เรื่องย่อ เกิดเป็นหงส์ ตอนที่ 7

ละครเกิดเป็นหงส์  เรื่องย่อ เกิดเป็นหงส์ ตอนที่ 7

ละครเกิดเป็นหงส์  ในละครเรื่อง เกิดเป็นหงส์

เกิดเป็นหงส์ บทประพันธ์ : ชูวงศ์ ฉายะจินดา
เกิดเป็นหงส์ บทโทรทัศน์ : ลายน้ำ
เกิดเป็นหงส์ กำกับการแสดง : หนึ่ง ชัชวาล ศาสวัตกลูน
เกิดเป็นหงส์ แนวละคร : ดราม่า
เกิดเป็นหงส์ ผลิตโดย : บริษัท พอดีคำ จำกัด
เกิดเป็นหงส์ ออกอากาศ : จันทร์-อังคาร เวลา 20.25 น. ทางช่อง 7 สี
เกิดเป็นหงส์ ระยะเวลาออกอากาศ : เริ่มจันทร์ที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ 2555

 

เรื่องย่อ เกิดเป็นหงส์ ตอนที่ 7

เทพโกรธแทบคลั่งเมื่อรู้ว่าทิวยังไม่ตาย แผนครอบครองอาณาจักรทัดเทพของเขาต้องล้มไม่เป็นท่าเพราะความโง่ของล้วนแท้ๆ ที่ไม่ตรวจดูให้ดีว่าทิวตายจริงหรือเปล่า เขาต่อยลูกน้องคนสนิท ล้มควํ่า แล้วชักปืนที่เหน็บเอวขึ้นมาจะยิง ล้วนกลัวลนลานขอโอกาสแก้ตัวอีกครั้ง รับรองคราวนี้จะไม่พลาดอีก

“คราวนี้เหรอ…ฮึ…มันกี่ครั้งแล้วไอ้ล้วน”

เขาตามเข้าไปต่อยซํ้าแล้วจับข้อมือบิดจนหัก ล้วนร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เทพยืนมองสะใจ โรคจิตที่เห็นความเจ็บปวดทรมานของคนอื่นแล้วมีความสุข…

ในขณะที่ล้วนถูกเล่นงาน หญิงมานศรีเดินคุยกับทิวไปชมธรรมชาติข้างทางไปด้วย แทนที่เขาจะพูดจากับเธอดีๆ ให้สมกับที่ไม่ได้เจอหน้ากันหลายวัน กลับเหน็บแนมจนเธอเดินหนีไปอย่างหงุดหงิด เขามองตามอยากจะห้ามแต่ปากแข็งเกินกว่าจะทำอย่างนั้น หันหลังเดินกลับกระท่อมลุงแย้ม นึกอยากจะเขกหัวตัวเอง

“พูดดีๆสักวันจะตายไหมไอ้ทิว…ทำไมไม่พูด” เขา มองไปด้านหลังไม่เห็นเธอแล้ว เผลอยิ้ม สุขใจที่เธอเป็นห่วงเป็นใยอุตส่าห์มาเยี่ยม แต่ความสุขใจอยู่ได้แค่ครู่เดียวเมื่อกลับถึงกระท่อมแล้วพบว่าเทพกับสมุนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว โดยพวกนั้นใช้ลุงแย้มที่ถูกซ้อมสะบักสะบอมเป็นที่พักเท้า

“ปล่อยลุงแย้มเดี๋ยวนี้” ทิวเสียงเครียด

“ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันปล่อยแน่…แต่ตอนนี้มานั่ง คุยกันก่อนสิ…มา” เทพผายมือเชิญให้นั่ง เขามองไปรอบๆหาทางเอาตัวรอด ก่อนจะเดินมานั่งตรงข้ามเทพ จ้องหน้าด้วยความแค้น จอมซาดิสต์ยันลุงแย้มกลิ้งออกไปนอนกองอยู่อีก มุมหนึ่ง ทิวลุกขึ้นจะเข้าไปช่วย แต่สมุนของเทพขวางไว้

“ไม่เอาน่า ฉันอุตส่าห์เปิดโต๊ะเจรจากับนาย ขอบรรยากาศการปรองดองหน่อยสิ”

“สั่งให้ลูกน้องมาฆ่าฉัน หวังจะฮุบหุ้นเป็นของแกทั้งหมด คนปัญญาอ่อนยังคิดได้เลยว่าฝันไปเถอะ…ถุย” ทิวถ่มนํ้าลายใส่หน้าเทพ สมุนปราดเข้ามาจะแก้แค้นแทนนาย แต่เขาห้ามไว้ ในเมื่อพูดกันดีๆไม่ชอบ เขาเตะขาพับทิวจนทรุดลงกองกับพื้น จิกหัวจนหน้าหงาย แล้วชักปืนจ่อหัว…

ด้านหญิงมานศรีตัดสินใจกลับมาคุยกับทิวให้รู้เรื่อง เดินยังไม่ทันจะถึงกระท่อมลุงแย้ม มีเสียงปืนดังขึ้นจากทิศทาง ที่กระท่อมตั้งอยู่ เธอใจคอไม่ดีเป็นห่วงทิว รีบวิ่งไปที่นั่น…

คนที่เทพยิงตายกลับไม่ใช่คู่อริแต่เป็นลุงแย้ม ทิวโกรธมากพุ่งใส่เขาเพื่อแย่งปืน สมุนจะเข้าไปช่วยเป็นจังหวะเดียวกับหญิงมานศรีเปิดประตูกระท่อมเข้ามาเห็นศพลุงแย้ม ตกใจร้องลั่น เทพเจ้าเล่ห์ใส่ร้ายทิวเป็นคนยิงลุงแย้ม เพราะโกรธที่แกไปบอกว่าทิวอยู่ที่นี่ หญิงสาวไม่อยากจะเชื่อ มองเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วยคำถาม

“ไอ้เทพ…แกมันเลวยิ่งกว่าเศษมนุษย์”

เทพสั่งสมุนให้ช่วยกันจับตัวไว้ ทิวไม่ยอมง่ายๆต่อสู้สุดชีวิต แต่พลาดท่าถูกต่อยกระเด็นไปทางหญิงสาวเหลือบเห็นพร้าเสียบอยู่ที่ผนังกระท่อม เขาล็อกคอเธอเป็นตัวประกัน แล้วคว้าพร้ามาถือไว้

“ทิว อย่าทำอะไรคุณหญิงนะ ฉันขอร้อง คุณหญิงไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลย” เทพขยับเข้ามาใกล้

“เกี่ยวสิ…คุณบอกไอ้เทพว่าผมอยู่ที่นี่ ทำให้ลุงแย้มต้องตาย ผมพลาดที่เชื่อใจคุณ”

หญิงสาวพยายามจะอธิบายแต่เขาไม่ฟัง ลากเธอออกจากกระท่อม เทพนำสมุนรีบตามไปติดๆ เจรจาขอให้เขาปล่อยคุณหญิงแลกกับการจะไม่แพร่งพรายเรื่องลุงแย้มถูกเขาฆ่า เขาไม่เจรจาด้วยฉุดกระชากลากถูเธอเข้าป่า สมุนถามนายใหญ่จะเอาอย่างไรดี

“จัดการศพไอ้แย้มอย่าให้เหลือซาก ส่วนไอ้ทิว…” เทพยิ้มเจ้าเล่ห์ มีแผนเล่นงานศัตรูหมายเลขหนึ่งไว้แล้ว

ooooooo

ในเวลาต่อมา หลังจากเรียกคนงานและผู้ เกี่ยวข้องทุกคนมารวมตัวกันหน้าโรงแรมน้ำตาล เทพประกาศลั่น

“ตอนนี้มีเรื่องที่ต้องแจ้งให้ทุกคนรับรู้…นายทิวของพวกเราเกิดความเครียดอย่างหนัก จนหายตัวไปอย่างที่ทุกคนก็รู้ดี และฉันก็ได้ออกตามหาจนสุดความสามารถ จนได้เจอตัวเขาในที่สุด”

เข้มแปลกใจเทพรู้เรื่องเจ้านายของตนได้อย่างไร พวงทองอยากรู้ว่าตอนนี้น้องชายของเธออยู่ไหน เทพแต่งเรื่องว่าทิวสติเลอะเลือน หวาดระแวงกลัวเขาจะทำร้าย จึงหนีไปโดยเอาคุณหญิงไปเป็นตัวประกัน เขาต้องไปช่วยเธอกลับมาให้ได้ และขอให้ทุกคนเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ เพื่อปกป้องชื่อเสียงของบริษัทเรา พวกคนงานต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆนานา พวงทองไม่เชื่อว่าน้องชายจะเป็นอย่างที่เทพว่า…

ณ กลางป่าละเมาะ หญิงมานศรีพยายามถามไถ่ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ทิวไม่เปิดโอกาสให้พูด สั่งให้ปิดปากไม่อย่างนั้นจะตัดลิ้นเธอทิ้ง แล้วผลักให้เร่งฝีเท้าเร็วขึ้น หลังจากหนีมาได้สักพัก เธอเริ่มทนอยู่เงียบต่อไปไม่ไหว แนะให้เขามอบตัว ยิ่งหนีโทษยิ่งหนัก

“ผมจะมอบตัวทำไมในเมื่อผมไม่ได้เป็นคนทำ มันต่างหากคือคนที่ฆ่าลุงแย้ม” เขาว่าแล้วย่างสามขุมเข้าหา ทำท่าจะเอาพร้าตัดลิ้นเธอ “ผมจะทำให้คุณตั้งคำถามไม่ได้อีกตลอดชีวิต”

เธอกลัวจัด ถอยกรูดจนสะดุดรากไม้เสียหลัก แขนครูดไปกับกิ่งไม้แหลมทะลุเสื้อโดนเนื้อเลือดอาบ เศษเสื้อติดคาอยู่กับกิ่งไม้ ทิวตกใจรีบเข้าไปดู แต่เธองอนไม่ยอมให้ดู เขาดึงแขนเธออย่างแรงจนร้องลั่น พอเห็นบาดแผลถึงได้รู้ว่าลึกเอาการ เหลียวซ้ายมองขวาจะหาอะไรมาห้ามเลือด เห็นชายเสื้อของเธอ เอื้อมมือไปจับเธอร้องลั่นคิดว่าเขาจะทำมิดีร้าย ทิวใช้พร้ากรีดชายเสื้อเธอออก แล้วเอามาพันที่แผลจนเลือดหยุดไหล หญิงสาวพยายามไม่มองหน้าเขาทั้งที่ห่างกันแค่คืบ เพราะอึดอัดปนเขิน เขาเห็นท่าทางของเธอแล้วชักสีหน้าไม่พอใจ

“อย่าได้คิดว่างูพิษอย่างคุณจะได้รับความรู้สึกที่ดีจากผม นอกจากความขยะแขยง”

“คำก็งูพิษสองคำก็งูพิษ นายเป็นผู้ชายประเภทไหนกันไม่ฟังใครเลย คุณเทพรู้เรื่องนายได้ยังไงฉันไม่รู้”

“ประเภทไหนเหรอ…ก็ประเภทใครทำผมเจ็บ ผมก็จะเอาคืนเป็นสองเท่าไง” เขากระชากเธอเข้ามาใกล้ หมายจะจูบแก้แค้น แต่เธอดิ้นรนไม่ยอมให้ถูกรังแกง่ายๆ ใช้เท้ายันเขาหงายท้องตึง แล้ววิ่งหนี

ทิวได้ยินเสียงเหมือนคนย่ำบนใบไม้แห้ง รีบวิ่งตามเธอไปอย่างรวดเร็วจนทัน ปิดปากเธอไว้แล้วลากไปหลบหลังพุ่มไม้ โดยเขานอนทับร่างเธอกันหนี ไม่ห่างจากจุดที่ทิวซ่อนตัว เทพ ล้วนในสภาพเข้าเฝือกที่มือพร้อมกับสมุนอีกจำนวนหนึ่ง แกะรอยตามทิวมาเห็นเศษเสื้อของหญิงมานศรีติดอยู่กับกิ่งไม้ เทพหยิบขึ้นมาดู

“เสื้อคุณหญิง…เลือดยังสดๆอยู่…กระจายกำลังกันตามหา…มันยังไปไม่ไกล”

ล้วนกับสมุนแยกย้ายกันไปค้นหาตามคำสั่ง ขณะที่เทพมองไปรอบบริเวณอย่างพิจารณา

ooooooo

หญิงมานศรีซึ่งถูกทิวปิดปากและทับร่างไว้ไม่ให้หนี ดิ้นรนจนหมดแรง นอนหายใจหอบเหนื่อยเขาคิดว่าเธอสิ้นฤทธิ์ เริ่มคลายมือออก เธอฉวยจังหวะนั้นกัดมือเขาจมเขี้ยวถึงกับร้องโอ๊ยลั่น เทพกำลังสำรวจบริเวณที่พบเศษเสื้อได้ยินเสียงร้อง รีบวิ่งไปยังต้นเสียงทันที

ทิวสะบัดมือเร่าๆ มองหน้าเธอด้วยความโกรธ เธอจ้องตอบอย่างไม่เกรงกลัว มีเสียงคนวิ่งเข้ามาใกล้ เธออ้าปากจะร้อง เขาตัดสินใจใช้ปากประกบปากเธอไว้ไม่ให้ร้อง เนื่องจากมือข้างหนึ่งถือพร้า ส่วนอีกข้างหนึ่งเจ็บเพราะโดนกัด เทพวิ่งเข้ามาใกล้กับจุดที่ทั้งคู่ซ่อนตัวอยู่ แต่ไม่พบใคร จึงเดินสำรวจไปอีกด้านตรงกันข้าม หญิงมานศรีกัดปากทิวเพื่อให้ปล่อย เขาโต้ตอบด้วยการขยี้ปากเธอด้วยแรงพิศวาสจนเธออ่อนระทวย

ด้านเทพยืนเจ็บใจที่ไม่เจอใคร ล้วนกับสมุนตามมาสมทบเพราะได้ยินเสียงคนร้อง นายใหญ่สั่งให้กระจายกำลังกันตามหาต่อไป ทิวต้องอยู่แถวนี้แน่ๆ ต้องหาให้พบก่อนมืด จากนั้น เทพกับพวกแยกย้ายกันออกไล่ล่า ทิวค่อยๆถอนริมฝีปากจากปากเธอช้าๆ ทั้งคู่มองสบตากันนิ่งงันราวกับต้องมนต์สะกด ต่างมีความรู้สึกลึกซึ้งต่อกัน ทิวตั้งสติได้พยายามสลัดความรู้สึกนั้นทิ้งเพราะเจ็บใจที่ถูกเธอหักหลัง ลุกพรวดขึ้นยืน

“ผมขอเตือนคุณเป็นครั้งสุดท้าย…ผมทำได้ทุกอย่างเพื่อรักษาชีวิตกลับไปฆ่าไอ้ซาตานนั่น รวมถึงสัมผัสนั้นด้วย…คิดว่าผมพิศวาสคุณมากหรือ ผมเคยบอกแล้วไง ผู้หญิงอย่างคุณ ผมให้ได้แค่ความขยะแขยง”

หญิงสาวผิดหวังกับคำพูดของเขา พยายามซ่อนความเสียใจไว้ ลุกขึ้นเชิดหน้าคอตั้ง โต้กลับไปว่าเธอเองก็ไม่เคยหวั่นไหวกับผู้ชายกักขฬะ ใจดำอำมหิตอย่างเขาเพียง เพราะสัมผัสหยาบกระด้างนั่นเช่นกัน เธอรู้ว่าตัวเองเป็นแค่เหยื่อและเครื่องมือของเขาเท่านั้น ทิวเห็นสายตาของเธอที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังรีบเบือนหน้าหนี ก่อนจะกระชากแขนเธอให้เดินตามเขาไปยังทิศทางตรงข้ามกับทางที่เทพกับสมุนไป…

ระหว่างที่ทิวยังคงหนีเตลิดเข้าป่าลึก ผ่องทิพย์เดินตามแผนชั่วขั้นต่อไปทันที สั่งให้บุญปลูกเอายาเสน่ห์จันทราหยดใส่ในขวดน้ำสมุนไพร แล้วนำไปให้วิวัฒน์ดื่ม อ้างสรรพคุณว่าแก้ร้อนใน กระหายน้ำ เธอต้มไว้เยอะ สำหรับแจกคนงาน ถ้าเขาชอบจะเอามาให้อีก วิวัฒน์หลงเชื่อดื่มหมดขวด ผ่องทิพย์แอบมองอยู่ ยิ้มพอใจ…

ตะวันลับขอบฟ้าแล้ว ทิวพาหญิงมานศรีเดินลึกเข้าไปในป่าจนถึงลำธารแห่งหนึ่ง เธอเริ่มจับไข้เพราะแผลที่แขนอักเสบ หมดเรี่ยวแรงจะเดินต่อ ขอพักครู่หนึ่งก่อน เขาเห็นสภาพของเธอแล้วใจอ่อน แต่ยังปากแข็ง

“ไม่ได้…อีกไม่ไกลก็จะถึงหมู่บ้านคน”

เขาเข้าไปลากแขนเธอให้ลุกขึ้น ถึงได้รู้ว่าตัวร้อนจี๋ รีบปล่อยให้เธอได้พัก แล้วลงนั่งข้างๆ เธอเริ่มตัวสั่นด้วยความหนาว เขาทนไม่ไหวลุกขึ้นเดินหายไปในความมืด เธอคิดว่าถูกทิ้ง มองไปรอบๆที่มีแต่ความมืดมิดและเสียงสัตว์กลางคืนด้วยความหวาดกลัว ไม่นานนัก ทิวกลับมาพร้อมกับเศษไม้สำหรับก่อกองไฟและกระบอกไม้ไผ่ใส่น้ำดื่ม หลังจากก่อกองไฟให้ความอบอุ่นแล้ว เขายื่นกระบอกไม้ไผ่ใส่น้ำให้ เธอส่ายหน้า

“ดื่มน้ำซะ เดี๋ยวก็ตายหรอก” เขาบังคับให้เธอดื่ม แต่เธอหมดสติไปเสียก่อน

ooooooo

ยาเสน่ห์จันทราเริ่มออกฤทธิ์ ขวัญตาเพิ่งอาบน้ำเสร็จกลับร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ต้องออกมาเดินรับลมในชุดนอนวาบหวิว เหลือบมองพระจันทร์ดวงสวยบนฟ้านิ่งงันเหมือนต้องมนต์สะกด วิวัฒน์ดูท่าจะอาการหนักกว่า เห็นภาพของขวัญตาแวบเข้ามาในสมองจนทนไม่ไหวต้องวิ่งออกจากบ้านของทิวราวกับคนไร้สติ

ทั้งคู่เหมือนถูกพลังบางอย่างดึงดูดให้มาพบกัน เขาตรงเข้าคว้ามือเธอไว้ ทีแรกเธอตกใจกลัว แต่พอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอันร้อนแรงของเขา ถึงกับใจสั่น มือไม้อ่อน

“แกทำแบบนี้…ทำไม”

“ยังไม่รู้อีกหรือครับว่าผมรู้สึกยังไงกับคุณ”

“รู้สึกยังไงหรือ…ไม่รู้สิ ดูแต่ตาไม่รู้หรอก ทำให้ฉันเห็นสิว่าแกรู้สึกยังไงกับฉัน” เธอส่งตาหวานให้ วิวัฒน์ยิ้มพอใจ อุ้มเธอเดินหายไปทางท้ายไร่อ้อย…

ในเวลาเดียวกันที่อีกมุมหนึ่งของป่า เทพกับสมุนออกตามหาทิวและหญิงมานศรีตามหมู่บ้านที่ตั้งเรียงรายอยู่รอบป่า ไม่พบแม้แต่เงา ครู่ต่อมา เทพกลับถึงคฤหาสน์อย่างหัวเสีย ปัดข้าวของใกล้มือตกแตก พี่น้องสองสาวได้ยินเสียงโครมครามรีบเข้ามาดู พวงทองเป็นห่วงน้องชายมาก ถามว่าเจอเขาหรือเปล่า

เทพกำลังอารมณ์บูด ตวาดลั่น ถ้าเจอแล้วจะหงุดหงิดแบบนี้หรือ ผ่องทิพย์รีบเข้าไปเอาใจ กลับโดนตะเพิด เธอเจ็บใจมาก เดินกระฟัดกระเฟียดตามพี่สาวออกมา บุญปลูกรอจนพวงทองคล้อยหลัง รีบเข้ามารายงานนายสาวว่าหาตัวขวัญตากับวิวัฒน์ไม่เจอ ผ่องทิพย์เจ็บใจมากที่ไม่สามารถถ่ายรูปตอนที่สองคนนั่นกำลังสวมเขาให้เทพ…

ที่มุมลับตาคนท้ายไร่อ้อย ขวัญตารู้สึกตัวตื่นขึ้น ตกใจที่เห็นตัวเองกึ่งเปลือยอยู่ในอ้อมแขนของวิวัฒน์ รู้สึกขยะแขยงขึ้นมาทันที กรีดร้องลั่นปลุกให้เขาลุกขึ้น ตบหน้าเขาอย่างแรง ก่อนจะตะคอกถามว่าทำอะไรเธอ

“ก็คุณ…ขอให้ผมทำ”

“ฉันไม่ได้ใฝ่ต่ำ จนต้องมาขอแก” เธอตบหน้าเขาอีก แล้วลุกขึ้นจะกลับ ขืนให้อยู่ใกล้เขาอีกแค่วินาทีเดียวเธอคงต้องอ้วกแตกแน่ๆ เขากอดขาเธอไว้

“เดี๋ยวก่อนสิครับอย่าเพิ่งไป คุยกันก่อน ผมงงไปหมดแล้ว มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง คุณเป็นเมียผมแล้วนะ”

ขวัญตาปรี๊ดแตก สั่งห้ามเขาเข้าใกล้เธออีก ไม่อย่างนั้นต้องเดือดร้อนแน่นอน แล้วถีบเขาหงายหลัง ก่อนจะวิ่งหนี วิวัฒน์มองตามทั้งคับแค้นใจและไม่เข้าใจ…

ครู่ต่อมา ขวัญตาค่อยๆย่องขึ้นบันไดจะไปที่ห้องตัวเอง เทพตะโกนถามเสียงเข้มว่าดึกป่านนี้แล้วไปไหนมา เธอสะดุ้งโหยง คิดหาคำแก้ตัวไม่ทัน ได้แต่อึกๆอักๆ
ผ่องทิพย์ชิงตอบคำถามแทน

“ไปพลอดรักกับผู้ชายคนอื่น ในขณะที่ผัวตัวเองไม่อยู่ไงคะ คุณเทพ”

“ไม่ใช่นะคะ ขวัญตาไม่ได้ทำอะไรอย่างที่นังนี่กล่าวหานะคะ ขวัญตานอนไม่หลับเพราะคิดถึงคุณเทพ อยากดูแลเหมือนที่เคยทำ แต่คุณเทพก็ยังไม่กลับมาสักที ขวัญตาเลยต้องออกไปตามหาอย่างที่ใจมันเรียกร้อง เข้าใจความรู้สึกขวัญตาไหมคะ”

ผ่องทิพย์หาว่าโกหก ที่เธอหายไปเพราะมัวแต่กกชู้อยู่ต่างหาก สองสาวทำท่าฮึ่มๆใส่กัน เทพเหลืออด ตบสั่งสอนไปคนละหนึ่งที ขวัญตาไม่เคยถูกเขาตบมาก่อน วิ่งร้องไห้กลับห้อง ผ่องทิพย์เคยชินแล้ว เดินเข้าหาเขาส่งสายตาปรารถนาให้อย่างเปิดเผย แต่เขาไม่มีอารมณ์จะพิศวาสด้วย เดินหนีเข้าห้องทิ้งให้เธอกินแห้วอีกครั้ง…

ฝ่ายหญิงมานศรีตัวร้อนจัด ทิวเช็ดตัวให้แล้วแต่อาการไม่ดีขึ้นยังหนาวสั่น เขาสงสารเธอมากโอบกอดไว้ให้คลายหนาว ปลอบว่าอีกไม่นานก็เช้าแล้ว อดทนอีกหน่อย เธอซุกตัวในอ้อมกอดเขาหลับไปเพราะพิษไข้

ooooooo

แสงตะวันแยงตาทำให้ทิวตื่น ก้มดูหญิงมานศรีที่ยังหลับสนิทอยู่ในอ้อมกอดตนเองด้วยความเป็นห่วง จังหวะนั้น มีเสียงฝีเท้าคนเข้ามาใกล้ เขาค่อยๆวางเธอลงอย่างเบามือ แล้วคว้าพร้าขึ้นมาเตรียมพร้อม เข้มโผล่พ้นพุ่มไม้เข้ามา ทิวดีใจที่ลูกน้องคนสนิทตามมาช่วย

“เห็นพวกมันตามหาฉันบ้างไหม”

“ถอยทัพกลับไปหมดแล้ว นายเป็นไงบ้าง คุณหญิงล่ะ” เข้มมองตามสายตาเจ้านายเห็นเธอหลับไม่ได้สติ…

ทิวตัดสินใจพาหญิงมานศรีไปส่ง รพ.พิไลพรรู้ข่าว ดีใจรีบเข้ามาหา ซักถามเป็นการใหญ่ว่าเกิดอะไรขึ้น เทพบอกทุกคนว่าทิวลักพาตัวคุณหญิงไป เขาขอร้องอย่าไปฟังเรื่องไร้สาระพวกนั้น คุณหญิงไม่สบายมาก ขอให้ช่วยเธอก่อน แล้ววางเธอลงบนเตียงคนไข้ที่เจ้าหน้าที่เข็นมารอรับ เข้มรีบเข้ามาถาม

“นาย…แล้วจะจัดการเรื่องที่นายใหญ่ใส่ร้ายนายได้ยังไง”

เขาสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ชวนไปหาที่เงียบๆคุยกัน แล้วเล่าเหตุการณ์ในกระท่อมลุงแย้มให้ฟังเข้มงง ที่นั่นไม่เห็นมีศพหรือร่องรอยอะไรเลย ทิวมั่นใจว่าเทพต้องทำลายหลักฐานที่จะเอาผิดตัวเองไปหมดแล้วจังหวะนั้น มีผู้ชายคนหนึ่งเห็นเขาเข้า รีบหลบออกไปโทร.บอกล้วน ทั้งคู่ไม่ทันเอะใจยังคงคุยกันต่อไป

“ถ้าทุกคนรู้ว่าฉันไม่ตาย แผนหลอกให้พี่สาวฉันโอนหุ้นให้มันก็ทำไม่ได้ ไอ้เลว แผนสูงนัก แล้วจะให้ฉันเชื่อมันได้ยังไงว่ามันได้ทุกอย่างมาอย่างชอบธรรม…หรือว่า…ที่พ่อกับแม่ตาย แล้วพินัยกรรมฉบับนั้นเป็นพินัยกรรมปลอมที่มันทำขึ้นมา…” ทิวหยุดพูดทันทีที่เห็นชายแก่พิการคนเดิมนั่งเหม่ออยู่ รีบเข้าไปทักทาย

ทีแรกเหมือนแกจะจำเขาได้ แต่อยู่ๆสีหน้าเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว รีบกระเถิบหนี พอเข้มตามมาสมทบ แกหน้าตื่นวิ่งหนี ทิวขี้เกียจตาม ชวนเข้มกลับไร่ ทั้งคู่ยังไม่ทันจะออกจาก รพ.เจอเทพกับล้วนเข้ามาขวางเสียก่อน สองคู่อริปะทะคารมกัน ก่อนที่เทพจะเข้าประชิดตัวทิวแล้วเอาปืนจ่อเอวไว้ เข้มจะเข้าไปช่วยแต่ล้วนกันไว้

“ถ้าแกกล้ายิงคนใน รพ.ที่มีคนพลุกพล่านแบบนี้ก็เอาสิ” ทิวมองเทพอย่างท้าทาย

“ใน รพ.เขาห้ามใช้เสียง ฉันก็เลยทำตามกฎด้วยการ ใช้ปืนเก็บเสียง ไม่ต้องห่วง…ลาก่อนทิว” เทพยังไม่ทันเหนี่ยวไก ชายแก่พิการวิ่งโวยวายเข้ามาสีหน้าตื่นตระหนก จอมซาดิสต์ถึงกับชะงักเมื่อเห็นหน้าเขาชัดๆ มั่นใจว่านี่คือ ลุงมิตร พลันภาพในอดีตผุดขึ้นมาในสมองของเทพ

เมื่อ 5 ปีที่แล้ว ลุงมิตรในสภาพฟกช้ำไปทั้งตัว ขาข้างหนึ่งถูกยิงเลือดโชก วิ่งลากขาหนีการไล่ล่าของเทพอย่างไม่คิดชีวิต เขาต้องการให้เหยื่อตายอย่างช้าๆ จึงยิงขาอีกข้างหนึ่งจนล้ม แล้วตามเข้าไปจิกหัวขึ้นมา ลุงมิตรจ้องหน้าเขาอย่างโกรธแค้น

“วันที่แกตาย…แกจะต้องทรมานกว่าฉันเป็นร้อยเท่าพันเท่า”

“ทรมานเพราะสำลักความสุขและความร่ำรวยที่จะเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว…ฉันยังไม่ให้แกตายง่ายๆ

เพราะยังสนุกไม่สะใจเลย” เทพว่าแล้วชักมีดพกขึ้นมากรีดใบหน้าเขาเป็นทางยาว สีหน้ามีความสุขสุดๆ…

จอมซาดิสต์ตื่นจากภวังค์ แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นน่าเกลียด หลังคุ้มงอและขาพิการ เขาก็จำได้แม่นยำว่านี่คือ ลุงมิตร ชายแก่จำเขาได้เช่นกันตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ

“มีด…มีด…ไร่อ้อย…มีด” ร้องได้แค่นั้น เข้าไปผลักเทพกระเด็น

เจ้าหน้าที่ รพ.กรูกันเข้ามาจับตัวแกไว้ คราวนี้แกไม่ขัดขืนรีบตามเจ้าหน้าที่ไปแต่โดยดี เทพยังคงมองตามลุงมิตรไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“แก…รู้จักลุงคนนั้น” ทิวจ้องหน้าเทพอย่างจับผิด

เขาถึงกับไปไม่เป็น ล้วนทนไม่ไหว ชักปืนขึ้นมาจะจัดการเสี้ยนหนามให้เจ้านายด้วยตัวเอง แต่พิไลพรเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน เขารีบเก็บปืน เจ็บใจที่จัดการทิวไม่สำเร็จ

ooooooo

ที่ห้องพักผู้ป่วย หญิงมานศรีกำลังนอนหันหลังให้ประตูห้องตอนที่ได้ยินเสียงประตูห้องเปิด คอแข็งขึ้นมาทันทีนึกว่าทิวมา ตัดพ้อว่ายังมีหน้ามาหาเธออีก ออกไปเดี๋ยวนี้ เธอไม่อยากเห็นหน้า คนที่เข้ามาไม่ใช่ทิว แต่เป็นเทพ เธอรีบขอโทษ เขาเข้ามากุมมือเธอไว้ ขอร้องให้บอกมาว่าทิวทำอะไรเหรอ หญิงมานศรีรีบดึงมือออก

“คุณหญิงไม่จำเป็นต้องปกป้องคนชั่ว ตอนนี้ทิวเป็นฆาตกรฆ่าคน ลักพาตัวคุณหญิง เป็นบุคคลอันตราย”

“ถ้าอย่างนั้น ทำไมคุณเทพไม่แจ้งตำรวจให้มาจับเขาล่ะคะ…เหมือนคุณเทพไม่อยากให้ตำรวจเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้…หรือเปล่าคะ” เธอหยั่งเชิง เขาถึงกับอึ้งรู้แก่ใจดีถ้าแจ้งตำรวจ ตัวเองอาจจะเดือดร้อนไปด้วย และที่สำคัญจะหมดความชอบธรรมที่จะใช้ศาลเตี้ยจัดการกับทิว เทพไม่พอใจที่เธอรู้ทัน แต่ต้องเก็บอาการไว้

“ไม่ใช่ครับ”

“แล้วทำไมไม่จัดการเสียล่ะคะ ปล่อยให้นายทิวลอยนวลอยู่ทำไม” เธอจ้องหน้าเขาอย่างรอคำตอบ…

ขณะเดียวกัน ตรงทางเดินห้องพักผู้ป่วย ทิวเดินตามพิไลพรมาพร้อมกับเข้ม เกิดเปลี่ยนใจกะทันหันไม่ไปเยี่ยมหญิงมานศรี ฝากพิไลพรดูแลเธอด้วย เธอคงไม่อยากเห็นหน้าเขานัก ส่วนเขาเห็นเธอปลอดภัยก็พอใจแล้ว แล้วขอตัวกลับ พิไลพรเรียกเขาไว้

“พรเชื่อว่าคุณเป็นคนดีและจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามที่ทำให้คุณหญิงและคุณต่างมองอีกคนผิดไป สำหรับพร มันมีเหตุผลเดียวเท่านั้นคือ ทิฐิ ถ้าลดมันลงมาได้ คุณเองก็จะเห็นว่า คุณหญิงของพรเป็นคนดี เธอไม่เคยปริปากบอกใครเรื่องคุณ แม้กระทั่งพร” เธอยิ้มให้เขาก่อนจะผละจากไป ทิวหวั่นไหวไปกับคำพูดนั้น แต่สุดท้ายก็ตัดใจเลิกคิด ชวนเข้มกลับ…

ทางฝ่ายหญิงมานศรียังคงรอฟังคำตอบจากเทพ แต่เขากลับนิ่งเฉย เธอเลยจะไปแจ้งความเสียเอง แล้วทำท่าจะลุกจากเตียง เขาลืมตัวบีบแขนเธออย่างแรงดึงให้อยู่กับที่ บอกว่าจะจัดการเรื่องนี้เอง เธอตกใจกับท่าทีก้าวร้าว เขารู้สึกตัวรีบขอโทษ อ้างว่าไม่อยากให้ทิวเดือดร้อน ขอให้ปิดเรื่องนี้เป็นความลับระหว่างเราสามคน พิไลพรเข้ามาในห้องเห็นเทพยังอยู่ ขอร้องให้กลับไปได้แล้ว อย่าเยี่ยมนาน คุณหญิงต้องการการพักผ่อน

“ผมกลับก็ได้…พักผ่อนนะครับ อย่าคิดอะไรมาก แค่ทำงานตามหน้าที่ของตัวเองอย่างเดียวก็พอ”

คำพูดของเขาเหมือนเป็นคำขู่กลายๆ ทำให้หญิงมานศรีไม่ค่อยพอใจ เริ่มระแวงสงสัยในตัวเขา

ooooooo

ทิวเองก็เช่นกัน สงสัยเทพต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับชายแก่พิการ ไม่ใช่แค่รู้จักธรรมดา แต่ถึงขั้นมีความ สำคัญเลยทีเดียว ไม่เช่นนั้นคงไม่ปล่อยเขากับเข้มรอดเงื้อมมือไปได้ จึงคอยจับตาดูชายแก่ไม่ห่าง…

ในเวลาเดียวกัน หญิงมานศรีไม่อาจนั่งๆนอนๆอยู่บนเตียงต่อไปได้ ลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าจะไปสถานีตำรวจ คนตายไปทั้งคนจะปล่อยให้เรื่องเงียบเพียงเพราะคุณเทพต้องการปกป้องทิวไม่ได้ พิไลพรกลับเห็นแตกต่าง เขาไม่ได้จะปกป้องทิว แต่ปกป้องตัวเองต่างหาก เธอเชื่อว่าเขาฆ่าลุงแย้มไม่ใช่ทิว

“พรไม่ได้หลับหูหลับตาเชื่อนะคะ เชื่อเพราะมีเหตุผลรองรับ คุณทิวปากร้ายแต่จิตใจช่างแสนดี ไม่อย่างนั้นจะพาคุณหญิงออกมาหาหมอทำไมให้ตัวเองต้องเสี่ยงอันตราย แล้วถ้าไม่ได้คุณทิวอยู่ช่วยเช็ดตัวคุณหญิงทั้งคืน คุณหญิงอาจจะชักเพราะไข้สูงไปแล้ว นี่หรือคะ คนจิตใจอำมหิตที่ลงมือฆ่าคนที่มีพระคุณกับตัวเอง แต่ถ้าเป็นคุณเทพล่ะก็…พรจะไม่สงสัยเลย” เหตุผลของพิไลพรทำให้เธอชักสับสน…

หลังจากเยี่ยมหญิงมานศรีแล้ว เทพชวนล้วนไปจัดการลุงมิตรให้สิ้นซาก ส่วนเรื่องทิวเก็บไว้ก่อน จะจัดการเมื่อไหร่ย่อมได้ ทั้งคู่ตรงไปที่สวนหย่อมของ รพ. เห็นลุงมิตร นั่งอยู่เพียงลำพัง โดยมีเจ้าหน้าที่เฝ้าดูอยู่ห่างๆ

ล้วนหยิบที่เก็บเสียงขึ้นมาประกอบกับปืนแล้วเล็งไปยังเป้าหมาย ขณะกำลังจะเหนี่ยวไกปืน ทิวเข้ามาบังวิถีกระสุน ทำให้เขาเสียสมาธิ กระสุนพลาดเป้าไปโดนต้นไม้ข้างๆกระจุย ทิวรวบตัวชายแก่หมอบลงกับพื้นกวาดตามองไปยังทิศทางที่กระสุนวิ่งมา เห็นหลังล้วนไวๆ กำลังหลบออกไป ชายแก่ปวดหัวกุมขมับร้องโอดโอย

“นาย…เข้มว่าลุงแกไม่ไหวแล้ว…เอาไงดี”

ทิวตัดสินใจพาชายแก่ขึ้นรถเข็นเอาผ้าห่มคลุมไว้ สั่งให้เข้มไปเอารถมารับ พิไลพรประคองหญิงมานศรีมาจากอีกด้านหนึ่งพยายามทัดทานไม่ให้กลับ แต่เธอไม่ยอมขอให้พิไลพรไปเรียกรถรับจ้างมาให้ ระหว่างรอ เธอเหลือบเห็นทิวเข็นรถเข็นพาใครคนหนึ่งออกจาก รพ. รีบตาม เนื่องจากยังไม่หายดี จึงตามไม่ทัน…

ไม่นานนัก ทิวกับเข้มช่วยกันประคองชายแก่มาที่บ้านพักของเขา แกรู้สึกคุ้นๆบ้านหลังนี้ เกิดปวดหัวขึ้นมาอีก เข้มไม่เข้าใจเจ้านายพาแกมาที่นี่ทำไม เขาไม่อยากปล่อยให้เป็นเป้านิ่งของเทพ จะให้แกหลบที่นี่สักพักแล้วค่อยหาที่อยู่ใหม่ภายหลัง จากนั้นสั่งให้เข้มไปสืบเรื่องลุงแย้ม แล้วให้ไปตามวิวัฒน์มาให้ด้วย

สักพัก พิไลพรกับหญิงมานศรีตามเข้ามา สองสาวอดสงสัยไม่ได้ทำไมทิวต้องพาชายแก่มาที่นี่

“ผมต้องปกป้องชีวิตของลุงจากน้ำมือของคนเลว และลุงอาจจะเป็นหลักฐานที่มีชีวิตชิ้นสำคัญที่จะกระชากหน้ากากของมัน” ทิวสีหน้าจริงจัง

พิไลพรดีใจที่เขายอมลดทิฐิ และยอมเปิดเผยสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำให้คุณหญิงฟัง แสดงว่าเขาไม่ได้จงเกลียดจงชังเธออย่างที่พูด ทิวยอมลดทิฐิแต่หญิงมานศรี ไม่ยอม ทั้งคู่เลยมีปากเสียงกัน พิไลพรต้องเข้ามาห้าม

“พอเถอะค่ะทั้งสองคนนั่นแหละ ตอนนี้ทุกคนก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว เรื่องลุงไหนๆแกก็ไม่มีญาติที่ไหนพรจะไปทำเรื่องกับทาง รพ.ว่าคุณทิวรับเป็นญาติดูแลให้”

“ขอบคุณครับคุณพร”

หญิงมานศรีหมั่นไส้ แขวะเขาว่าพูดจาภาษาดอกไม้กับคนอื่นเป็นด้วยหรือ พิไลพรอดขำไม่ได้

ooooooo

วิวัฒน์ตัดใจจากขวัญตาไม่ได้ ตามมาแอบมองอยู่นอกคฤหาสน์ เห็นเธอกำลังรอการกลับมาของเทพอย่างกระวนกระวายใจ พอเขามาถึง ปรี่เข้าไปเอาใจ แต่เขากำลังอารมณ์บูด เลยรำคาญตบเธอหน้าคะมำ วิวัฒน์เห็นหญิงที่ตนหลงรักถูกทำร้าย ลุกพรวดจากที่ซ่อนด้วยความเป็นห่วง ผ่องทิพย์มาเห็นพอดี ตะโกนลั่น

“อ้าว…คนงานที่ไหนละเนี่ย มาทำลับๆล่อๆอยู่แถวนี้”

ขวัญตาหันไปมอง ตกใจเผลอเรียกชื่อ “วิวัฒน์” ออกมา ผ่องทิพย์สบช่องใส่ไฟทันที

“ต๊าย…รู้จักกันด้วยหรือ ไม่รู้มาก่อนเลยนะเนี่ยว่าขวัญตาแอบไปสนิทสนมชิดเชื้อกับคนงานต่ำๆตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือว่า…เป็นตอนที่พวกเราหลับกันหมด”

เทพมองขวัญตาอย่างเอาเรื่อง เธอถึงกับหน้าเสีย คิดหาทางเอาตัวรอด…

ขณะที่วิวัฒน์กำลังตกอยู่ในอันตราย ทิวกับหญิงมานศรียังคงเป็นไม้เบื่อไม้เมากันไม่เลิก โชคดีที่เข้มเข้ามารายงานเรื่องลุงแย้มเสียก่อนว่าพวกคนงานรับรู้แค่ว่าลุงแย้มลาออกไปอยู่กับลูกชาย ศึกน้ำลายจึงยุติชั่วคราว

“มันโกหกหน้าด้านๆ” ทิวเข่นเขี้ยว

หญิงมานศรีแก้ตัวแทนเทพว่าที่ให้ปิดเรื่องลุงแย้มเป็นความลับเพราะต้องการปกป้องทิว ชายหนุ่มฉุนขาด ตะคอกใส่ว่าตนไม่ได้ฆ่าลุงแย้ม เธอตะคอกกลับว่าได้ยินแล้ว เข้มเกรงทั้งคู่จะเปิดศึกน้ำลายกันอีกรอบ รีบรายงานว่า คนงานเห็นสมุนของนายใหญ่ลากตัววิวัฒน์ไปไหนไม่รู้ ทิวชักใจไม่ดี ต้องเกิดเรื่องกับวิวัฒน์แน่ๆ…

เป็นอย่างที่ทิวคาด วิวัฒน์ถูกซ้อมอย่างทารุณและถูกมัดตรึงไว้กับขื่อภายในโกดังเก็บของ ขวัญตาสยองไม่กล้ามองต้องเบือนหน้าหนี เทพจับหน้าเธอให้มองเขาชัดๆ

“ให้ขวัญตาดูทำไม บอกแล้วไงว่าขวัญตาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับมัน…มันก็บอกคุณเหมือนกับที่ขวัญตาบอกว่าไม่เคยมีอะไรกัน” เธอยืนกรานหนักแน่น แต่เขาไม่เชื่อ สั่งสมุนซ้อมวิวัฒน์ให้หนักมือขึ้นอีก

ขวัญตาทนดูไม่ได้ขอร้องให้พอได้แล้ว เดี๋ยวได้ตายกันพอดี เทพไม่ได้อยากให้ถึงตาย แค่ต้องการพิสูจน์ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับไอ้หมอนี่ลงลึกระดับไหนแล้วเดินไปหยิบมีดพกจากเอวสมุน ขย้ำคอขวัญตาดันติดผนัง ทำท่าจะเชือดคอหอย วิวัฒน์ตกใจร้องห้ามลั่น…

ที่คฤหาสน์ของเทพ ผ่องทิพย์ย่ามใจคิดว่ากำจัดขวัญตาพ้นทางแล้ว จึงสั่งให้บุญปลูกเอาข้าวของของนังนั่นมาเผาทิ้งให้หมด พวงทองเข้ามาห้ามปราม ทำแบบนี้มันเกินไปแล้ว

“น้อยไปด้วยซ้ำสำหรับผู้หญิงที่กล้าสวมเขาให้คุณเทพ…ชายโฉดหญิงชั่วอยากรู้มั้ยว่าจุดจบมันเป็นยังไง”

พวงทองเป็นห่วงขวัญตา กึ่งลากกึ่งจูงมือน้องสาวให้พาไปหาเทพ เธอต้องรับผิดชอบที่เที่ยวพูดพล่อยๆ ทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อน ผ่องทิพย์ไม่ได้พูดพล่อยๆ นี่เป็นเรื่องจริง เธอยังไม่ทักจะถามอะไรน้องสาวตัวแสบอีก ทิวเดินเข้ามาพร้อมกับหญิงมานศรี พวงทองดีใจที่เห็นน้องชายปลอดภัยกลับมา โผกอดไว้แน่น

“พี่เป็นห่วงทิวมากรู้มั้ย…คุณเทพบอกว่าทิวจับตัวคุณหญิงไปเป็นตัวประกัน”

หญิงมานศรีแก้ตัวให้ทิวว่าเราสองคนแค่ออกไปเที่ยวด้วยกัน แต่เทพเข้าใจผิดไปเอง ผ่องทิพย์ได้ทีหลอกด่า ไปเที่ยวกับผู้ชายสองต่อสองข้ามวันข้ามคืน รักนวลสงวนตัวไม่เป็นเลยใช่ไหม ก่อนที่เรื่องจะบานปลาย ทิวรีบตัดบทถามผ่องทิพย์ว่าเทพพาลูกน้องของเขาไปไหน เธอยืนกรานว่าไม่รู้เรื่อง

ooooooo

เทพไม่เชื่อว่าวิวัฒน์กับขวัญตาไม่มีอะไรกัน แค่เห็นเธอจะโดนทำร้าย ไอ้หนุ่มนั่นก็ร้องเหมือนจะเป็นจะตายขึ้นมา สั่งสมุนแก้มัดเขาลงจากขื่อ แล้วเข้าไปเตะต่อยไม่ยั้ง เค้นให้พูดความจริงว่าเป็นชู้กันหรือเปล่า

ขวัญตาคิดหาทางเอาตัวรอดขึ้นมาได้ “ถ้าคุณเทพอยากฟังความจริง ขวัญตาก็จะพูดให้ฟัง…มันแอบชอบขวัญตา คอยแอบดูแอบตามไม่ว่าขวัญตาจะทำอะไร แต่คนอย่างขวัญตาจะลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับมันได้ยังไง…ทั้งๆที่ขวัญตามีคุณเทพที่ดีกว่าคนอย่างมันราวฟ้ากับเหว…เรากำลังมีความสุขด้วยกัน สุดยอดปรารถนาของขวัญตาคือคุณ ขวัญตาไม่โง่ที่จะทำลายชีวิตตัวเองโดย มีไอ้ขี้ครอกนี่เป็นสิ่งแลกเปลี่ยนหรอกนะคะ”

เทพหลงเชื่อมองเธออย่างพอใจ “เธอว่าฉันควรจะทำยังไงกับมันดีล่ะ”

“กับมัน…ขวัญตาตามใจคุณ แต่สำหรับนังผู้หญิงขี้อิจฉาที่ใส่ร้ายขวัญตา คุณตามใจขวัญตาได้มั้ยคะ”

เทพหัวเราะชอบใจ ขวัญตาเข้าไปซบอกออเซาะ โล่งใจที่เขาไม่สงสัยอะไร แล้วปรายตามองวิวัฒน์อย่างเกลียดชัง เขามองตอบด้วยแววตาเจ็บปวดใจสุดๆ เทพยังไม่หนำใจตามเข้าไปเหยียบอก

“แกเป็นคนของไอ้ทิว แต่กล้ามาเหยียบจมูกฉัน กลับไปบอกมันนะว่าฉันรออยู่อย่าชักช้า ไม่อย่างนั้นมันจะเห็นคนที่มันรัก ค่อยๆจากมันไปทีละคนๆ” พูดจบเอามีดพกกรีดหน้าวิวัฒน์ซึ่งร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด…

คืนนี้ พิไลพรมานอนเป็นเพื่อนหญิงมานศรีเนื่องจากเธอยังไม่ค่อยหายดีนัก พยายามขอร้องเธออีกครั้งหนึ่งให้กลับวัง จะได้ไม่ต้องเผชิญกับด้านมืดของมนุษย์ที่เธอไม่เคยพบเจอมาก่อน

“หญิงจะทิ้งคนบางคนให้แสวงหาความจริงเพียงลำพังไม่ได้ เพราะหญิงเองก็ต้องการความจริงเช่นกัน”

“ทิ้งเขาไม่ได้เพราะอะไรคะ” พิไลพรมองยิ้มๆ หญิงมานศรีไม่ตอบ ทำเป็นหาวกลบเกลื่อน แล้วลงนอนหน้าตาเฉย พิไลพรรู้ทันว่าเป็นเพราะคุณหญิงของเธอ รู้สึกดีๆกับทิว…

ด้านทิวกลับบ้านพักอย่างผิดหวัง บอกเข้มซึ่งนั่งรออยู่ว่าไม่มีใครรู้ว่าวิวัฒน์หายไปไหน เข้มได้ยินพวกคนงานนินทาว่าวิวัฒน์เป็นชู้กับขวัญตา แต่ไม่น่าจะเป็นไปได้เพราะเธอเกลียดเขามาก พูดติดตลกถ้าจะทำให้ขวัญตารักเขาคงต้องเล่นของ ทิวไม่ขำด้วยฉุกคิดถึงตอนที่เจอผ่องทิพย์ทำพิธีกรรมบางอย่างในป่าเมื่อคืนก่อน

จังหวะนั้น วิวัฒน์เดินหมดสภาพเข้ามา สองนายบ่าวตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของเขามีรอยมีดกรีดเป็นแผลลึก คล้ายกับรอยแผลเป็นบนใบหน้าของชายแก่ ทั้งสองคนช่วยกันพยุงเขาเข้าไปทำแผล ตลอดเวลาที่เข้มทำความสะอาดแผลและใส่ยาให้เขาไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ ทิวต้องขอร้องให้พูดถ้ายังเห็นความสำคัญของตน วิวัฒน์ไม่อยากทำให้ขวัญตาเดือดร้อน จึงบอกแค่ว่าเขากับขวัญตาถูกใส่ความว่าเป็นชู้กัน

“แกแน่ใจหรือว่า…แกกับขวัญตาไม่ได้…” ทิวยังพูดไม่ทันจบ วิวัฒน์แทรกขึ้นเสียก่อน

“คุณขวัญตาไม่มาเกลือกกลั้วกับคนงานต่ำๆอย่างผมหรอกครับนาย” เขาเห็นท่าทางเจ้านายเหมือนจะไม่เชื่อ รีบเปลี่ยนเรื่อง เล่าถึงคำพูดของเทพที่ฝากมาถึงเจ้านายให้ฟังอย่างละเอียดชนิดคำต่อคำ ทิวโกรธมากที่ถูกท้าทาย เดินหนีไปที่มุมสำหรับทำงานศิลปะ ปัดข้าวของแถวนั้นกระจุยกระจาย

“ฉันไปแน่ แล้วแกจะเห็นว่าสิ่งที่แกรักและพยายามยึดมันเอาไว้ จะค่อยๆหายไปจากชีวิตแกทีละอย่างๆ”

ooooooo

ขณะขวัญตาเดินคลอเคลียออกมาส่งเทพ หลังจากผ่านคืนหวานชื่นมาด้วยกัน เขาเองก็ดูจะพอใจเธอเป็นพิเศษ แต่พอพวงทองเข้ามาขอคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว เขากลับไล่เธอหน้าตาเฉย ขวัญตาถึงกับอึ้ง ที่เขาให้ความสำคัญกับพวงทองเสมอไม่ว่าจะตอนไหน จำใจออกไปอย่างหงุดหงิด พวงทองโพล่งขึ้นทันที

“ทำไมต้องใส่ร้ายทิวว่าลักพาตัวคุณหญิงให้ทุกคนเข้าใจผิด หรือเมื่อทิวกับคุณหญิงสนิทสนมกัน แล้วไปด้วยกัน คุณก็เลยไม่พอใจ”

เทพอยากรู้ว่าไปเอาเรื่องนี้มาจากไหน ใครบอก พอรู้ว่าคุณหญิงเป็นคนพูดเอง เขาถึงกับหน้าเครียด ยังไม่ทันจะอ้าปากอธิบาย ล้วนเดินหน้าเจื่อนเข้ามาเสียก่อน เขารู้ทันทีว่างานไม่สำเร็จ รีบลากคอสมุนมือขวาออกไปอีกทางหนึ่ง ตบหน้าก่อนจะขย้ำคอด้วยความโกรธที่ทำงานพลาดแล้วยังกล้ากลับมาสู้หน้าเขาอีก

“ผมพลาดเพราะไอ้ทิวนะครับ นายใหญ่” ล้วนไหว้ปลกๆ ระหว่างนั้น ทิวเข้ามามองเทพอย่างท้าทาย

“อย่าไปโทษลูกน้องแกเลย ฉันรู้แล้วล่ะว่าลุงคนนั้น มีความสำคัญกับแกมากแค่ไหน…ตอนนี้ถึงเวลาที่แกต้องระวังหลังบ้างแล้วนะ…ขอให้โชคดี” เขาตบไหล่เทพ แล้วเดินหัวเราะอารมณ์ดีออกไป…

อีกมุมหนึ่งของคฤหาสน์ ผ่องทิพย์นั่งร้องไห้ด้วยความเจ็บแค้นใจ ทำไมขวัญตาถึงรอดกลับมาได้ แถมเทพยังดูจะพอใจนังนั่นมากกว่าเก่าเสียอีก หญิงมานศรียืนดูอยู่พักใหญ่ อดสงสารไม่ได้ เอาผ้าเช็ดหน้ามาให้ แทนที่จะขอบใจ ผ่องทิพย์กลับด่าว่าเสียๆหายๆ ขวัญตามาจากไหนไม่รู้ ดึงผ้าเช็ดหน้าไป

“ไม่ต้องซับน้ำตาให้มันหรอกค่ะคุณหญิง…อย่างมันต้องซับเลือด” ว่าแล้วกระชากผมนังตัวแสบลากออกไป หญิงมานศรีไม่อยากให้มีเรื่องกัน รีบตามไปห้าม แต่ไร้ผล ขวัญตาตบผ่องทิพย์ไม่ยั้ง คุยว่าคราวนี้ไม่มีใครมาช่วยแน่ เพราะคุณเทพอนุญาตให้สั่งสอนเธอได้ ทั้งคู่ตบตีกันอุตลุด หญิงมานศรีไม่รู้จะทำอย่างไรดีรีบวิ่งไปตามคนมาช่วย เจอพวงทองกำลังคุยอยู่กับทิว ขอร้องให้ช่วยกันไปห้ามสองสาว

พอไปถึงที่เกิดเหตุ ทิวรีบดึงขวัญตาออกไป ผ่องทิพย์สบช่องปรี่เข้าไปจะเอาคืน พวงทองขวางไว้ เธอไม่พอใจ ตบหน้าพี่สาวแล้วผลักให้พ้นทางจะเข้าไปเอาเรื่องขวัญตาให้ได้ หญิงมานศรีคว้ามือเธอไว้ ขอร้องให้หยุดได้แล้ว ผ่องทิพย์ไม่ยอมหยุดหันไปเล่นงานคนห้ามแทน เธอเอามือกันไว้ แล้วตบผ่องทิพย์จนเซถลา

“มีสติเสียทีได้ไหม…ที่เรื่องวุ่นวายของพวกคุณเกิดขึ้นเพราะความไม่มีสติกันทั้งนั้น”

ทุกคนพากันตะลึงไม่คิดว่าคุณหญิงจะแรงได้ขนาดนี้ ทิวตั้งสติได้ลากพี่สาวตัวแสบออกไปคุยกันลำพังขอร้องให้หยุดทำเรื่องเลวๆเสียที ทั้งเรื่องที่ทำของใส่ขวัญตากับวิวัฒน์ และเรื่องที่ทำร้ายพี่พวงทอง นับวันเธอยิ่งจิตใจต่ำลงๆทุกที ผ่องทิพย์โกรธ สั่งให้หยุดด่าว่าตนได้แล้ว ทิวไม่หยุด ถ้าจะตบเขาอีกคนก็เชิญ ผ่องทิพย์ไม่กล้า

“ผมขอเตือน ถ้าไม่อยากมีจุดจบอย่างน่าสมเพชเพราะของสกปรกพวกนั้นก็หยุดซะ แล้วจำไว้ว่าพี่ไม่มีทางได้เป็นเมียหมายเลขหนึ่งของไอ้เทพ…เลิกหลอกตัวเองสักที” เขาสีหน้าจริงจัง แต่ดูเหมือนเธอจะไม่สนใจ…

ครู่ต่อมา ทิวเข้าไปขอโทษหญิงมานศรีแทนพี่สาวที่จงใจจะทำร้าย เธอเองก็ขอโทษเช่นกันที่ตบหน้าพี่สาวของเขา ทิวเหน็บเวลาพวกผู้หญิงโกรธเลือดขึ้นหน้าน่ากลัวมาก เธอย้อนว่าผู้ชายก็เหมือนกัน

“ใช่…มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวที่สุด อีกไม่นาน คุณจะได้เห็น” แววตาของทิวขณะพูด ช่างเต็มไปด้วยความเคียดแค้นจนเธออดแปลกใจไม่ได้

ooooooo

———————

รายชื่อนักแสดง เกิดเป็นหงส์

เกิดเป็นหงส์ ในละคร ธนพล นิ่มทัยสุข รับบท ทิว
เกิดเป็นหงส์ ในละคร อุษามณี ไวทยานนท์ ม.ร.ว.มานศรีโสภาคย์
เกิดเป็นหงส์ ในละคร เคลลี่ ธนะพัฒน์ เทพ
เกิดเป็นหงส์ ในละคร กันตพงศ์ บำรุงรักษ์ เสกสรร
เกิดเป็นหงส์ ในละคร ปฏิญญา วิโรจน์แสงประทีป รว.คำรณฤทธี
เกิดเป็นหงส์ ในละคร อาริษา วิลล์ ขวัญตา
เกิดเป็นหงส์ ในละคร พรรัมภา สุขได้พึ่ง ผ่องทิพย์
เกิดเป็นหงส์ ในละคร เปรมสินี รัตนโสภา พวงทอง
เกิดเป็นหงส์ ในละคร อนุวัฒน์ ชูเชิดรัตนา มรว.ธีรพล
เกิดเป็นหงส์ ในละคร ดิลก ทองวัฒนา ม.จ.กฤตยาอมรเทพ
เกิดเป็นหงส์ ในละคร อภิรดี ภวภูตานนท์ หม่อมสรัสวดี
เกิดเป็นหงส์ ในละคร ชมวิชัย เมฆสุวรรณ วิวัฒน์
เกิดเป็นหงส์ ในละคร สุรศักดิ์ ชัยอรรถ รมต.เสกสิทธิ์
เกิดเป็นหงส์ ในละคร เนาวรัตน์ ยุกตะนันท์ คุณหญิงพันทิพา
เกิดเป็นหงส์ ในละคร ฐาปกรณ์ ดิษยนันทน์ พลเอกหม่อมเจ้าพหล
เกิดเป็นหงส์ ในละคร ปภัสรา เตชะไพบูลย์ หม่อมรัชนิกร
เกิดเป็นหงส์ ในละคร ตฤณ เศรษฐโชค นภดล
เกิดเป็นหงส์ ในละคร รัชนีกร พันธุ์มณี อรอนงค์
เกิดเป็นหงส์ ในละคร สุรวุฑ ไหมกัน พ่อทิว
เกิดเป็นหงส์ ในละคร วาสิฏฐี ศรีโลฟุ้ง แม่ทิว
เกิดเป็นหงส์ ในละคร ชัชฏาภรณ์ ธนันทา พิไลพร
เกิดเป็นหงส์ ในละคร ปราบ ยุทธพิชัย มิตร หรือ ลุงจร
เกิดเป็นหงส์ ในละคร ณรัฐ พัฒนาพงศ์ชัย เข้ม
เกิดเป็นหงส์ ในละคร เวนซ์ ฟอลโคเนอร์ ล้วน
เกิดเป็นหงส์ ในละคร อุ่นเรือน ราโชติ บุญปลูก

 

ละครใหม่เรื่อง เกิดเป็นหงส์  ละครเกิดเป็นหงส์  ขวัญ อุษามณี – ธนพล นิ่มทัยสุข
ติดตามชม ละคร เกิดเป็นหงส์ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 7

เรื่องย่อ เกิดเป็นหงส์ ตอนที่ 7

  •   
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
อ่านละครออนไลน์, เกิดเป็นหงส์
- 26-06-2012 3:05:09 โพสต์โดย : zoomza 974 ดูละครย้อนหลัง

อ่านละครออนไลน์

อ่านละครออนไลน์, ดูละครออนไลน์, ละครออนไลน์, อ่านละคร, เรื่องย่อละคร

loading...
  • ละครย้อนหลังล่าสุด

  • ผลหวย ตรวจหวย