tot

เรื่องย่อ คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก ตอนที่ 3

คุณสามี กำมะลอ ที่รัก ตอนแรก-ตอนจบ อ่านเรื่องย่อคุณสามี กำมะลอ ที่รัก ช่อง3
โฬมปิ๊งรักชมพู่ ในละคร คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก

คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก คุณสามีกำมะลอที่รัก ทางช่อง 3

คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก คุณสามีกำมะลอที่รัก ทางช่อง 3

คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก ผู้จัดโดย: นก-จริยา แอนโฟเน
คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก ผลิตโดย: บริษัทเมกเกอร์ เจ กรุ๊ป จำกัด
คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก กำกับการแสดง:โดย เมธี เจริญพงศ์

เรื่องย่อ คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก ตอนที่ 3

พิมภาหัวเสียมาก ทั้งเรื่องปราสินีที่หักหลังเธอมาตลอด และคำพูดเยาะเย้ยของลัลนา หญิงสาวหยิบหมอนอิงใบสวยบนเก้าอี้ทำงานมาซุกหน้าและกรี๊ดใส่เพื่อระบาย อารมณ์ นันทิกานต์ตามมาด้วยความเป็นห่วง ยื่นเอกสารให้

“เอกสารจดทะเบียนสมรส ฉันเก็บมาเพราะมันมีลายเซ็นแกแล้ว กลัวไอ้พี่เอกเอาไปเซ็นแล้วหาเจ้าหน้าที่รับรองได้ จะมาตุกติกกับแกทางกฎหมาย”

พิม ภาขอบใจเพื่อนและเก็บเอกสารไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงาน อารมณ์ดีขึ้นมานิดหน่อย แม่บ้านบริษัทมาเสิร์ฟกาแฟยามบ่าย มองหน้าพิมภาเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง

“คุณพิมสู้ๆนะคะ ผู้ชาย…ไม่ตายก็หาใหม่ได้ค่ะ”

“ป้าไปรู้เรื่องฉันมาจากไหน”

“คุณลัลกับคุณซูซี่เดินสายเม้าท์ตั้งแต่หลังงานแต่งของคุณพิมแล้วค่ะ ตอนนี้ทุกคนเป็นกำลังใจให้คุณพิมนะคะ”

พิม ภาของขึ้น แค้นลัลนาที่เที่ยวโพนทะนาเรื่องน่าอัปยศของเธอ นันทิกานต์เห็นถาดมีแก้วน้ำและถ้วยใส่ยาเล็กๆ แม่บ้านบอกว่าเป็นยาแก้ปวดศีรษะและยาแก้แพ้ของลัลนา พิมภาหูผึ่งตาวาว คิดแผนแก้แค้นบางอย่างได้ บอกแม่บ้านให้รีบไปหาลัลนา แล้วอธิบายกับนันทิกานต์ยิ้มๆ

“แกรู้ไหมแนน…ว่ายาแก้แพ้ที่ยัยลัลจะกินน่ะ กินแล้วหลับทุกราย”

ขณะ เดียวกันที่ห้องลัลนา…เจ้าของห้องเม้าท์กับซูซี่อย่างสะใจที่ทำให้เรื่อง วิวาห์ล่มของพิมภากระฉ่อนไปทั่วบริษัท แม่บ้านถือถาดน้ำและยามาเสิร์ฟ ลัลนาจึงหยุดพูดเล่น หันไปสั่งงานซูซี่อย่างจริงจัง เมื่อลูกน้องคนสนิทออกไปแล้ว ลัลนาหยิบยามาทานแล้วตั้งเวลาเพื่องีบหลับ พิมภากับนันทิกานต์แอบมาดู ยิ้มให้กันอย่างมีเลศนัย

ลัลนางีบหลับไปพัก ใหญ่ ตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ภายใน หญิงสาวรับสายเสียงงัวเงียเพราะฤทธิ์ยา เสียงพนักงานบอกว่ามีพัสดุถึงเธอ ให้มาเซ็นชื่อรับที่ล็อบบี้บริษัท ลัลนาลุกออกไปรับ บรรดาพนักงานมองหน้าเธอแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แต่หญิงสาวไม่ติดใจเพราะคิดว่าทุกคนยิ้มชื่นชมความสวยตามประสาคนหลงตัวเอง

ลัล นาถามหาพัสดุที่เคาน์เตอร์แต่ไม่มีของ เหวี่ยงใส่พนักงานต้อนรับด้วยความโมโหที่โดนหลอกให้ลงมา สุกัญญา พิมภา และนันทิกานต์เปิดประตูบริษัทเข้ามา ลัลนารีบปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม พิมภาทักคู่แข่งยิ้มๆ

“ลัล…นี่แต่งหน้าเทรนด์ใหม่หรือจ๊ะ…เป๊ะนะ”

“สำหรับฉันไม่ใช่แค่เป๊ะเฉยๆ…แต่ต้องเป๊ะเว่อร์ นี่เทรนด์ใหม่จากเกาหลีที่จะนำเสนอคุณสุในงานเปิดตัว

อายแชโดว์วันพรุ่งนี้ คุณสุจะไปดูสถานที่ตอนบ่ายใช่ไหมคะ ลัลดูแลงานนี้อยู่แล้วจะได้ไปพร้อมคุณสุเลย”

“ไม่เป็นไรจ้ะ งานพรุ่งนี้ให้พิมภาเป็นคนดูแลแล้วกัน”

“แต่งานนี้เป็นของลัลนะคะ ทำไมจู่ๆถึงให้พิมภาทำล่ะคะ”

“ก็ไปส่องกระจกดูสิ…จะได้รู้ว่าทำไม”

ลัล นารีบคว้าตลับกระจกมาส่อง เห็นสภาพหน้าตัวเองที่โดนแต่งเติมจนเหมือนตัวประหลาดแล้วส่งเสียงกรี๊ดสนั่น พิมภากับนันทิกานต์ยิ้มให้กันอย่างสมใจ สุกัญญามองหน้าพิมภา ส่งสายตารู้ทันและเตือนเป็นนัยๆว่า

อย่าให้มีเป็นครั้งที่สอง พิมภายิ้มแหยแต่ก็สะใจที่ได้เอาคืนลัลนาบ้าง

พิม ภาอารมณ์ดีขึ้นมากที่ได้ล้างแค้น นันทิกานต์กลัวเพื่อนโดนสุกัญญาเล่นงาน พิมภาแน่ใจว่าเจ้านายสาวมีความยุติธรรมมากพอ ถ้ารู้ว่าลัลนาก่อเรื่องอะไรไว้กับเธอบ้าง

“ฉันดูสายตาคุณสุเหมือนเขาบอกว่า…ครั้งนี้เขายกให้ แต่ครั้งหน้าไม่รอดแน่ เสี่ยงหน่อยแต่คุ้ม”

“เพื่อนฉัน…ทำไมเก่งนัก ฉันดีใจนะที่แกยังแข็งแรง…ไม่ล้ม ฉันคิดว่าจะเห็นแกฟูมฟายจะเป็นจะตายซะแล้ว”

“ไม่ เห็นไม่ได้แปลว่าฉันไม่เจ็บ สำหรับยัยปลา… ทำให้ฉันรู้ว่าการโดนหลอกจากคนที่เราไว้ใจมันเจ็บแค่ไหน ส่วนเอกพล…ฉันเจ็บใจที่เสียรู้ผู้ชายเลวๆ แต่ไม่เสียใจ ที่สุดแล้ว…ผู้ชายดีๆ ก็มีแต่ในนิยายจริงๆ”

นันทิกานต์เห็นใจพิมภาที่ โดนทำร้ายจิตใจ แต่ก็ไม่อยากให้เพื่อนหมดศรัทธากับความรัก ยุเพื่อนให้พิจารณาฤชวี พิมภาบ่ายเบี่ยงเพราะยังเข็ดกับความรักครั้งก่อน

“ฉันกลัวโดนหลอกซ้ำ…แต่ไม่ใช่เพราะกลัวผู้ชาย ฉันไม่อยากให้พ่อกับแม่ห่วงฉัน”

“ชีวิตแกมันคงไม่ได้ซวยซ้ำซวยซ้อนขนาดนั้นหรอกมั้ง”

ด้านลัลนา…ล้างเครื่องสำอางส่วนเกินออกจนหมด ตรงไปต่อว่าพิมภากับนันทิกานต์ถึงห้องที่แกล้งแต่งหน้าเธอตอนงีบหลับ จนกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งบริษัท พิมภาตีหน้าใสซื่อบอกว่าไม่รู้เรื่อง ลัลนาโกรธจัด ขู่จะเอาเรื่องไปฟ้องสุกัญญา พิมภาตอกกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน

“เธอคิดว่าคุณสุไม่รู้เหรอว่าเรามีเรื่องอะไรกัน รู้ใช่ไหมว่าถ้าทำให้เป็นเรื่องใหญ่…คุณสุจะเข้าข้างใคร”

“ฉันต้องเอาคืนเรื่องครั้งนี้ให้ได้…ฉันไม่ใช่พวกกระจอกงอกง่อยอย่างเธอ เธอก็รู้นี่ว่า…”

“เป็นลูกสาวของหุ้นส่วนแล้วมันน่ากลัวตรงไหน ในเมื่อคนมีอำนาจบริหารสูงสุดคือคุณสุคนเดียวเท่านั้น”

“ฉันจะทำให้เธอไม่มีหน้าจะอยู่ในบริษัทนี้เลยคอยดู!”

พิมภามองตอบอย่างท้าทาย ลัลนาแค้นแต่ทำอะไรไม่ได้ สะบัดหน้าออกจากห้องไป…

ooooooo

ภัทรพลตั้งใจจะจีบลัลนาอย่างจริงจัง เขาเข้ากรุงเทพฯ และมาที่บริษัทนารีเพื่อดักพบหญิงสาว ลัลนา เหวอที่เจอชายหนุ่มหน้าคุ้นแต่ยังนึกไม่ออก ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกกับมุกสุดเชย

“สวัสดีครับ…ผมภัทรพล คนน่ารัก รูปไม่หล่อแต่พ่อรวยมาก”

พิมภาออกมาเห็นภัทรพลก้อร่อก้อติกกับลัลนาก็ไม่พอใจ ทักพี่ชายเสียงดังอย่างจงใจ ลัลนาถึงบางอ้อว่าชายหนุ่มเป็นพี่ชายคู่แข่งจึงแกล้งทิ้งสายตาเพื่อยั่วโมโห ภัทรพลมองตามตาเคลิ้ม นันทิกานต์ที่ตามพิมภามาเห็นท่าไม่ดี ขอตัวไปเข้าห้องน้ำเพราะกลัวลูกหลงจากเพื่อนรัก

พิมภาซักไซ้ภัทรพลเรื่องลัลนา ออกปากห้ามพี่ชายจีบหรือยุ่งเกี่ยวใดๆกับคู่แข่งคนสำคัญอย่างเด็ดขาด ภัทรพลกลัวน้องสาววีนแตก รับปากแกนๆ แต่ในใจฟันธงไปแล้วจะเดินหน้าจีบลัลนาต่อ ตีหน้าไม่รู้ไม่ชี้แล้วขอตัวออกไป พิมภามองตามอย่างสงสัยแต่เลือกไม่คิดอะไรมาก หญิงสาวกลับห้อง มองภาพตนเองที่ถ่ายคู่กับปราสินีและ นันทิกานต์อย่างเหม่อลอย หยิบเอกสารทะเบียนสมรสจากลิ้นชักแล้วมองอย่างชั่งใจ

หลังแยกจากน้องสาว…ภัทรพลมาดักรอนันทิกานต์ที่หน้าห้องน้ำ ขอร้องให้ช่วยปิดพิมภาเรื่องลัลนาและให้ช่วยจีบด้วย นันทิกานต์อ่อนใจเพราะกลัวมีปัญหากับเพื่อนรักแต่ทนเสียงอ้อนวอนจากภัทรพลไม่ไหว วางแผนให้ชายหนุ่มได้รู้จักและพูดคุยกับลัลนามากขึ้น

ด้านลัลนา…ถามความคืบหน้าเรื่องพิมภาลาหยุดยาวหลังงานวิวาห์ล่มจากซูซี่ ลูกน้องคนสนิทบอกว่าสุกัญญาเป็นคนสั่งอนุมัติเอง ลัลนาคับแค้นใจที่คู่แข่งได้คะแนนความสงสารจากสุกัญญา ซูซี่ยุแยงให้ลัลนาใช้บารมีพ่อที่เป็นหุ้นส่วนบริษัทบีบให้สุกัญญาออก แล้วเลื่อนตำแหน่งให้ตัวเอง ลัลนาปฏิเสธเสียงขื่น

“เป็นไปไม่ได้ พ่อไม่เคยฟังลัลอยู่แล้ว ตั้งแต่คุณสุมาบริหาร นารีก็ก้าวขึ้นมาอยู่แถวหน้าได้ขนาดนี้ ลัลเพิ่งทำงานแค่ห้าปี ไม่มีใครกล้าเสี่ยงกับลัลหรอกค่ะ”

“แต่น้องลัลก็ออกจะมีความสามารถ”

“ถ้าลัลจะทำให้พ่อยอมรับก็ต้องทำให้คุณสุยอมรับให้ได้ซะก่อน ครั้งนี้…ลัลต้องได้ตำแหน่งผู้จัดการสาขา!”

“แต่มันยากนะคะน้องลัล ปีที่แล้วน้องพิมเพิ่มยอดชนะน้องลัลขาดลอยนะคะ”

“ยิ่งยากยิ่งดี ลัลจะเขี่ยยัยพิมให้กระเด็นออกไปให้ได้…ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม!”

ลัลนามีแววตามุ่งมั่น เสียงมือถือดังขึ้น กดรับงงๆ เพราะเบอร์ที่โชว์ไม่คุ้น ภัทรพลส่งเสียงทักทายอย่างร่าเริง ปล่อยมุกแนวเสร่ออย่างเป็นธรรมชาติ ลัลนาแอบทำหน้าเบ้แต่แสร้งคุยดีด้วยเพราะมีแผนเอาคืนพิมภาโดยใช้ชายหนุ่มเป็นเครื่องมือ นันทิกานต์มองท่าทางภัทรพลที่ระริกระรี้อย่างหมั่นไส้

“พี่ภัทร…มุกเสร่อแบบนี้ยัยลัลไม่ชอบหรอก อย่างยัยนั่นต้องเท่ เจ๋ง หรู ถึงจะมอง”

“แบบนั้นมันไม่มีสไตล์ แกคอยดูฝีมือพี่ รับรองว่าคว้าหัวใจคุณลัลได้แน่”

นันทิกานต์ไม่ค่อยเชื่อ ยื่นมือขอเงินค่าจ้าง ภัทรพลจ่ายให้อย่างยินดี…ปลื้มใจที่ได้ยินเสียงลัลนา

ooooooo

ฤชวีนั่งใจลอยหน้าจอคอมพิวเตอร์ งานไม่เดินเพราะมัวรอสายจากพิมภา กิ่งแก้วมองญาติหนุ่มด้วยความเห็นใจ ปลอบว่าหญิงสาวคงยังไม่ไว้ใจ เวลาแค่วันสองวันคงสั้นเกินไปที่จะรู้สึกผูกพันและโทร.หา ฤชวียิ้มออก นึกได้ว่าควรเป็นฝ่ายเข้าหา เริ่มต้นหาข้อมูลของพิมภาอย่างกระตือรือร้น

เย็นวันเดียวกันนั้น…ฤชวีไปหาพิมภาที่บริษัทนารี สวนกับพิมภาที่ออกไปกับนันทิกานต์อย่างหวุดหวิด แต่เขาก็ไม่ท้อใจเพราะอย่างน้อยก็รู้ที่ทำงานหญิงสาวแล้ว

ด้านพิมภา…กลับไปสะสางงานต่อที่คอนโด โดยมีนันทิกานต์ไปค้างด้วย หญิงสาวเดินหามุมวางกรอบรูปทั่วห้อง นันทิกานต์มองด้วยความสงสัย เห็นเอกสารในกรอบรูปแล้วชะงัก แปลกใจที่เพื่อนนำทะเบียนสมรสมาใส่กรอบอย่างดี ไม่มีท่าทีแสลงใจให้เห็นอย่างที่ควรจะเป็น

“ไอ้พิม…เอาเอกสารทะเบียนสมรสไปใส่กรอบทำไม”

“ก็ของที่ระลึกไง แขวนไว้เตือนตัวเองว่าครั้งหนึ่งฉันเคยโง่แค่ไหน”

“จะดีเหรอแก…แล้วถ้ามีใครมาที่ห้อง หรือพ่อแม่แกมาเห็นเข้าจะไม่แสลงใจหรือ”

“ไม่หรอก…ผิดเป็นครูไงแก แหม…ไอ้เรื่องที่เกิดเนี่ย ไม่มีใครรู้เลยนะ”

นันทิกานต์มองพิมภาอย่างนับถือ เพื่อนเธอเข้มแข็งขึ้นแล้ว สองสาวกอดคอกันไปทำงานต่ออย่างขะมักเขม้น เพื่อเป้าหมายสูงสุดคือได้ย้ายไปประจำสาขาที่ญี่ปุ่น…

ขณะที่ชีวิตพิมภาเริ่มดีขึ้น…เอกพลเหมือนมีเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ชายหนุ่มโทร.ทวงค่าจ้างงวดสุดท้ายจากบริษัทเก่าแต่ไม่มีความคืบหน้า พาลโกรธและอาละวาดกับปราสินีที่ดันแสดงตัวจนไม่ได้แต่งงานกับพิมภา ชวดเงินค่าจ้างจากบริษัทนารีไปอย่างน่าเสียดาย ปราสินีมองด้วย แววตาขมขื่น น้อยใจที่เขาไม่ซาบซึ้งถึงสิ่งที่เธอทุ่มเทให้

“ก็ผู้หญิงโง่ๆคนนี้ไม่ใช่เหรอคะที่ช่วยพาพี่ ไปหายัยพิม ทนให้แฟนตัวเองไปแต่งกับคนอื่นเพราะเชื่อว่าอนาคตเขาจะดีขึ้น เชื่อว่าเขาจะแต่งงานด้วย และมีเราคนเดียว แต่พี่แต่งกับนังเหมียว มีลูกกับมัน พี่โกหกปลา!”

“โว้ย! ก็ตอนนี้พี่อยู่กับเธอแล้วจะเอายังไงอีก”

“พี่ต้องหย่ากับนังเหมียว หย่ากับมันแล้วมาแต่งงานกับปลา พิสูจน์ให้เห็นว่าพี่รักปลา”

“รักแล้วจนจะทำอะไรได้! พี่ตกงาน ปลาโดนย้าย ถ้าแต่งกับพิมป่านนี้มีเงินใช้สบายทั้งเธอและพี่แล้ว”

“ไม่จำเป็นต้องง้อพิม ปลาก็หาเงินให้พี่ได้”

“เงินเดือนผู้ช่วยปลายแถวจะไปพออะไร ทั้งค่าสูท น้ำหอม เติมน้ำมัน เธอมีหรือไง…เป็นแค่หางแมว คิดจะไปงัดกับหัวเสืออย่างพิมแล้วก็กระเด็นออกมาจากบริษัท โง่ซ้ำซาก…กลับไปเลยไป!”

ปราสินีน้ำตาร่วงด้วยความช้ำใจ กำมือแน่น ตั้งใจแน่วแน่จะเอาชนะพิมภาให้ได้!

เวลาเดียวกัน…พิมภากับนันทิกานต์สะสางงานจนดึกดื่น ภาณุวัฒน์โทร.มาเช็กลูกสาวเหมือนเคย พิมภากดวางสายแบบเนือยๆ บ่นกับเพื่อนอย่างหนักใจที่พ่อกับแม่เป็นห่วงจนเกิดเหตุ

“ฉันรู้ว่าพ่อกับแม่รักฉันแล้วก็ห่วงฉัน แต่ไม่คิดว่าจะมากขนาดนี้ ไอ้แนนเอ๊ย…ตอนเห็นพ่อแม่ร้องไห้เพราะฉัน ฉันสาบานกับตัวเองเลยว่าจะไม่มีวันทำให้เขาเสียใจแบบนั้นอีก”

“แกคิดถูกแล้ว พ่อแม่เป็นพระอรหันต์ในบ้าน แกทำน้ำตาเขาหยดหนึ่งแหมะ ตายไปก็พุ่งลงนรกก่อนแน่ เพราะอย่างนี้ใช่ไหม แกถึงคิดจะเอางานมากู้ความสบายใจของพ่อแม่”

“กู้หน้าฉันเองด้วย หาความสำเร็จมาทดแทนความผิดพลาด ตำแหน่งหน้าที่ก็เหมือนกระเป๋าแบรนด์เนม ประดับตัวไว้ให้เราดูมีค่า แต่มันดีกว่าที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อ ใช้สมองกับสองมือแลกมา”

“และดูฉลาดกว่า แล้วแกประดับไว้ให้ใครดูล่ะพิม”

“ใครก็ได้ที่มองเข้ามา…พ่อแม่พี่น้อง เพื่อน เจ้านาย และก็คู่แข่ง”

“ชีวิตแกไม่ใช่เรียลลิตี้ ไม่ต้องสร้างภาพยี่สิบสี่ชั่วโมงก็ได้ มนุษย์ไม่ได้เกิดมาแข่งขันชิงดีชิงเด่น”

นันทิกานต์เตือนสติอย่างจริงใจ พิมภาซึ้งน้ำใจเพื่อนแต่ยังไม่คิดอะไรมาก นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้จบแผนแก้เผ็ดลัลนาเมื่อกลางวัน จัดการส่งภาพลัลนาที่นอนหลับพร้อมใบหน้าที่ตกแต่งอย่างน่าเกลียดไปให้ ลัลนากดดูภาพด้วยความแค้นใจ วางแผนเอาคืนอย่างสาสม!

ooooooo

พิมภากับนันทิกานต์เข้าบริษัทด้วยความสดชื่น เห็นเหล่าพนักงานมุงดูจอโทรทัศน์กลางล็อบบี้กันอย่างสนอกสนใจ เดียกับฤทธิ์ลูกทีมของพิมภาเข้าไปขวางหัวหน้าทีมคนสวยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ พิมภากับนันทิกานต์แปลกใจ แต่ก็ถึงบางอ้อเมื่อได้ยินเสียงจากจอโทรทัศน์ว่าเป็นคลิปวิวาห์ล่ม

พิมภายืนอึ้ง ภาพบนจอคือฝันร้ายที่คอยหลอกหลอนเธออยู่หลายคืน ทั้งภาพปราสินีตบตีกับสาวท้องโย้ และตัวเธอเองอาละวาดใส่เอกพล ลัลนากับซูซี่ก้าวมาจากมุมหนึ่ง พูดแดกดันหญิงสาวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“อุ๊บ! คดีพลิก ความจริง…เจ้าสาวแย่งผัวเพื่อน” ซูซี่เปิดประเด็น

“โอ๊ะ! ตายแล้ว…นี่มันชอตเด็ดคนดังอย่างพิมนี่จ๊ะ โถ…เสียใจด้วยนะจ๊ะที่กลายเป็นเจ้าสาววิวาห์ล่ม!”

พิมภาเลือดขึ้นหน้า ถลาไปต่อยหน้าลัลนาอย่างแรง ลัลนาผงะ คลำจมูกที่เพิ่งไปทำมาโดยอัตโนมัติ พุ่งไปเอาเรื่องแต่โดนตอกกลับหน้าหงาย

“มันก็สมควรกับคนใจสกปรกอย่างเธอแล้ว คิดจะประจานฉันมันก็ต้องแลกกันด้วยแบบนี้”

“แล้วตอนแกแกล้งฉัน แกสะอาดตรงไหน”

“ตรงที่ฉันไม่เคยเอาศักดิ์ศรีของใครมาเหยียบย่ำ อยากซ้ำเติมก็เอา…คนอย่างฉันเดินหน้าแล้วไม่มีวันถอยหลัง!”

ซูซี่เห็นท่าลัลนาจะเพลี่ยงพล้ำ ขู่จะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องสุกัญญา พิมภาไม่กลัวโต้กลับอย่างเผ็ดร้อน

“เอาเลย…แล้วฟ้องด้วยนะว่าใครที่มันเอาของบริษัทมาใช้ทำเรื่องสกปรกแบบนี้ จะได้รู้ว่าใครจะโดนไล่ออก!”

ลัลนากับซูซี่หน้าหงอ เหล่าพนักงานมองสองสาวด้วยสายตาเหยียดหยาม พิมภาโกรธจนตัวสั่น สะบัดออกไป นันทิกานต์จะตามแต่เพื่อนสาวยกมือห้ามเพราะอยากสงบสติอารมณ์คนเดียวสักพัก

ลัลนามองตามพิมภาด้วยแววตาเคียดแค้น มือกุมจมูกที่มีเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด ซูซี่เข้าพยุง และส่งสายตาคาดโทษไปยังพนักงานที่มุงดู ไม่ให้เอาเรื่องนี้ไปแพร่งพรายจนรู้ถึงหูสุกัญญา เหล่าพนักงานจับกลุ่มเม้าท์กันอย่างมันปาก เห็นอกเห็นใจพิมภาและนินทาลัลนาว่าเป็นพวกบ้าอำนาจ ใช้บารมีพ่อในทางมิชอบ!

หลังห้ามเลือดและตรวจไม่พบความเสียหายที่จมูก…

ลัลนาสงบนิ่งลงอย่างน่ากลัว ซูซี่ยังไม่รับรู้ถึงคลื่นใต้น้ำ

ยุแยงหัวหน้าสาวให้โพสต์คลิปวิวาห์ล่มทั่วบริษัทเพื่อล้างแค้น ลัลนาหยิบโทรศัพท์มาลบคลิปทิ้งหน้าตาเฉย

“น้องลัลลบคลิปทิ้งทำไมคะ อย่าบอกนะคะว่าสงสาร”

“วันนี้คนเห็นทั้งบริษัทว่าเรามีคลิปอันนี้ ถ้าหลุดไปอีกยัยพิมจะเล่นงานเราได้ พยานรู้เห็นเต็มบริษัท”

“จริงสิ…แต่ลบไปแบบนี้น้องลัลก็แพ้สิคะ”

“คนอย่างลัลไม่ยอมแพ้ใคร…ลัลต้องชนะอย่างเดียวเท่านั้น!”

ด้านฤชวี…นั่งเขียนนิยายที่ร้านกาแฟบรรยากาศดี มินท์นำกระเป๋าเสื้อผ้ากับข้าวของเครื่องใช้ของชายหนุ่มจากบ้านมาให้ ฤชวีชวนน้องไปเป็นเพื่อนเที่ยวผับเพื่อหาแรงบันดาลใจเขียนงาน มินท์ปฏิเสธเพราะติดภารกิจไปถ่ายโฆษณาที่ต่างจังหวัดแต่เช้า ชายหนุ่มเลยตัดสินใจไปคนเดียว…

ขณะเดียวกัน…พิมภากำลังเตรียมตัวไปพบลูกค้าหลังเลิกงาน นันทิกานต์จะตามไปหลังเสร็จธุระ สองสาวเก็บของออกจากบริษัท สวนกับลัลนาที่หน้าลิฟต์ ส่งสายตาพิฆาตกันอย่างไม่มีใครยอมใคร พิมภาเดินขึ้นรถอย่างโมโหจัด ทุบพวงมาลัยแรงๆ เพื่อระบายอารมณ์ นึกโกรธชายหนุ่มต้นเรื่องขึ้นมาอีก

“เอกพล…ฉันต้องเป็นตัวตลกเพราะแกคนเดียว!”

พิมภามาถึงสถานที่นัดกับลูกค้าซึ่งคือผับแห่งหนึ่งเวลาไม่นานหลังจากนั้น เธอรอจนเลยเวลานัดนานผิดสังเกต โทร.ถามนันทิกานต์ถึงทราบว่าลูกค้ายกเลิกนัดกะทันหัน หญิงสาวเรียกเช็กบิลแบบเซ็งๆ กลับไปที่รถแต่ยังออกไม่ได้เพราะมีรถจอดขวางและใส่เบรกมือไว้ หญิงสาวชักหงุดหงิด ตัดสินใจกลับไปรอในผับจนกว่าเจ้าของรถคันนั้นจะกลับ

พิมภานั่งรออีกพักใหญ่ก็ทนไม่ไหว ลุกพรวดจะกลับบ้าน แก๊งปาลูกดอกในผับเห็นหญิงสาวมาคนเดียวก็ตรงเข้าหา แสร้งชวนให้ร่วมปาลูกดอกด้วยและถือโอกาสหยอดยาลงในเครื่องดื่มของเธอ พิมภาไม่รู้จะปฏิเสธยังไงและไม่ทันระวังตัว รับเครื่องดื่มผสมยาไปดื่ม แก๊งปาลูกดอกส่งสายตาให้กันอย่างยินดี

ขณะที่พิมภาตกอยู่ในอันตราย…ฤชวีมาถึงผับเดียวกัน ชายหนุ่มเดินเข้าห้องน้ำเพื่อล้างแขนเสื้อที่เปื้อนน้ำส้มเพราะโดนลูกค้าคนอื่นทำหกใส่ ได้ยินเด็กหนุ่มสองคนคุยเรื่องพาหญิงสาวไปหาความสุขกันต่อ ฤชวีไม่คิดอะไรมาก เก็บข้อมูลไปเรื่อยๆ

ด้านพิมภา…ยาเริ่มออกฤทธิ์ทำให้เกิดอาการเซและเห็นภาพซ้อน แก๊งปาลูกดอกมองหน้ากันยิ้มๆ ส่งสัญญาณให้พาตัวหญิงสาวผู้โชคร้ายออกไป พิมภาพยายามรวบรวมสติที่เหลือ ปฏิเสธการประคับประคองเสียงแผ่ว ยาออกฤทธิ์มากขึ้น พิมภาเสียหลักล้มลงปัดแก้วเครื่องดื่มหกใส่ตัวเอง พวกเขารีบพาตัวหญิงสาวออกไป ฤชวีหันมาเห็นพิมภาโดนหิ้วพอดี รีบตามออกไปหน้าเครียด

ฤชวีตามไปทันที่ลานจอดรถ จำหน้าสมาชิกสองในสามคนนั้นได้ว่าเป็นสองหนุ่มที่คุยเรื่องพาหญิงสาวไปหาความสุขต่อ เพียงแต่เขาไม่คิดว่าจะเป็นพิมภา ชายหนุ่มมีเรื่องชกต่อยเพื่อชิงตัวพิมภา พนักงานลานจอดรถผับตะโกนขู่ว่าตำรวจมา ทำให้ทั้งแก๊งยอมรามือและขึ้นรถหนีไป ฤชวีมองพิมภาด้วยความเป็นห่วง ตัดสินใจพาไปส่งบ้าน

ooooooo
ฤชวีใช้ข้อมูลจากคีย์การ์ดในกระเป๋าถือพิมภาตามหาคอนโดฯของเธอ สุวิทย์ รปภ.ประจำคอนโดฯ

มองชายหนุ่มแปลกหน้าอุ้มพิมภาในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอมด้วยสายตาระแวดระวัง เปิดประตูให้อย่างลังเล แต่เห็นท่าทางสุภาพจึงนำทางไปที่ห้องพิมภา โดยขอบัตรประชาชนของชายหนุ่มไว้เป็นหลักประกัน

หลังพยายามอยู่หลายยก…ในที่สุดฤชวีก็สามารถพาพิมภาไปนอนที่โซฟาได้สำเร็จ หญิงสาวดิ้นรนผลักไส งอแงเหมือนเด็กๆ ชายหนุ่มยิ้มเอ็นดู ช่วยประคองจนเสียหลักล้มไปนอนกอดกันที่พื้นข้างโซฟา สองสายตาประสานกัน พิมภาขยับเข้าใกล้ชายหนุ่มเหมือนจะจูบ ฤชวีเคลิ้มจัด ไม่ปัดป้องแต่กลับต้องเบือนหน้าหนีเมื่อหญิงสาวอ้วกใส่อกและแขนเสื้อเขาแบบจัดเต็ม

พิมภาหลับใหลอย่างไร้สติเพราะฤทธิ์ยาผสมแอลกอฮอล์ ฤชวีตัดสินใจถอดเสื้อที่เปื้อนอ้วกแล้วอุ้มหญิงสาวไปวางบนโซฟาอย่างนุ่มนวล เก็บกวาดทำความสะอาดพื้นห้องจนสะอาดเอี่ยมแล้วนำผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าเช็ดตาหญิงสาวอย่างเบามือ พิมภาปัดมือออกอย่างรำคาญแล้วบ่นหิวน้ำ ฤชวีป้อนและเช็ดปากให้อย่างอ่อนโยน พิมภาเบือนหน้าหนี ความเจ็บปวดจากรักครั้งก่อน บวกกับความเมาทำให้พูดประชด ระบายความแค้นใจ

“ทำเป็นเช็ดปากให้ ทำเป็นมาดูแล ผู้ชายมันก็สร้างภาพแบบนี้ทั้งนั้น ฉันดูออก…บอกแล้วว่าไม่ได้โง่”

“ครับๆ คุณพิมไม่ได้โง่”

“จริงๆ ฉันก็โง่น่ะแหละ ถูกผู้ชายหลอกใช้ยังไม่รู้ตัวเลย”

“ไม่เป็นไรครับคุณพิม ไม่ต้องเล่าก็ได้”

“ต้องเล่าสิ เรื่องของฉันสนุกจะตาย ฉันคิดว่าฉันเจอผู้ชายเพอร์เฟกต์ที่สุดในโลก แล้วไงรู้ไหม…วันแต่งงาน

มีผู้หญิงสองคนมาทวงผัวคืน แล้วผัวของสองคนนั้นคือเจ้าบ่าวของฉันเอง…เก๋ไหมล่ะ”

ฤชวีรับฟังด้วยความเห็นใจ พิมภาพรั่งพรูความในใจออกมาอีก จับมือเขาวางที่หัวตัวเอง

“เขาไง…เขามันงอก ฉันเป็นเจ้าสาวที่โง่ที่สุดในประเทศไทย โลกนี้ผู้ชายดีๆ มันไม่เหลือแล้วจะบอกให้…ไม่เชื่อฉันเหรอ ฉันพูดเรื่องจริงนะ…หรือคุณจะบอกว่าตัวเองเป็นคนดี ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เที่ยว ไม่เจ้าชู้”

ฤชวีพยักหน้ารับนิดๆ เพราะคุณสมบัติทุกอย่างตรงกับเขาทั้งหมด พิมภาหรี่ตา ท้าให้เขาดูแลถ้าดีจริง

“หามานานแล้วผู้ชายดีๆ ที่พร้อมจะดูแลฉัน ไม่ต้องอายใคร พ่อแม่ฉันจะได้ไม่ต้องเสียใจ”

“ถ้าคุณพิมอนุญาต ผมก็อยากดูแลคุณพิมนะครับ”

พิมภาจ้องหน้าฤชวีนิ่ง แล้วลากเขาไปที่โต๊ะ คว้ากรอบรูปที่ใส่ทะเบียนสมรสกระแทกลงกับพื้น แล้วยื่นเอกสารให้ชายหนุ่ม

“งั้น…คุณพร้อมจะรับฉันเป็นเจ้าสาวของคุณไหม… เซ็นซะ”

“นี่มันเอกสารสำหรับจดทะเบียนสมรสนะครับ”

“ใช่! ใบนี้ฉันเซ็นเมื่อวันแต่งงาน ดีที่ไอ้เจ้าบ่าวไม่ได้เซ็นด้วย ถ้ามันเซ็นฉันคงเป็นควายไปทั้งชาติ…เซ็นซะทีสิ”

“แต่ผมว่าไม่ดีมั้ง เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่นะครับ”

พิมภารำคาญท่าทีลังเลของชายหนุ่ม ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ แล้วถามว่าชอบเธอไหม ฤชวีหน้าแดงก่ำ

“ผมชอบคุณมากครับ…เรียกว่าเป็นผู้หญิงในฝันก็ว่าได้”

“ผู้หญิงในฝันเหรอ…ฉันชอบคำนี้ แล้วทำไมไม่อยากแต่งกับฉัน นี่จะเอายังไงกับฉันกันแน่”

ฤชวีงง ไม่เข้าใจว่าทำผิดอะไร เขาต่างหากที่ควรเป็นฝ่ายถาม พิมภาร้องไห้โวยวายใหญ่โต

“ทำไมทุกคนชอบหักหลังฉัน…เพื่อนที่ฉันรักก็หักหลัง ไม่จริงใจกับฉัน ผู้ชายที่ฉันคิดว่ารักฉันก็หักหลังฉัน คุณ…ที่บอกว่าชอบฉันมาก แต่พอให้แต่งกับฉันคุณก็ไม่แต่ง…คุณหักหลังฉัน”

“มันไม่เกี่ยวกันเลยนะคุณพิม”

“เกี่ยวสิ…เพราะถ้าฉันดีจริง ถ้าคุณชอบฉันจริง คุณต้องไม่ปล่อยให้ฉันหลุดมือ แต่นี่คุณพูดว่าชอบแต่ไม่ยอมแต่ง แสดงว่าคุณแค่ปลอบใจ…ฉันมันไม่มีคุณค่าในสายตาใครเลยใช่ไหม”

ฤชวีลังเลแต่ก็ตัดสินใจเซ็นชื่อในที่สุดเพราะทนเห็นพิมภาร้องไห้ไม่ได้ พิมภามองเอกสารแล้วยิ้มอย่างถูกใจ

“คุณเป็นสามีฉันแล้วนะ”

“มันต้องยื่นเรื่องที่อำเภอก่อนนะครับ ถึงจะมีผลตามกฎหมาย”

“คุณจำไว้นะ การเป็นสามีภรรยากันมันอยู่ที่ใจ ถ้าใจคุณยอมรับฉัน ใจฉันยอมรับคุณ…เราก็เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องโดยไม่ต้องรอให้ทางกฎหมายมารับรอง…
ใจเราไงที่รับรองทุกอย่าง”

“เป็นครับ…ผมเป็นสามีคุณแล้ว”

พิมภาปาดน้ำตาและยิ้มด้วยความปลื้มใจ หันไปคว้ามือถือมาโทร.หาพ่อกับแม่เพื่อบอกข่าวดี ฤชวีพยายามห้ามแต่หญิงสาวเดินหนี พิมภาแจ้งข่าวด้วยน้ำเสียงยินดี แต่ไม่ทันได้อธิบายที่มาที่ไปก็วูบหลับไปเสียก่อน ฤชวีเหวอจัด อุ้มหญิงสาวไปนอนที่โซฟาแล้วตัดสินใจไม่กดรับมือถือของเธอที่มีเสียงเรียกเข้าอย่างไม่หยุดหย่อน ล้มตัวลงนอนที่พื้นข้างโซฟา มองหน้าหญิงสาวเคลิ้มๆ จนหลับไป

ooooooo

เช้าวันต่อมา…พิมภายังหลับสนิทอยู่บนโซฟา ขยับพลิกตัวหล่นลงมาที่พื้นข้างๆ กระแทกร่างฤชวีเข้าโครมใหญ่ หญิงสาวเหวี่ยงมือไปมา สัมผัสถึงแผ่นอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามก็แปลกใจ ลืมตาขึ้นด้วยความยากลำบากจากอาการเมาค้าง ตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเห็น ตัวเองวางมือบนแผงอกผู้ชาย ส่งเสียงกรี๊ดลั่นจนฤชวีสะดุ้งตื่น

“คุณพิม…ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะครับ”

“คุณรู้ว่าฉันคิดอะไร ถ้าไม่ได้ทำอย่างที่ฉันคิด แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าฉันคิดอะไร แสดงว่าคุณข่มขืนฉัน…ฉันอุตส่าห์คิดว่าคุณเป็นคนดี อย่าเข้ามาใกล้นะ”

พิมภาอาละวาดทุบตีฤชวีอย่างบ้าคลั่ง ชายหนุ่มเห็นท่าไม่ดีรวบตัวหญิงสาวไว้แล้วชี้แจงเสียงอ่อน พิมภายังไม่เชื่อ กระโจนหนีและหาที่กำบัง เขวี้ยงข้าวของในห้องใส่อย่างไม่คิดชีวิต

“ฉันไม่เชื่อ! ทั้งถอดเสื้อนอนในห้องฉัน ไม่ได้ข่มขืนแล้วจะทำอะไร”

“ผมไม่ได้ข่มขืนคุณ…เราแค่…จดทะเบียนกัน คุณบังคับให้ผมเป็นสามีคุณ!”

พิมภาเบิกตาโพลง ชะงักทุกการกระทำ ไม่เชื่อเพราะมั่นใจว่าไม่มีทางทำอะไรไร้สติแบบนั้นเด็ดขาด

“ฉันเนี่ยนะบังคับให้คุณเป็นสามีฉัน! กุเรื่องพอหรือยัง คุณเห็นฉันเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว จะกุเรื่องอะไรขึ้นมาแบล็กเมล์ฉันก็ได้ใช่ไหม ฉันไม่ได้บ้าเที่ยวไปจดทะเบียนสมรสกับใครมั่วซั่วนะ”

ฤชวีชักหงุดหงิดกับอาการคิดเองเออเองของพิมภา หยิบเอกสารทะเบียนสมรสบนโต๊ะกินข้าวส่งให้

“ผมกับคุณ…เราเซ็นเอกสารแล้ว เอกสารนี่คุณแขวนหราไว้ที่ผนัง แล้วคุณก็เป็นคนบังคับให้ผมเซ็น”

“ถ้าทำแบบนั้น…ฉันไม่บ้าก็เมาแล้ว”

“ครับ…เมื่อคืนคุณเมามาก คุณไปเที่ยวผับแล้วโดดหยอดยาทำให้เมาจนเกือบโดนอุ้มไป ผมช่วยคุณไว้”

พิมภาพยายามนึกถึงเหตุการณ์สุดท้ายเมื่อคืนแต่ยังเลือนลางเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ มองสภาพเปลือยท่อนบนของชายหนุ่มอย่างไม่ไว้ใจ คิดเอาเองว่าเขาจ้างคนมาวางยาเธอ ฤชวีหมดความอดทน ชี้แจงเสียงเครียด

“หยุดฟุ้งซ่าน แล้วดูในกระจกว่าคุณยังใส่ชุดเดิมเมื่อวาน ถูกต้องไหม”

“แต่…นายอยู่ในห้องฉัน ถอดเสื้อแล้วก็…”

“ตั้งสติครับ…สำรวจตัวคุณว่ารู้สึกมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า ถ้าผมทำอะไรคุณต้องรู้สึก…ต้องมีร่องรอย”

พิมภาหยุดคิดแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำ ครู่ใหญ่จึงออกมาหน้าเจื่อน แต่ยังไม่ยอมรับว่าตัวเองคิดผิด

“โอ๊ย…อย่ามากดดันฉันนะ แล้วไอ้เอกสารเนี่ย นายเซ็นทำไม…คิดจะแบล็กเมล์ฉันใช่ไหม”

“ผมจะทำให้ยุ่งยากทำไม ถ่ายรูปคุณตอนน่าเกลียดๆ ซะก็จบ และถ้าผมคิดจะทำอะไรคุณจริงๆ ผมจะทนให้คุณทุบตีทำไมครับ คุณตัวนิดเดียว ผมล็อกมือคุณ ปิดปากแล้วก็รวบหัวรวบหาง…”

พิมภานึกภาพตามแล้วกลัว ฤชวีมองด้วยความเอ็นดู ชอบใจที่หญิงสาวฟอร์มจัดก็แอบมีมุมเหวอๆ เริ่มต้นเล่าเรื่องเมื่อคืนให้ฟังด้วยน้ำเสียงอบอุ่นจนพิมภารู้สึกสงบขึ้นโดยไม่รู้ตัว

หลังฟังเรื่องจบ…พิมภาทำใจให้ยอมรับไม่ได้ ขอร้องชายหนุ่มให้ถือทุกอย่างเป็นโมฆะ หยิบเอกสารทะเบียนสมรสเพื่อฉีกทิ้งแต่มือถือเธอดังขึ้นก่อน ภาณุวัฒน์สติแตกที่ รู้ว่าลูกสาวแต่งงานอีกครั้งอย่างกะทันหัน เช่นเดียวกับ พิมมาลาและภัทรพลที่ส่งเสียงซักไซ้มาตามสายอย่างร้อนใจ ทั้งสามกำลังมุ่งหน้ามาที่คอนโดฯในอีกห้านาที!

ฤชวีคว้าเอกสารทะเบียนสมรสมาฉีกทิ้งเพื่อทำลายหลักฐาน พิมภาร้องห้ามเสียงหลง คิดสะระตะอย่างรวดเร็วให้ฤชวีอยู่ต่อและปลอมตัวเป็นสามีกำมะลอ เพราะไม่อยากให้พ่อแม่และพี่ชายต้องผิดหวังและเสียใจเรื่องเธออีกครั้ง ฤชวีงงจัด ไม่คิดว่าหญิงสาวในฝันของเขาจะคิดเรื่องแบบนี้ออกมาได้

“แต่เมื่อกี้คุณเพิ่งพูดเองว่าเรื่องทั้งหมดเกิดตอนคุณขาดสติ อย่าถือเป็นสาระอะไร”

“แต่ตอนนี้เป็นสาระแล้ว…งานแต่งฉันล่มมาครั้งแล้ว ฉันเสียใจและเสียหน้า…ช่วยกู้เอกราชคืนให้ฉันหน่อยนะ”

ฤชวีอึ้งที่พิมภายอมแลกกระทั่งศักดิ์ศรีเพื่อกู้หน้า พยายามพูดกล่อมให้หญิงสาวเปลี่ยนใจ

“คุณพิม…ชื่อผมคุณยังจำไม่ได้เลย แล้วผมจะเป็นสามีคุณได้ไง คุณมีเหตุผลดีกว่าแค่กู้หน้าคืนไหมครับ”

“ฉันทำให้พ่อแม่เสียใจ ฉันไม่อยากให้พ่อแม่ต้องร้องไห้เพราะฉันอีก”

“แต่ยังไง…ผมว่าการยอมรับความจริงเป็นทางออกที่ดีที่สุด”

“ทำไมนายชอบมีทางออกอื่นมาค้านทางออกของฉันนะ…ชั่วโมงนี้ไม่มีอะไรดีไปกว่า…นายต้องเป็นสามีฉัน!”

“พูดให้เต็มๆด้วย…สามีกำมะลอ”

“ใช่…สามีกำมะลอ สามีหลอกๆ เพื่อพ่อแม่ฉันจะไม่ต้องร้องไห้อีก”

ฤชวีมองหน้าพิมภาอย่างหนักใจ แต่ก็ตัดสินใจยอมช่วยในที่สุด แม้จะยังน้อยใจที่เธอยอมแต่งเพื่อกู้หน้าไม่ได้รู้สึกดีกับเขาสักนิด แต่เขาก็อยากช่วยเพราะใจส่วนลึกอยากอยู่ใกล้ๆหญิงสาว เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น พิมภาไปเปิดประตู ส่วนฤชวีสูดหายใจลึกและตั้งสติเตรียมรับสถานการณ์!

ooooooo

ภาณุวัฒน์มองหน้าลูกเขยคนล่าสุดอย่างพินิจ เขม่นด้วยความหมั่นไส้ที่มาขโมยลูกสาวสุดที่รักไปอย่างกะทันหัน ฤชวีแนะนำตัวกับภาณุวัฒน์ พิมมาลาและภัทรพลอย่างนอบน้อม พิมภาเหลือบมองชายหนุ่มอย่างลุ้นๆ ภาณุวัฒน์สอบสวนจุดเริ่มความสัมพันธ์ของทั้งสอง พิมภากลัวฤชวีหลุด ชิงตอบแทน

“คือจริงๆ พิมกับต้นเคยเจอกันสมัยเรียนมหา– วิทยาลัยค่ะ ต้นเป็นรุ่นพี่พิม แล้วต้นแอบชอบพิมมานานแล้ว”

พิมภาแต่งเรื่องและส่งสายตาอ้อนวอนไปทางชายหนุ่ม ฤชวีอึดอัดที่ต้องโกหก จับมือพิมภาแล้วพูดบ้าง

“ไม่ง่ายหรอกครับที่ผมจะได้โอกาสจากคนที่ผมรัก ตอนที่ผมรู้ว่าพิมจะแต่งงาน ผมเสียใจมาก เมื่อพิมให้โอกาสผม ผมจะไม่ยอมปล่อยมันไป”

พิมภามองการแสดงของฤชวีด้วยสายตาทึ่งจัด ไม่รู้เลยว่าที่เขาพูดมาทั้งหมดมาจากความรู้สึกจริงๆ

พิมมาลาถอนใจอย่างโล่งอก สบายใจมากขึ้นที่เห็นด้วยตาว่าพิมภาแต่งงานกับชายหนุ่มท่าทางสุภาพและรักลูกสาวเธอด้วยใจจริง ทันใดนั้น…เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น พิมภาลากฤชวีเข้าห้อง อ้างว่าไปเตรียมตัวทำงาน

พิมภาแต่งตัวพลางซักซ้อมเรื่องต่างๆ กับฤชวีที่ได้แต่ยืนเหวอเพราะยังมึนกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น เธอเห็นใจเขาไม่น้อยที่ต้องมาตกกระไดพลอยโจนกับเรื่องกู้หน้าของเธอ ยื่นกุญแจห้องสำรอง บันทึกเบอร์มือถือชายหนุ่มอย่างคล่องแคล่วแล้วปลอบเสียงอ่อน

“พ่อแม่ฉันใจดี คุณแค่ต้องทำให้เนียนที่สุด อย่าให้เขาจับได้ว่าเรากำลังโกหกก็พอ”

“ฟังดูง่ายมากครับ การโกหกมันเป็นบาปนะครับ”

“แต่ทำพ่อแม่เสียใจบาปกว่านะ เอาเถอะน่า…คุณก็เลี่ยงท่านหน่อยแล้วกัน”

พิมภาออกไปทำงานแล้วฤชวีถอนใจอย่างหนักหน่วงแต่ก็แอบมีความสุขลึกๆ ที่ได้ใกล้ชิดหญิงสาว…

ครอบครัวพิมภายังติดใจเรื่องประวัติส่วนตัวของฤชวี รู้ว่าคงซักไซ้จากพิมภาไม่ได้ เลยถือโอกาสติดสอยห้อยตามชายหนุ่มไปข้างนอกเพื่อสังเกตพฤติกรรม ฤชวีเลี่ยงไม่ได้ต้องพาทั้งสามไปด้วยอย่างจำยอม

ด้านพิมภา…มัวแต่กังวลและจัดการเรื่องฤชวีจนมาทำงานสายกว่าลัลนา นันทิกานต์และพนักงานคนอื่นๆ มองด้วยความแปลกใจเพราะพิมภาไม่เคยช้ากว่า สุกัญญาแล่นรถมาจอดอย่างแรงแล้วก้าวเข้าบริษัทด้วยความร้อนใจ สั่งให้พิมภากับลัลนาและลูกทีมทั้งหมดเข้าประชุมอย่างเร่งด่วน…มีเครื่องสำอางเลียนแบบวางขายในตลาด!

หลังประชุมเสร็จ…พิมภากลับไปนั่งมองผลิตภัณฑ์เลียนแบบในห้องอย่างพินิจ นันทิกานต์เริ่มวิเคราะห์

“เอาตามตรงนะ ตอนแรกฉันคิดว่าแกอาจโดนยัยลัลแกล้ง แต่ยัยลัลก็โดนด้วย ทีนี้ก็ยากละ…ฝีมือใครนะ”

“ทำไมถึงมีแต่เรื่องนะ ขอชีวิตง่ายๆ ให้ฉันบ้างได้ไหม…ปวดหัว!”

“ง่ายๆ ไม่เหมาะกับแก ว่าแต่มีเรื่องปวดหัวอะไรอีกนอกจากเรื่องงาน แจงมาซิ…เอาแบบละเอียดยิบนะ”

พิมภาเครียดจัด ทั้งเรื่องงานและเรื่องฤชวี ระบายทุกอย่างให้นันทิกานต์ฟังแบบหมดเปลือก…

ขณะเดียวกัน…ฤชวีพาครอบครัวพิมภาไปที่บ้านมินท์ ภัทรพลกับภาณุวัฒน์มองรอบบ้านอย่างประเมิน มั่นใจว่าฐานะทางบ้านของฤชวีคงไม่ธรรมดา เรื่องปอกลอกพิมภาน่าจะตัดทิ้งไปได้ มินท์ออกมาต้อนรับพี่ชายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ฤชวีแนะนำน้องสาวให้รู้จักครอบครัวของพิมภา มินท์ยิ้มรับงงๆ แต่ก็เล่นไปตามน้ำเพื่อรักษาหน้าพี่ชาย

ภาณุวัฒน์กับภัทรพลสำรวจรอบบ้านเพื่อสืบประวัติฤชวี พิมมาลาหยิบหนังสือนิยายภาษาอังกฤษ ผลงานของชายหนุ่มขึ้นดูอย่างชื่นชม

“ที่ว่าเป็นนักเขียนนิยาย พิมพ์ที่เมืองนอกเลยหรือ”

“ผมลองเขียนแล้วไปเสนอ นานกว่าจะได้ตีพิมพ์ ตอนนี้แต่งนิยายภาษาไทย อีกสักสามเดือนคงได้ตีพิมพ์ครับ”

“ดีเลย…แม่ชอบอ่านนิยาย จะได้ติดตามผลงาน”

ภาณุวัฒน์กับภัทรพลขอดูเอกสารราชการต่างๆ ของฤชวี โทร.หาเพื่อนฝูงให้ช่วยเช็กและสืบเรื่องชายหนุ่มให้วุ่นวาย มินท์มองท่าทีแปลกๆของครอบครัวพิมภาอย่างสงสัย ฤชวีบอกว่าจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังวันหลัง แต่ตอนนี้ให้เล่นบทเฉยๆไปก่อน

ฤชวีขอตัวไปเก็บของบนห้อง พิมมาลาบอกให้ภัทรพลตามไปด้วยเพื่อหาข้อมูลเผื่อตกหล่น ภัทรพลแปลกใจที่ไม่มีรูปถ่ายของเพื่อนๆ หรือคนรักเก่าของชายหนุ่มในห้อง ฤชวีบอกว่าไม่ค่อยได้ถ่าย ส่วนแฟนเก่ามีคนเดียวสมัยเรียนมหาวิทยาลัยแต่ไม่ติดต่อกันนานแล้วตั้งแต่เลิกกัน ภัทรพลถามตรงๆ เรื่องความรู้สึกของชายหนุ่มต่อพิมภา ฤชวียิ้มหน้าแดง เขินนิดๆ และพยายามตอบให้เป็นกลางที่สุด

“คุณพิมเป็นคนสวย ไม่ยอมใคร แต่มีมุมน่ารักที่ผมประทับใจ ถึงรู้จักไม่นานแต่ผมเชื่อว่าเธอเป็นคนดี”

“ของแบบนี้ต้องดูกันยาวๆ แต่ถ้านายทำน้องฉันเสียใจ…นายไม่มีแผ่นดินอยู่แน่ๆ”

ฤชวีรับฟังด้วยใบหน้ายิ้มๆ ไม่มีทีท่าเกรงกลัวอย่างที่ควรจะเป็นจนภัทรพลทัก ฤชวีบอกว่าเข้าใจดี เพราะเชื่อว่าทุกคนในครอบครัวเป็นห่วงและรักพิมภามาก ที่ทำทุกอย่างก็เพื่อความสบายใจและอยากมั่นใจว่าจะมีคนดีๆ มาดูแลเธอ ทันใดนั้น…มินท์วิ่งหน้าตื่นเข้ามา บอกว่าคุณย่าชุติภาจะมาที่นี่ในอีกไม่กี่นาที ฤชวีหน้าเสีย รีบชวนภัทรพลกลับ อ้างว่าต้องรีบไปซื้อของให้พิมภา ภัทรพลมองหน้าน้องเขยงงๆ

“แค่ซื้อของทำไมต้องตื่นเต้นขนาดนั้นด้วย”

“เวลามันน้อยน่ะครับ แล้วถ้าซื้อของให้คุณพิมไม่ทัน พี่ภัทรก็รู้นี่ครับเวลาคุณพิมไม่ได้ดั่งใจเป็นยังไง”

“นั่นสิ…เป็นยังไง เวลาพิมโกรธมันเป็นยังไง”

“นิ่ง…เงียบ ถามอะไรก็ไม่พูดเหมือนโดนผีเข้า”

“แสดงว่าโดนของจริงแล้ว ยายพิมมันเป็นแบบนี้แหละ เวลามีอะไรก็ไม่ยอมพูด พวกฟอร์มเยอะก็แบบนี้ บางทีก็ปล่อยให้เราลุ้นแทบตาย”

ฤชวีถอนใจดังเฮือกอย่างโล่งอกที่เดาพฤติกรรมพิมภาถูก ครอบครัวพิมภาและฤชวีพากันขึ้นรถออกไปอย่างเร่งรีบ สวนกับรถของชุติภาที่กลางซอย ชุติภาเหลือบเห็นหลานชายบนรถอีกคันก็ตาโต บอกให้คนขับกลับรถแล้วรีบตามไป… หมายใจว่าจะต้องจับตัวหลานชายสุดที่รักให้ได้!

ooooooo

———————————–

คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก นำแสดงโดย:

คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก พัชฏะ นามปาน แสดงเป็น ฤชวี(ต้นกล้า)
คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก อารยา เอ ฮาร์เก็ต แสดงเป็น พิมภา(พิม)
คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก วรฤทธิ์ เฟื่องอารมย์ แสดงเป็น ภัทรพล
คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก เมย์ เฟื่องอารมย์ แสดงเป็น ลัลนา
คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก สมิทธิ ลิขิตมาศกุล แสดงเป็น ตรีวิญ
คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก อชิตะ วุฒินันท์สระสิทธิ์ แสดงเป็น นันทิกานต์
คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก อภินันท์ ประเสริฐวัฒนกุล แสดงเป็น เอกพล
คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก ภารดี อยู่ผาสุข แสดงเป็น ปราสินี
คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก เบญจวรรณ อาร์ตเนอร์ แสดงเป็น การะเกด
คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก วิรากานต์ เสณีตันติกุล แสดงเป็น มินท์
คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก พิจิตรา สิริเวชชะพันธ์ แสดงเป็น กิ่งแก้ว
คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก ดารณีนุช โพธิปิติ แสดงเป็น ซูซี่
คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก เพ็ญพักตร์ ศิริกุล แสดงเป็น สุกัญญา
คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก สันติสุข พรหมศิริ แสดงเป็น ภาณุวัฒน์
คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก สาวิตรี สามิภักดิ์ แสดงเป็น พิมมาลา
คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก พิศมัย วิไลศักดิ์ แสดงเป็น คุณย่าชุติภา
คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก พิมพ์แข กุญชร ณ อยุธยา แสดงเป็น สินีนาฎ

คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก คุณสามีกำมะลอที่รัก ทางช่อง 3

———————————–

ละครฮิต: แรงเงา | กี่เพ้า |รากบุญลับลวงหลอน
ละครใหม่:  คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก |ตะวันฉายในม่านเมฆ | เหนือเมฆ2 | ยอดรักนักสู้ | เจ้าแม่จำเป็น

คุณสามีกำมะลอที่รัก, อ่านละครออนไลน์
- 2012-12-19 4:20:00 โพสต์โดย : zoomza 1,928 ดูละครย้อนหลัง