาหลง

เช้าวันใหม่ อบเชยเดินไปที่หัวบันไดเรือนซึ่งมีสายสิญจน์ล้อม อบเชยเซ็งมากที่ต้องหลบอยู่บนเรือน ทันใดนั้น เธอรู้สึกว่ามีใครเดินเข้ามาด้านหลัง ก็หันขวับไปมอง เผื่อนและงามเอาผ้าโพกทั้งหัวจรดตัว ปะแป้งหน้าขาว อบเชยสะดุ้งตกใจ
“ว้าย”
เผื่อนและงาม สะดุ้ง
“ว้าย”
“คุณอบเชยเห็นผีหรือเจ้าคะ” เผื่อนถาม
อบเชยมองอย่างรำคาญ
“ก็พวกเอ็งนั่นแหละ ทำอะไรอยู่ถึงนี่ล่ะ ข้าตกอกตกใจคิดว่าผีมา เป็นบ้ากันใหญ่รึไง ถึงโพกผ้าประแป้งหน้าผี”
เผื่อนฟ้อง
“นังงามสิเจ้าคะ มันให้เผื่อนไถลมาทำอย่างนี้”
“แม่งามเคยสอนเจ้าค่ะ หนามยอกให้เอาหนามบ่ง เรากลัวผีก็แต่งตัวให้เหมือนผี พอผีมันเห็นผีมันก็แล่นหนีเจ้าค่ะ” งามอธิบาย
“ข้าจะถีบพวกเอ็งสิไม่ว่า คนยิ่งกลัวๆ”
โชติกำลังจะเดินออกไปจากเรือน อบเชยหันไปถาม
“พี่โชติ พี่จะไปไหน”
“ไม่ใช่กงการของเอ็ง”
“พ่อสั่งห้ามไม่ให้ลงเรือน พี่ไม่กลัวกาหลงมันหักคอรึ”
โชติควักสร้อยที่แขวนพระออกมา
“มันไม่ได้กินเสียแหละ กล้าลองดีกับข้าก็เอาสิวะ หากตะวันกลางกบาลเท่านี้มันยังกล้ามาเล่นงาน ข้าจะตะโกนให้ชาวบ้านมาล้อมจับมัน”
โชติเดินลงไปจากเรือน อบเชยคิดอะไรบางอย่าง
“ข้าจะไปผลัดผ้า พวกเอ็งลงเรือนไปกับข้า”
เผื่อนกับงามรีบตอบ
“ได้เจ้าค่ะ…ห๊า คุณอบเชยจะลงเรือน”
ทั้งสองคนกอดกันกลมกลัวผี อบเชยเดินกลับไปที่ห้อง เพื่อเตรียมตัวออกไปจากเรือน เผื่อนและงามกลัวผี หันหน้ามามองกันก็สะดุ้งตกใจกันเอง

“ว๊าย”

** เรื่องย่อเรือนกาหลง **

อ่านต่อ >> เรือนกาหลง ตอนที่ 11/1เรือนกาหลง ตอนที่ 11/2เรือนกาหลง ตอนที่ 11/3เรือนกาหลง ตอนที่ 11/4

 

เรื่องย่อจบบริบูรณ์ เรือนกาหลง ละครย้อนหลัง

ละครเรือนกาหลง

 

เรือนกาหลง ละครเรือนกาหลง ละครช่อง7

เรือนกาหลง นำแสดงโดย วงศกร ปรมัตถากร, ฝนทิพย์ วัชรตระกูล

เรือนกาหลง บทประพันธ์ ลายน้ำ ผลิตโดย พอดีคำ

เรือนกาหลง ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

เรือนกาหลง ผู้กำกับ : สยาม น่วมเศรษฐี

 

ละครช่อง 7 > เรื่องย่อละครช่อง7 >เรือนกาหลง

 

อ่านละครออนไลน์, เรือนกาหลง
- 2013-11-4 1:35:03 โพสต์โดย : zoomza 1,328 ดูละครย้อนหลัง
Lazada Thailand