เรื่องย่อแรงเงา ตอนที่ 12

แรงเงา อ่าน เรื่องย่อแรงเงา ช่อง3 ละครแรงเงา อ่าน แรงเงาเรื่องย่อ
เรื่องย่อแรงเงา ละครแรงเงา ตอนแรก-ตอนจบ

แรงเงา อ่าน เรื่องย่อแรงเงา

แรงเงา ละครแรงเงา ทางช่อง 3

แรงเงา บทประพันธ์โดย : นันทนา วีระชน
แรงเงา บทโทรทัศน์โดย : วิสุทธิชัย บุณยะกาญจน
แรงเงา กำกับการแสดงโดย : ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
แรงเงา ผลิตโดย : บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
แรงเงา ดำเนินงานโดย : อรุโณชา ภาณุพันธ์
แรงเงา ออกอากาศทุกวันจันทร์ – อังคาร เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3

เรื่องย่อแรงเงา ตอนที่ 12

มุนินทร์ตกใจได้ยินเสียงวีกิจ คว้าเสื้อมาคลุมชุดสาวเสิร์ฟแล้วรีบหลบออกจากงาน วีกิจเห็นหลังหญิงสาวไวๆ ตรงเข้าดักหน้า กระชากเข้าในมุมมืด ผลักร่างหญิงสาวกระแทกกับผนังอย่างแรง มุนินทร์พยายามดิ้นรนผลักไสแต่ไร้ผล ชายหนุ่มมองเธอด้วยสายตาโกรธขึ้งระคนผิดหวัง

“คุณคิดว่าตัวเองเป็นเทพพอจะจัดการกับใครก็ได้ทั้งนั้นล่ะสิ”

“เทพหรือไม่เทพ วันนี้ฉันก็กระชากหน้ากากผู้ดีของอาสะใภ้คุณประจานให้เห็นกันทั้งงาน”

“คุณโหดกว่าที่ผมคิด มีความสุขนักเหรอที่ทำร้ายคนอื่น”

“คนที่ก่อกรรมไว้ ต้องชดใช้กรรมของมัน”

“แล้วกรรมที่คุณก่อไว้ล่ะ เมื่อไหร่จะถึงคราวที่คุณถูกชดใช้”

“ฉันไม่ใช่คนก่อ ฉันคือคนที่มาชำระกรรมต่างหาก”

“ไม่มีใครชำระกรรมของใครได้ และตอนนี้คุณกำลังสร้างกรรมต่อเนื่องไม่สิ้นสุด”

“หยุด เถอะ…คุณมันจะไปรู้อะไร คุณมันใสซื่อเกินกว่าที่จะรู้ว่าบางครั้งโลกมันมีแต่ด้านเลว…และเลวที่สุด คุณมันก็แค่ผู้ชายไร้เดียงสาติดแม่…ก็แค่นั้น!”

มุนินทร์ยิ้มเยาะ วีกิจของขึ้นที่โดนหยาม คว้าร่างหญิงสาวมาประทับจูบอย่างเร่าร้อนรุนแรง มุนินทร์ตกใจพยายามดันตัวออกแต่ชายหนุ่มขืนไว้แล้วจูบต่ออย่างบ้าคลั่ง หญิงสาวยืนตัวสั่น น้ำตาไหล วีกิจเริ่มได้สติ ถอนจูบ แปลกใจนิดหน่อยที่หญิงสาวมีทีท่าเหมือนไม่เคยมือชาย มุนินทร์ปาดน้ำตา เชิดหน้า

“รู้ไว้นะวีกิจ ที่ฉันทำไปทั้งหมด ฉันไม่ได้ต้องการตัวอาภพของคุณหรอก มันก็แค่ความแค้นเท่านั้น”

มุนินทร์หมุนตัววิ่งออกไป วีกิจมองตามหญิงสาวที่น้ำตาไหลพรากอย่างรู้สึกผิด…

นพ นภากักเก็บความแค้นที่โดนประจานกลางงานเปิดตัวผับหรู กลับมาอาละวาดตบตีเจนภพและขว้างปา ข้าวของในบ้านจนทุกคนแตกตื่น เธอตะโกนด่าผัวที่ปล่อยให้เมียน้อยเอาคลิปพลอดรักในโชว์รูมรถไปเปิดในงาน

“ไง…อยาก ได้มันเป็นเมียออกหน้าใช่ไหม ถึงขั้นจะซื้อรถให้มันน่ะ ฉันหมดความอดทนแล้ว ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ จะหน้าด้านอยู่ต่อทำไม”

นพนภาเลือดขึ้น หน้า เดือดจัดที่ผัวไม่รู้สึกรู้สม ถลาไปตบหน้าผัวหนึ่งฉาดใหญ่ เจนภพอึ้งแล้วถลันเข้าบีบคอเมียกลับอย่างแรง นพนภาส่งเสียงกรี๊ดลั่น ต่อเข้าไปช่วยแม่ ผลักพ่อกระเด็นแล้วประคองแม่ไว้ วีกิจกับสร้อยคำได้ยินเสียงเอะอะจึงรีบวิ่งมาดู นพนภามองผัวอย่างตัดพ้อ

“จะฆ่าฉันให้ตายใช่ไหม จะได้ไปเสพสุขกับมัน”

“ถึงคุณไม่ตาย ผมก็เสพสุขกับเขาได้ทุกวันอยู่แล้วนี่”

วี กิจสะอึก นพนภากรีดร้องโหยหวน ตรงเข้าไปทำร้ายผัวอีกระลอก สร้อยคำกับวีกิจร้องห้ามเสียงหลง ต้อมมองพ่อกับแม่ตีกันอย่างอึดอัด ตะโกนขึ้นเสียงดัง

“โอ๊ย…หุบปากสักที กัดกันอย่างกับหมา”

ทุก คนชะงัก หันมองต้อมเป็นสายตาเดียว นพนภาหมดความอดทน ถลาไปตบลูกสาวคนเล็กเต็มเหนี่ยวจนหน้าทิ่ม ต้อมร้องไม่ออกเพราะไม่เคยเจอแม่เกรี้ยวกราดแบบนี้ เจนภพพุ่งมาผลักนพนภาจนเซเสียหลัก ตวาดเมียที่ใช้กำลังกับลูกแล้วหันไปกอดต้อมที่เพิ่งรู้สึกตัวส่งเสียงกรี๊ด ลั่นบ้าน นพนภาเครียดจัด หายใจหอบถี่ ท่าทางเหมือนจะเป็นลม ต่อพยุงแม่ไปที่โซฟา สร้อยคำตะโกนสั่งเด็กในบ้านให้เก็บกวาดข้าวของ มองน้องสะใภ้ด้วยความเวทนา

คู่ปรับผัวเมียแยกกันกลับเข้าห้องไปแล้ว วีกิจกับสร้อยคำกลับบ้านอย่างหมดแรงและเหนื่อยใจ สร้อย–คำอดบ่นถึงความร้ายกาจของมุตตาไม่ได้ที่ทำให้ครอบครัวเจนภพกับนพนภา ร้าวฉานขนาดนี้ วีกิจบอกว่าพยายามห้ามหญิงสาวแล้วแต่ไม่ได้ผล ความแค้นที่สั่งสมดูจะฝังลึกในใจจนยากจะเยียวยา สร้อยคำมองลูกชายอย่างระแวง กลัวจะตัดใจจากหญิงสาวไม่ได้เด็ดขาด

“ครั้งก่อนที่ตายังเป็นคนเก่า พอเขาปฏิเสธ ผมก็ไม่ได้เจ็บอะไร…ผมคงชอบเขาเหมือนเพื่อนเหมือนน้อง”

“ดีแล้ว ล่ะ แกจะได้เจอคนใหม่ที่ใช่ซะที แม่เคยบอกแกแล้ว ถ้าแกเจอใครที่ทำให้แกร้อนรุ่มไปหมด ทั้งห่วง ทั้งหวง ทั้งหึง ถ้าเขาไม่ได้ดั่งใจก็เจ็บปวดไปหมด อะไรนิดอะไรหน่อยก็จะเป็นจะตาย…นั่นล่ะของแท้”

สร้อยคำขึ้นห้องไปแล้ว วีกิจอึ้งกับคำพูดแม่ที่เหมือนอ่านใจเขาทะลุ พึมพำกับตัวเอง

“ทำไงดีครับแม่ นั่นแหละครับที่ผมรู้สึกกับมุตตาตอนนี้”

ooooooo

ต้อง มาทำงานที่ผับโดยประจำอยู่โต๊ะแคชเชียร์ เธอกลับมาใช้ยาอีกหลังจากที่เคยเลิกตอนเข้าโรงพยาบาลเพราะเกือบโดนพวกแจ็ครุ มข่มขืน พนักงานในผับเห็นอาการเด็กสาวก็เม้าท์กันจนรู้ไปถึงหูประพงส์ มาเฟียหนุ่มรับฟังด้วยอาการนิ่งเหมือนเคย แต่แววตายิ้มเหมือนคนมีแผน

ต้องกลับมาที่ห้องพัก ในมือถือขวดยา ร่างกายสั่นระริกด้วยความอยาก สติที่มีอยู่น้อยนิดลังเลที่จะเสพยา เธอนึกถึงคำสอนของสร้อยคำที่บอกให้ใช้ปัญญาแก้ปัญหา

“อะไรที่มันก่อทุกข์…เราต้องหยุดมันนะลูก”

ต้องตัดสินใจเด็ดขาด เทยาทั้งขวดลงโถชักโครกแล้วกดน้ำ ส่วนตัวเองนอนขดตัวกับพื้น สักครู่…มีเสียงเคาะประตู ประพงส์เปิดประตูมาเห็นต้องนอนหายใจรวยรินเหมือนใกล้หมดสติจึงรีบเข้าประคอง ต้องมองมาเฟียหนุ่มเหมือนเห็นวีรบุรุษ ประพงส์ส่งสายตาอ่อนโยน ดึงหญิงสาวมากอดไว้แล้วรีบพาส่งโรงพยาบาล

ประพงส์โทร.หาต่อให้มาหาต้องที่โรงพยาบาล ต่อมองสภาพพี่สาวด้วยความสังเวชใจ ต้องบอกน้องว่าจะเลิกยาให้ได้และขอร้องให้ช่วยปิดเป็นความลับ

“แล้วทำไมพี่ไม่บอกพ่อกับแม่”

“แกอยากให้แม่เป็นบ้ามากกว่าเดิมเหรอ ส่วนพ่อ… ให้เขามีความสุขอยู่กับอีหนูของเขาไปเถอะ”

ต่อลังเลแต่ก็รับปากในที่สุด ถามพี่สาวถึงประพงส์ สัญชาตญาณบางอย่างบอกว่าไม่ไว้ใจมาเฟียหนุ่ม ต้องยิ้มตาเป็นประกาย บอกว่าประพงส์จะช่วยปิดบังด้วย ชื่นชมมาเฟียหนุ่มว่าดีกับตนทุกเรื่องจนต่อชักหนักใจ

ต่อเจอก้องที่ฟิตเนสวันถัดมา ระบายเรื่องอึดอัดใจเกี่ยวกับพี่สาว ก้องรับฟังด้วยความเห็นใจ ต่อมองท่าทางจริงใจนั้นอย่างปลาบปลื้มแต่ยังกังวลเรื่องต้อง…

ด้านประสิทธิ์ชัย เริ่มออกเดทกับศศิ ลูกสาวคุณหญิงวิจิตรา ผู้หญิงที่แม่หมายตาจะหมั้นให้ รัชนกแอบตามไปถึงร้านอาหารที่ทั้งสองนั่งมองตากันอยู่ แกล้งปรากฏตัวให้เห็นแล้วตีหน้าเศร้าจากไป ประสิทธิ์ชัยมองตามเครียดๆ สังหรณ์ใจว่าจะเกิดเรื่อง

รัชนกทำเรื่องขอย้ายแผนกในวันรุ่งขึ้น ประสิทธิ์ชัยตามง้องอนหญิงสาวที่ก้มหน้าเก็บของไม่พูดไม่จา เพื่อนร่วมแผนกขาเม้าท์มองทั้งคู่ด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น รัชนกได้ทีแกล้งพูดจาตัดพ้อ ประสิทธิ์ชัยแก้ตัวว่าทำเพื่อธุรกิจของครอบครัว ไม่ได้คิดอะไรกับผู้หญิงคนนั้น

“นก…ผมจะเลื่อนวันแต่งออกไป แล้วผมจะค่อยๆ เปลี่ยนใจแม่”

“อย่าเลยค่ะ เดี๋ยวคุณแม่คุณตัดออกจากกองมรดกเปล่าๆ”

“โธ่…อย่าประชดประชันผมเลยฮะ ผมจะหาทางเลื่อนวันแต่ง”

“จะต้องเลื่อนไปทำไมคะ คุณก็แต่งๆไป แล้วเลี้ยงนกเป็นนังเมียเก็บอีกคนไงคะ”

ประสิทธิ์ชัยหน้าแหยที่โดนค่อนแคะ รัชนกไม่สนใจหันไปขอให้วีกิจช่วยถือของไปส่งที่แผนกเจนภพ

ประสิทธิ์ชัยเซ็งเรื่องรัชนก ชวนวีกิจกับกริบไปดื่มหลังเลิกงาน กริบมองสองเพื่อนรักนั่งซึมเพราะอกหักอย่างปลงๆ ประสิทธิ์ชัยเริ่มเมา ตัดพ้อรัชนกอย่างเข้าข้างตัวเองสุดๆ ว่าเข้าใจยาก เขาไม่คิดทิ้งขว้างหญิงสาวแต่คงแต่งงานออกหน้าไม่ได้ วีกิจเตือนสติให้คิดถึงเจนภพที่มีเมียน้อยจนบ้านแตก ประสิทธิ์ชัยของขึ้นที่เพื่อนเอารัชนกไปเปรียบกับมุตตา กริบเห็นท่าไม่ดีพยายามปรามไม่ให้มีเรื่อง วีกิจมองประสิทธิ์ชัยอย่างเย็นชา

“ในสายตาเอ็ง ตาสกปรกมากนักหรือ…ไอ้สิทธิ์”

“เออ…นกบริสุทธิ์ผุดผ่อง ข้าเป็นคนแรกของเขา ไม่เหมือนเอ็ง…เป็นคนที่เท่าไหร่ไม่รู้ของมุตตา”

วีกิจเลือดขึ้นหน้า ต่อยประสิทธิ์ชัยจนร่วงไปนอนกับพื้น กริบส่ายหน้ามองเพื่อนต่อยกันอย่างสังเวชใจ ประสิทธิ์ชัยเมาจนขาดสติ หลุดปากด่าเพื่อนเสียงดัง

“ไอ้กิจ…แกมันโดนหลอกกี่หนก็ยังหลงรัก ไอ้โง่… โง่โคตรๆ รักเข้าไปได้!”

วีกิจเงื้อกำปั้นค้าง คำพูดของเพื่อนแทงใจดำจนจุก กริบได้โอกาสคว้าถังน้ำแข็งมาราดเพื่อนให้แยกออกจากกัน

ooooooo

รัชนกทำงานที่หน้าห้องเจนภพอย่างคล่องแคล่ว ไร้วี่แววคนอกหัก อรพิมมองดูด้วยสายตารังเกียจสาวแอ๊บแบ๊ว ทิพอาภาคนซื่อยังมองไม่ออก ยิ้มแย้มพูดจาด้วยความเอ็นดู

รัชนกถือเอกสารเข้าไปให้เจนภพที่ห้อง ปลดกระดุมเสื้อเม็ดบน เจนภพมองด้วยสายตาเจ้าชู้ รัชนกทำตาแป๋วเหมือนสาวไร้เดียงสา แสร้งทำเอกสารตกพื้น กระมิดกระเมี้ยน ก้มลงเก็บเชื่องช้าอย่างจงใจ เจนภพใจเต้นแรงลอบมองร่องอกที่โผล่พ้นคอเสื้อ รัชนกเงยหน้ามองด้วยสายตาใสซื่อ เสียงมือถือดังขึ้น เจนภพกดรับ บอกให้รัชนกออกไปเมื่อได้ยินเสียงมุนินทร์ที่เข้าใจมาตลอดว่าคือมุตตา… มุนินทร์สงสัยว่ารัชนกมาทำอะไรในห้องนี้ หนุ่มใหญ่บอกว่ารัชนกเลิกกับประสิทธิ์ชัยเลยขอย้ายแผนก หญิงสาวหัวเราะเสียงหยัน

“ดีค่ะ…เวลามีเรื่องอะไรจะได้ถึงหูภรรยาคุณ ง่ายหน่อย”

“ตาจะบอกว่าหนูนกเป็นสายให้นพนภาเหรอ…ไม่น่าเชื่อ”

“ฉันว่าหนูนกนี่ คงมีเรื่องเซอร์ไพรส์อีกเยอะเลยล่ะค่ะ”

เจนภพพูดคุยกับหญิงสาวอีกหลายประโยค นัดแนะเจอกันหลังเลิกงาน รัชนกที่แอบฟังอยู่รีบออกไปด้านนอกและโทร.รายงานนพนภา

เวลาเลิกงาน…รัชนกจะกลับบ้าน เห็นวีกิจกับประสิทธิ์ชัยจึงเดินไปยั่ว แกล้งมองประสิทธิ์ชัยอย่างห่างเหินและขอวีกิจติดรถกลับบ้าน ประสิทธิ์ชัยมองค้อนและเดินกระแทกไหล่วีกิจออกไป รัชนกยิ้มสะใจ หันมายุแยงวีกิจ บอกเรื่องเจนภพนัดเจอกับมุตตาคืนนี้ แสร้งตีหน้าเศร้าระบายความอึดอัดใจที่โดนนพนภาบังคับให้เป็นสาย

“นกเป็นลูกเมียน้อย แม่และนกถูกแม่ใหญ่ทำร้ายสาหัส นกไม่อยากให้พี่ตาตกอยู่ในสภาพเดียวกับแม่นก”

“อย่าห่วงเลยฮะ…ตาเขาไม่ยอมเป็นเมียน้อยหรอก เขาทำทุกอย่างเพื่อจะเป็นเมียหลวงต่างหาก”

รัชนกหน้าเหวอ นึกว่าชายหนุ่มจะร้อนรน วีกิจแยกไปแล้ว เหล่าบรรดาขาเม้าท์ประจำกระทรวงมองรัชนกด้วยสายตารังเกียจ เดากันไปต่างๆนานา ปักใจว่าสายลับตาแป๋วจ้องจะจับวีกิจเป็นรายต่อมาแน่ๆ…

นพนภาแล่นไปหาประพงส์ด้วยความร้อนใจเรื่องผัว บอกให้มาเฟียหนุ่มจัดการมุตตาขั้นเด็ดขาดเหมือนอย่างที่เคยทำกับลูกหนี้ของเธอ ประพงส์เตือนให้หุ้นส่วนสาวใหญ่ใจเย็น ไม่อยากให้กระทบธุรกิจที่เพิ่งเปิดกิจการ แต่สุดท้ายก็ยอมส่งปุ๊ลูกน้องหน้าบากคนเดิมไปจัดการ นพนภาสั่งการปุ๊เสียงเหี้ยม

“คราวนี้เล่นมันให้หนัก จะข่มขืนยังไงก็ได้ตามใจแก แต่อย่าลืมกรีดหน้ามันให้เสียโฉม…แล้วซ้อมมันให้กระอัก พิการหรือเป็นอัมพาตไปเลยยิ่งดี…เอาให้มันคลานขึ้นเตียงกับผัวฉันไม่ได้ไปตลอดชาติ!”

ขณะเดียวกัน…มุนินทร์ไปทานข้าวเย็นกับเจนภพตามนัด หนุ่มใหญ่ต่อว่าเรื่องคลิปในโชว์รูมรถไม่จริงจังนัก แกล้งสอดส่ายสายตามองหาเผื่อมีกล้องแอบถ่ายแล้วหันมามองหญิงสาวตาเชื่อม

“ตา…คืนนี้เราควรจะมีเวลาให้กันและกันสักทีนะ ตั้งแต่ตากลับมา เรายังไม่มีโอกาสหาความสุขด้วยกันเลย ผมจะทนไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งเดี๋ยวนี้ตาทั้งสวย ทั้งเซ็กซี่”

“ได้สิคะ…คืนนี้ฉันจะอยู่กับคุณทั้งคืน จะทำให้คุณมีความสุข เอาให้คุณคลานกลับบ้านเลยล่ะ”

มุนินทร์กับเจนภพออกจากร้านอาหารหลังจากนั้นสักครู่ใหญ่ หนุ่มใหญ่ตาเคลิ้ม ใจเต้นโครมครามจะได้อยู่กับหญิงสาวตามลำพัง เสียงมือถือดังขึ้น มุนินทร์กดรับ แสร้งเรียกชื่อเจ้านายหนุ่มอย่างสนิทสนม แยกตัวไปคุยอีกด้าน เจนภพตามไม่ทัน หญิงสาวหายตัวไปแล้ว มุนินทร์กลับไปที่รถด้วยใบหน้ายิ้มเยาะสะใจที่หลอกหนุ่มใหญ่สำเร็จ วีกิจที่มาดักรอ เห็นหญิงสาวขับรถออกไป มีรถมอเตอร์ไซค์คุ้นตาขับตาม นึกเป็นห่วงเธอจึงรีบขับรถตาม

มุนินทร์ลงจากรถที่ลานจอดคอนโดฯ ปุ๊พุ่งมาดักหน้า ดันหญิงสาวเข้ากำแพงแล้วเอามีดจ่อที่คอ มุนินทร์แกล้งทำระทวยจนปุ๊ตายใจแล้วปัดมือที่ถือมีดออก ตวัดพวงกุญแจรถแล้วกดปุ่มฉีดสเปรย์พริกไทย ปุ๊ดิ้นรนด้วยความเจ็บแสบ มุนินทร์วิ่งหนีแต่โดนรวบขาจนล้มลงกับพื้นและต่อยท้องเธอจุก วีกิจโผล่มาต่อยปุ๊คว่ำ ปุ๊ตวัดมีดโดนชายหนุ่ม เห็นเลือดซึมออกมาที่ไหล่ มุนินทร์คว้าไม้หน้าสามแถวนั้นฟาดที่หลังและข้อมือปุ๊จนมีดกระเด็นหลุดไป รปภ.สองคนวิ่งมาพอดี มุนินทร์ประคองวีกิจ ทั้งสองสบตากันด้วยความห่วงใย ลืมเรื่องที่เคยทะเลาะกันก่อนหน้านี้หมด!

นพนภาเดินงุ่นง่านรอฟังข่าวอยู่ที่ผับ ประพงส์บอกว่าปุ๊โทร.มารายงานว่ายังจัดการมุตตาไม่สำเร็จเพราะวีกิจเข้ามาขวางไว้เหมือนคราวที่แล้ว นพนภานิ่วหน้า สงสัยเรื่องหลานชายกับมุตตา…

ooooooo
มุนินทร์อาสาทำแผลให้วีกิจ ชายหนุ่มมองห้องในคอนโดฯหรูของหญิงสาวด้วยความทึ่งระคนแปลกใจ ทั้งการตกแต่งและข้าวของที่ใช้ดูไม่เหมือนกับมุตตาคนเดิม มุนินทร์ถือกล่องยามาจากห้องนอน เห็นข้าวของบนโต๊ะทำงานแล้วใจหายวาบ ทั้งจดหมาย เอกสารต่างๆ จัดการเก็บทุกอย่างลงลิ้นชักแล้วเดินไปหาชายหนุ่ม วีกิจมองหน้าตาปราศจากเครื่องสำอางของหญิงสาวอย่างแคลงใจ

มุนินทร์ปลดเสื้อเขาออกเพื่อดูแผล วีกิจเขินหน้าแดง รู้สึกวูบวาบกับสัมผัสของเธอ หญิงสาวไม่รู้เรื่อง มองดูแผลยาวแต่ไม่ลึกของชายหนุ่มอย่างกังวล ชวนไปโรงพยาบาลแต่วีกิจไม่ยอมไป

“ให้มันตายๆไปเลยก็ดี”

“ตายเพราะคนอย่างฉัน…มันไม่คุ้มค่าหรอกค่ะ… ทำไมแผลคุณเลือดออกเยอะจังเลย”

“เลือดไม่รักดีมั้งครับ”

มุนินทร์เงยหน้ามองเขาด้วยความประหม่า ดูใสบริสุทธิ์จนวีกิจที่มองอยู่ไม่อยากเชื่อว่าเธอจะร้าย!

วีกิจหยิบมีดของคนร้ายมาดู คิดว่าเป็นคนเดิมที่ทำร้ายหญิงสาวคราวก่อน มุนินทร์ไม่สนใจเรื่องคนร้าย ถามว่าเขาตามมาช่วยเธอทันได้ยังไง วีกิจโกหกไม่เก่ง อ้างว่ามากินที่ร้านเดียวกันโดยบังเอิญจึงแอบตามมา มุนินทร์ไม่เชื่อ กดน้ำหนักมือที่ทำแผลให้ชายหนุ่มไม่เบานัก วีกิจร้องเสียงดัง

“ขอโทษค่ะ ฉันบังเอิญมือหนักไปหน่อยเวลาคนพูดโกหก…คุณตั้งใจตามฉันมา ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”

“ก็ได้…ไม่โกหกแล้ว ผมตามคุณมา อยากรู้ที่อยู่ของคุณ เพราะตามสืบที่บริษัทคุณแล้วมันเป็นความลับ”

มุนินทร์ยิ้ม ปลื้มที่เขาสนใจเรื่องเธอ หยิบพลาสเตอร์มาปิดแผลอย่างเบามือ

“แม่คุณจะว่ายังไงคะ ถ้าเห็นคุณเป็นแบบนี้”

“ก็ไม่ต้องให้เห็นสิครับ คืนนี้ผมจะไม่กลับบ้าน”

มุนินทร์อ้าปากค้าง วีกิจทำไม่รู้ไม่ชี้แต่แววตาดื้อดึง มุนินทร์ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

“สมัยเด็กๆ คุณคงเป็นเด็กดื้อ เงียบแล้วก็ประท้วงจนแม่คุณอ่อนใจใช่ไหมคะ”

“คุณรู้ได้ยังไง”

“เพราะฉันก็ดื้อวายร้ายน่ะสิคะ โอเค…ฉันยอมให้คุณค้างที่นี่ แต่ต้องทำตามกฎของฉัน ข้อแรก…ห้ามล่วงละเมิดเข้าห้องฉัน ข้อสอง…ฉันอยากให้ทำเหมือนตอนที่ไปทะเลด้วยกัน ไม่พูดเรื่องอาคุณ เรื่องมุตตาคนเก่า”

“แล้วจะให้ผมเรียกคุณว่ายังไงดีล่ะฮะ…คุณนินจา”

“เรียกนินสิคะ”

“รู้ไหม…เหมือนกับมีสองคนในตัวคุณ”

มุนินทร์หันหลังเดินไปที่ห้องเพื่อซ่อนสายตาหวั่นไหว เธอกลับมาพร้อมกับเสื้อผ้าผู้ชายยื่นให้ชายหนุ่ม วีกิจมองด้วยความระแวง มุนินทร์บอกว่าเป็นเสื้อของพ่อเธอ เปรยลอยๆว่าพ่อมาค้างด้วยและบอกให้เธอกลับบ้านเดือนหน้าเพราะจะมีงาน วีกิจไม่ติดใจ เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่โดยดี มุนินทร์ถอนใจเบาๆ

มุนินทร์อุ่นอาหารให้ชายหนุ่ม ยิ้มขันที่เห็นเขาในชุดของพ่อที่ดูเหมือนจะเล็กเกินไป วีกิจยิ้มเขินนิดๆ เสมองไปที่โต๊ะอาหาร หญิงสาวโม้ว่าเป็นคนทำอาหารเองแต่วีกิจไม่เชื่อ แกล้งทำเป็นแขนเจ็บ อ้อนให้หญิงสาวป้อนอาหาร มุนินทร์นิ่วหน้าแต่ก็ตักข้าวป้อนให้

“ระวังนะคะ…มันร้อน”

“ผมรู้ฮะ…รู้มาตั้งนานแล้ว”

มุนินทร์เขินหน้าแดง วีกิจอ้าปากรับข้าว ตาเป็นประกายวิบวับบอกความในใจชัดเจน

วีกิจทานข้าวเสร็จแล้ว มุนินทร์จัดแจงยกหมอนและผ้าห่มมาให้ที่โซฟาตัวยาว ส่วนตัวเองแยกไปสะสางงานที่ค้างอยู่ วีกิจลอบมองหญิงสาวทำงานอย่างคล่องแคล่วด้วยความทึ่ง มุตตามาดใหม่มีความสามารถรอบด้านอย่าง น่าตกใจแต่ก็น่าค้นหา เขาเดินดูชั้นหนังสือ เห็นหนังสือภาษาอังกฤษหลายเล่ม แปลกใจเพราะจำได้ว่าหญิงสาวไม่ชอบอ่านหนังสือแนวนี้ ชายหนุ่มหยิบกรอบรูปคู่ที่มีภาพมุตตาที่ตนเองเป็นคนถ่ายห่างกันหนึ่งปีมาดูอย่างพอใจ

“รู้ไหมฮะ สองรูปนี้ถ่ายห่างกันปีหนึ่ง แต่ดูเหมือนเป็นคนละคนเลย”

“ก็คนละคนน่ะสิคะ…นี่คือมุตตาที่แสนดีบริสุทธิ์ผุดผ่อง แต่นี่คือฉันที่แสนร้ายและแปดเปื้อนไงคะ”

“ในสายตาผม…คุณไม่เคยแปดเปื้อน”

วีกิจจ้องหญิงสาวนิ่ง ถ่ายทอดความในใจจนมุนินทร์เขินแต่ยังรักษาอาการ เสขอตัวทำงานแต่ใจยังเต้นระรัวด้วยความหวั่นไหว หันกลับมาที่โต๊ะเห็นรูปคู่ที่ตนใช้มือถือแอบถ่ายตอนเขาหลับที่ชายทะเลแล้วใจหายวาบ รีบเก็บลงกระเป๋าแล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ

มุนินทร์มาดูวีกิจหลังทำงานเสร็จ เห็นเขาหลับสบายแล้วรู้สึกอุ่นวาบในใจอย่างบอกไม่ถูก หญิงสาวนั่งที่พื้นข้างๆโซฟา จับมือเขามาแตะริมฝีปากตัวเองแผ่วเบา เหมือนอยากบอกว่าเธอก็รู้สึกดีไม่ต่างกัน มุนินทร์วางมือเขาลงที่อก คลี่ผ้าห่มคลุมให้อย่างนุ่มนวลแล้วเดินเข้าห้องไป วีกิจลืมตาขึ้นช้าๆ ยกมือตัวเองมาแตะริมฝีปาก ราวกับจะส่งให้คนที่เพิ่งลับร่าง แล้วหลับตาลงอย่างเป็นสุข

ooooooo

นพนภาเหนื่อยใจเรื่องเจนภพกับลูก ตื่นเช้ามาใส่บาตรกับสร้อยคำ ท่าทางเก้ๆกังๆ บ่งบอกว่าห่างวัดวามานาน สร้อยคำไม่ถือสาแต่มองด้วยความชื่นชม เข้าใจว่าน้องสะใภ้ปลงตกแล้ว นพนภาหน้าเบ้

“ค่ะ…เผื่อผลบุญจะได้ทำให้หนูตีนังมุตตาแตกในสามวันเจ็ดวัน”

“โธ่เอ๋ยคุณนภา…ทำบุญน่ะเขาทำเพื่อสละออก เราจะได้เห็นแก่ตัวน้อยลงต่างหาก”

“ไม่เอาล่ะค่ะ เดี๋ยวก็ต้องสละผัวให้นังหน้าด้านนะสิ เรื่องนี้หนูขอเห็นแก่ตัวค่ะ”

นพนภาเปลี่ยนเรื่องถามหาวีกิจ สร้อยคำทำหน้าเซ็ง บอกว่าไม่กลับบ้านทั้งคืน โทร.ไปหาก็ปิดเครื่อง นพนภาปะติดปะต่อเรื่องที่วีกิจไปช่วยมุตตาได้ทันเวลาแล้วถึงบางอ้อ

“พี่สร้อยจะเชื่อไหม ถ้าหนูจะบอกว่าตากิจอาจจะไปค้างบ้านนังมุตตา”

นพนภาใส่ไฟ เล่าเรื่องที่ฟังมาจากรัชนกว่าหลานชายหลงเสน่ห์หญิงสาวหัวปักหัวปํา ถ้าวีกิจเล่นด้วยจริงๆ กลัวว่าจะเป็นเรื่องฉาวโฉ่ไปทั้งกระทรวง สร้อยคำนิ่งฟังด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง…

ขณะที่สร้อยคำเป็นกังวล วีกิจมีความสุขที่ได้ดูแลหญิงสาว เขาตื่นเช้ามาทำอาหารในครัว มุนินทร์ตื่นมาด้วยสีหน้างัวเงีย เขามองด้วยแววตาเอ็นดู บอกให้รีบอาบน้ำแต่งตัวมาทานอาหารเช้าพร้อมกัน มุนินทร์มองแผ่นหลังชายหนุ่มด้วยสีหน้าอ่อนโยน รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

มุนินทร์แต่งชุดอยู่บ้านมาที่ระเบียงคอนโดฯ เห็นโต๊ะอาหารเล็กๆ ตกแต่งอย่างน่ารักพร้อมอาหารเช้าหน้าตาดูดีเหมือนออกมาจากโรงแรมห้าดาว วีกิจยืนรอเลื่อนเก้าอี้ให้หญิงสาว มุนินทร์นั่งลงชิมอาหารแล้วทำตาโต

“อร่อยจังเลยค่ะ คุณนี่สุดยอดเชฟตัวจริง ฉันทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง ขนาดหุงข้าวด้วยหม้อไฟฟ้าตามวิธีเป๊ะ ยังออกมาดิบกับแฉะเลยค่ะ”

“ไม่เป็นไร…ผมเป็นคนเข้าครัวตลอดก็ได้”

มุนินทร์จะต่อปากแต่รู้สึกร้อนวาบกับสายตากรุ้มกริ่มของชายหนุ่ม เฉไฉก้มหน้าก้มตากิน วีกิจมองหญิงสาวด้วยความปลื้มและสุขใจ อยากหยุดวันเวลาเอาไว้อย่างนี้นานๆ

มุนินทร์เพลิดเพลินกับอาหารเช้าจนลืมเวลา รู้ตัวอีกทีก็เลยเวลาเข้างานมามาก รีบลุกไปเตรียมตัว เดินผ่านเครื่องซักผ้า นึกได้ว่าลืมเอากางเกงวีกิจใส่เครื่องปั่นแห้ง หญิงสาวทำหน้ามุ่ย บ่นกับวีกิจถึงความสะเพร่าของตน

“แล้วคุณจะไปทำงานได้ยังไงคะ ถ้าใส่ตัวนี้ไป… คุณปริมคงยิ่งหลงคุณหัวปักหัวปํา”

“พูดถึงเขาทำไมฮะ ที่จริงเมื่อคืนผมป่วยมาก วันนี้ควรลาป่วยอีกหนึ่งวัน”

มุนินทร์ขำมุกเกงานของชายหนุ่ม วีกิจเร่งให้เธอเปลี่ยนเสื้อผ้า จะได้ออกไปพร้อมกัน มุนินทร์ทำจมูกย่นอย่างน่ารัก มองหน้าชายหนุ่มแล้วยิ้มกริ่ม

“สายขนาดนี้แล้ว ฉันโทร.ไปบอกว่าจะทำงานที่บ้านดีกว่า นี่มันยุคใหม่แล้ว บริษัทฉันควรจะตามโลกให้ทัน”

วีกิจทำตาปริบๆ มุนินทร์ยิ้มร่า เดินเข้าห้องอย่างสุขใจที่จะได้อยู่กับชายหนุ่มอีกหนึ่งวัน!

ooooooo

ooooooo

เจนภพระแวงเรื่องวีกิจกับมุตตา งุ่นง่านแต่เช้าเมื่อรู้ว่าหลานชายไม่มาทำงาน รัชนกสบโอกาส ใส่ไฟว่าวีกิจอยู่กับมุตตาเพราะได้ยินเสียงหญิงสาวตอนชายหนุ่มโทร.มาลางาน เจนภพขบกรามแน่นเพราะแรงหึง รัชนกสะใจที่ปั่นหัวหนุ่มใหญ่สำเร็จ

ขณะที่เจนภพหงุดหงิด…วีกิจมีช่วงเวลาที่ดี มุนินทร์พาชายหนุ่มไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ นั่งดูเขาเดินเข้าออกห้องลองหลายสิบรอบอย่างพอใจ วีกิจมองเสื้อแจ๊กเกตในมือหญิงสาวงงๆ เพราะอากาศข้างนอกร้อนมาก มุนินทร์ทำไม่รู้ไม่ชี้ สวมให้เขาอย่างเบามือ บอกว่าจะซื้อทั้งหมดให้เขา วีกิจจะท้วง มุนินทร์รีบยื่นบัตรเครดิตให้พนักงาน

“ไม่ต้องห้ามฉันนะคะ ฉันเป็นต้นเหตุให้เสื้อคลุมคุณเสียหาย คุณเคยเลี้ยงข้าวฉันหลายมื้อ เมื่อกี้คุณก็แย่งฉันจ่ายค่าน้ำมัน แล้วก็…ฉันอยากซื้อให้คุณค่ะ”

“ผมยอมแพ้คุณตั้งแต่เหตุผลข้อแรกแล้ว…เวลาคุณให้เหตุผล…คุณต้องชนะทุกครั้งใช่ไหมฮะ”

“ค่ะ…ในออฟฟิศถ้ามีเรื่องต้องตบตีกับลูกค้า เขาจะให้ฉันรับหน้าที่นี้…แล้วฉันก็เถียงชนะทุกครั้งด้วย”

วีกิจเอ็นดูความเฮี้ยวของหญิงสาว มุนินทร์ทำสลิปบัตรหล่น ก้มลงเก็บจังหวะเดียวกับวีกิจ มือทั้งสองสัมผัสกัน มุนินทร์ทำเฉยเก็บสลิปบัตรลงถุง วีกิจยิ้มเขิน แย่งถุงมาถือเอง

มุนินทร์พาวีกิจไปเที่ยวท้องฟ้าจำลอง วีกิจเพิ่งเข้าใจว่าทำไมหญิงสาวถึงคะยั้นคะยอให้ใส่แจ๊กเกต บรรยากาศในห้องดูดาวหนาวจนสั่น แต่ความอุ่นในหัวใจที่ได้ใช้เวลาด้วยกันมีมากกว่า มุนินทร์ยิ้มนิดๆ ขยับมาใกล้ชายหนุ่ม

“ถ้าหนาวก็ขยับมาสิคะ”

“มือผมเย็นไปหมดแล้ว”

วีกิจเขยิบตัวหาหญิงสาว มุนินทร์คว้ามือชายหนุ่มมาบีบเบาๆให้อุ่นขึ้น วีกิจประหม่า กระชับมือหญิงสาวกลับอย่างทะนุถนอม มุนินทร์หันมามอง วีกิจเขินจัด เสแหงนดูดาวแต่ไม่ยอมปล่อยมือ

ขณะที่วีกิจอยู่ในห้วงรัก ประสิทธิ์ชัยอารมณ์เสียเรื่องรัชนก พาลไปถึงวีกิจที่ไม่มาทำงาน เขาตามรัชนกเข้าลิฟต์ พูดแดกดันว่าให้ท่าเพื่อนเขา รัชนกตีบทสาวใสซื่อ ตัดพ้อต่อว่าเสียงเครือ

“คุณมันหยาบคาย…มีสิทธิ์อะไรถึงมาพูดแบบนี้”

“สิทธิ์ความเป็นผัวคุณไงล่ะ ผมจะประกาศให้ทุกคนรู้ว่าคุณเป็นเมียผม…คุณทนได้ก็ทนไป”

“คุณแบล็กเมล์นก คุณมันไม่ใช่สุภาพบุรุษ”

“ก็ไม่ใช่น่ะสิ นก…ผมรู้ว่าคุณโกรธ แต่คุณโกรธเพราะคุณยังรักผมอยู่ใช่ไหม…ผมรู้ว่าคุณรักผมมาก”

ประสิทธิ์ชัยดึงรัชนกมากอดจูบอย่างดุดัน หญิงสาวจูบตอบจนเขาเคลิ้ม ประตูลิฟต์เปิด รัชนกผละออกพร้อมกับส่งเสียงกรี๊ดลั่น ข่วนหน้าชายหนุ่มแล้ววิ่งหนีไป ผู้คนในกระทรวงรวมทั้งขาเม้าท์แผนกวีกิจหันมามองเป็นสายตาเดียว ซุบซิบกันขรม ประสิทธิ์ชัยอับอาย แค้นใจที่โดนหญิงสาวหักหน้ากลางที่สาธารณะ…

หลังช่วงเวลาดีๆ ที่ท้องฟ้าจำลอง…มุนินทร์มาทานอาหารเย็นกับวีกิจที่ร้านริมน้ำเจ้าประจำ วีกิจนั่งมองหญิงสาวตาหวาน อิ่มอกอิ่มใจจนทานข้าวไม่ลง เวลาที่อยู่ด้วยกันทำให้เชื่อว่าเธอก็รู้สึกไม่ต่างจากเขา

“ตา…วันนี้ผมมีความสุขที่สุด ดาวเต็มฟ้าเมื่อกี้ก็สวยจนเกินบรรยาย”

“ดาวของเราวันนี้สวย…แต่มันไม่ใช่ของจริงนะคะ ท้องฟ้าจริงๆของเรามีแต่เมฆหมอกมลพิษจนมองไม่เห็นดาวสักดวง…เหมือนมิตรภาพของเราวันนี้ พรุ่งนี้คุณก็เข้าข้างญาติคุณ…แล้วเราอาจไม่ใช่เพื่อนกันอีก”

“ผมไม่ได้ต้องการเป็นแค่เพื่อนคุณ”

วีกิจตัดสินใจสารภาพความในใจ มุนินทร์ยืนเหวอ ไม่คิดว่าเขาจะบอกรัก

“ผมเฝ้าบอกตัวเองมาตลอดว่าเราเป็นเพื่อนกัน แต่พักหลังมานี่ ผมตั้งคำถามกับตัวเองว่าผมรู้สึกอย่างไรกันแน่ และคำตอบก็คือ…ผมชอบคุณมากกว่าแค่เพื่อน”

วีกิจกุมมือหญิงสาวไว้ ขอให้เริ่มต้นใหม่กับเขา ลืมเรื่องความแค้นและอดีตทุกอย่างที่ผ่านมา เหลือเพียงเรื่องของเขากับเธอ มุนินทร์ขมขื่นในอก คิดว่าเขาบอกรักแฝดน้องไม่ใช่เธอ

“ยังมีเรื่องเลวร้ายบางอย่างที่คุณยังไม่รู้ และมันไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะลืมได้”

“ได้สิฮะ…ถ้าคุณพยายาม…ถ้าเราสองคนพยายามแล้วปล่อยให้มันผ่านไป”

“ฉันมาไกลเหลือเกินค่ะวีกิจ…ไกลจนย้อนกลับไปตั้งต้นใหม่ไม่ได้”

วีกิจคิดว่าหญิงสาวยังรักเจนภพ ตัดพ้ออย่างน้อยใจ มุนินทร์ทนเห็นเขาเสียใจไม่ได้ โพล่งความในใจออกไป

“วีกิจคะ…ขอให้คุณรู้ไว้ ถ้าฉันจะรักใครสักคน คนคนนั้นก็คือคุณ…แต่ฉันไม่ใช่คนที่คุณคิด คุณแทบไม่รู้จักฉันด้วยซ้ำ…คุณคงไม่ได้รักฉันหรอกค่ะ”

“เมื่อปีก่อน…ผมเคยขอคบคุณเป็นแฟนแต่คุณปฏิเสธ รู้ไหมฮะว่าวันนั้นผมไม่ได้เจ็บเท่าไหร่ ผมบอกตัวเองว่าผมคงไม่ได้รักคุณ…แต่คราวนี้มันกลับเจ็บ…เจ็บอย่างที่ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะเจ็บถึงขนาดนี้”

มุนินทร์ใจหายวาบ เพิ่งเข้าใจว่าเขารักเธอไม่ใช่มุตตา ดีใจแต่ต้องเก็บอาการเพราะมีเรื่องต้องสะสาง เธอมองชายหนุ่มอย่างตื้นตัน ไม่อาจทนให้เขาเสียใจได้อีก คว้ามือเขามากุมไว้

“ใครบอกว่าฉันปฏิเสธคุณคะ เพียงแต่…คุณยังไม่รู้เรื่องทั้งหมด อย่ารีบร้อนตัดสินใจ รออีกนิด…แล้วฉันจะบอกคุณทุกอย่าง”

“แล้วผมจะรอวันนั้น”

“ตอนนี้…ขอให้เราเป็นเพื่อนที่พิเศษกว่าเพื่อนคนไหนได้ไหมคะ”

วีกิจพยักหน้า มุนินทร์ยิ้มอย่างสุขใจเป็นครั้งแรกตั้งแต่กลับมาจากเมืองนอก

ooooooo

เจนภพร้อนรนเรื่องวีกิจกับมุตตาจนต้องมาดักรอ เห็นวีกิจเดินเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดีก็หมั่นไส้ พูดแดกดันเรื่องไม่มาทำงาน วีกิจตอกกลับอย่างไม่สะทกสะท้านว่าไปค้างกับมุตตา เจนภพสะเทือนใจแต่ยังเก็บอาการ

“ก็ไม่เห็นแปลกอะไรนี่…ม่านรูดไหนล่ะ”

“ไม่ใช่ม่านรูดราคาถูกหรอกฮะ แต่เป็นคอนโดของตาเอง…ราคาสักเจ็ดล้านได้มั้งฮะ”

เจนภพอึ้งแต่ยังพูดจายียวน ดูแคลนหญิงสาวว่ามีเสี่ยเลี้ยงถึงได้มีบ้านอยู่แพงๆ วีกิจสะกดกลั้นความโกรธ

“ตามีคุณค่ากว่าราคาเล็กๆน้อยๆนั้นมั้งครับ”

“แกนี่เก่งนะ ไม่กลัวไอ้เสี่ยนั่นเข้ามาอัดแกยับคาห้องเหรอ”

“แล้วอาภพล่ะครับ…ไม่คิดจะอัดผมให้ยับบ้างเหรอ”

วีกิจจ้องหน้าอาอย่างไม่กลัว เจนภพฝืนยิ้ม แขวะหลานว่าดีใจด้วยที่ได้เป็นลูกผู้ชายเต็มตัว

“เลิกคิดอะไรโรแมนติกซะทีนายกิจ โลกนี้มันโลกของผู้ชาย โอกาสเข้ามาก็รีบคว้าไว้ รับรองมีเข้ามาไม่ขาด”

“ถ้าเป็นลูกผู้ชายต้องคิดแบบนั้น ผมขอเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาดีกว่าครับ”

“นี่ฉันทำใจลำบากเหมือนกันนะ…ต้องมาแชร์ผู้หญิงคนเดียวกับแก แต่ฉันกะว่าอีกเดือนสองเดือนจะเลิกกับเขาอยู่แล้ว เขาจะได้เลิกหวังเรื่องหย่าซะที”

วีกิจกำหมัดแน่น ระงับสติอารมณ์อย่างเต็มความสามารถ เจนภพยิ้มเยาะ

“เดี๋ยวแกคงรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ลีลาเด็ดขนาดไหน ทำไมฉันถึงเลิกไม่ได้”

“งั้นก็รีบเลิกซะเถอะฮะ อย่าให้ตาสลัดทิ้งเหมือนรองเท้าเก่าๆ จะเสียฟอร์มเปล่าๆ”

วีกิจเข้าบ้านไปแล้ว เจนภพหุบยิ้มเปลี่ยนเป็นโกรธจัด อารมณ์หึงหวงพลุ่งพล่าน…

วีกิจสลัดความรำคาญเรื่องเจนภพ เห็นสลิปบัตรเครดิตในถุงเสื้อผ้าแล้วคิดถึงหญิงสาวเจ้าของลายเซ็นขึ้นมาอีก ชายหนุ่มเข้านอนอย่างเป็นสุขและตื่นเช้าอย่างสดชื่น เตรียมตัวไปทำงาน อารมณ์อ่อนหวานจากวันวานยังอบอวลอยู่รอบตัว เขาขอโทษสร้อยคำที่ไม่กลับบ้านเมื่อคืนก่อน สร้อยคำมองลูกอย่างเย็นชา ตัดสินใจพูดตรงๆ เรื่องมุตตา

“ทำไมลูก…ทำไมต้องเป็นผู้หญิงคนนี้”

“แม่ครับ…ฟังผมบ้าง ตาเขาอาจจะไม่เป็นอย่างที่ใครๆคิด”

“แต่ก็อาจเป็นมากกว่านั้นใช่ไหม…ตากิจ แกไม่ใช่ เด็กๆ แม่ก็ไม่อยากใจร้าย แม่เคยบอกแล้วว่าอย่ายุ่ง เขาผูกก็ให้แก้กันเอง แต่ตอนนี้บ่วงมันคล้องแกแล้ว แกคิดอ่านดูเองแล้วกัน!”
สร้อยคำลุกไปเข้าครัว วีกิจมองตามอย่างหนักใจ…

ดูท่าความรักของเขาจะมีอุปสรรคเสียแล้ว!

วีกิจมาทำงานอย่างเซ็งๆ เห็นเพื่อนร่วมแผนกรุมดูคอมพิวเตอร์แล้วชักสังหรณ์ใจ ปริมกับพรรคพวกเม้าท์เรื่องคลิปฉาวของชายหนุ่มปริศนากับหญิงสาวนิรนามอย่างสนุกปาก ประสิทธิ์ชัยดูคลิปแล้วหน้าซีด ผลุนผลันออกไป

เวลาเดียวกัน…แผนกเจนภพก็ตื่นเต้นกับคลิปฉาวล่าสุดไม่แพ้กัน วิจารณ์เสียงเซ็งแซ่ถึงพฤติกรรมเซ็กซ์โลดโผนของหนุ่มสาวในคลิป เจนภพเสียวสันหลังวาบ คิดว่าเป็นคลิปตนเพราะมีชนักปักหลัง แต่ทุกคนในแผนกคิดว่าไม่ใช่เพราะชายหนุ่มในคลิปดูไม่เหมือนเขา รัชนกแสร้งทำหน้ารังเกียจ แต่แววตายิ้มเยาะสะใจ…

ooooooo

ประสิทธิ์ชัยตกใจแทบสิ้นสติที่เห็นคลิปตัวเองว่อนไปทั่วกระทรวง แม้ไม่มีใครจำเขาได้แต่ยังไม่ไว้ใจเพราะความลับไม่มีในโลก เขาบุกไปหารัชนกที่คอนโดหลังเลิกงาน หญิงสาวตีบทไร้เดียงสา แสร้งทำหวาดกลัวที่เห็นเขาพังประตูเข้ามา ประสิทธิ์ชัยอาละวาดรื้อทำลายข้าวของราวกับคนบ้า

“เธอทำคลิปนั่น…ในห้องนอนมีกล้องแอบถ่ายใช่ไหม เธอร่วมมือกับพี่ชายแบล็กเมล์ฉัน!”

รัชนกเปลี่ยนจากหน้าซื่อเป็นยิ้มหยัน ประสิทธิ์ชัยเลือดขึ้นหน้า กระชากร่างหญิงสาวมาบีบปากอย่างรุนแรง ศักดิ์ชายตะโกนสั่งให้ปล่อยน้องสาว ประสิทธิ์ชัยหันไปมองด้วยสายตาโกรธจัด

“แกร่วมมือกับน้องสาวแกปล่อยคลิปฉันใช่ไหม”

“ไม่ได้อยากทำหรอกนะ แต่นายหลอกลวงน้องสาวฉัน ได้แล้วทิ้ง อย่าหาแต่กำไรสิ…จะแต่งกับคนอื่นแล้วบังคับให้น้องฉันเป็นเมียเก็บงั้นเหรอ”

ศักดิ์ชายเสนอขอค่าทำขวัญจำนวนสามล้านแลกเปลี่ยนกับคลิปฉาว ประสิทธิ์ชัยไม่ยอม จะให้ทนายฟ้องร้องและเอาเรื่องสองพี่น้องให้ถึงที่สุด รัชนกยิ้มเยาะ

“ได้สิคะ หาหลักฐานมาแก้ต่างให้ดีนะคะ นกจะบอกทุกคนว่าคุณหลอกนกไปเที่ยวทะเล วางยาในเหล้า ปลุกปล้ำนกแล้วจากนั้นก็ข่มขืนนกตลอดมาจนถึงขั้นเล่นวิตถาร…พี่ชายขา…โชว์หน่อยสิคะ”

ศักดิ์ชายกดเครื่องเล่นดีวีดี โชว์คลิปของประสิทธิ์ชัยกับรัชนกชนิดไม่เบลอหน้า รัชนกแกล้งกระแอมแล้วพากย์ประกอบเสียงเครือ น้ำตานองหน้า ประสิทธิ์ชัยแผดเสียงด่าหญิงสาวอย่างหยาบคาย รัชนกไม่สะดุ้งสะเทือน

“ตำรวจจะเชื่อใครคะ ระหว่างเด็กสาวน่าสงสารกับลูกชายคุณหญิงที่เป็นเสือผู้หญิงตัวฉกาจ”

“พวกแกทำเป็นอาชีพ เป็นพวกสิบแปดมงกุฎ…ไอ้เวอร์จิ้นนั่นก็ตอแหลทั้งนั้น”

“นกไม่ได้บอกสักคำว่าเป็นสาวบริสุทธิ์ นกแค่ทำเข็มตำนิ้ว เฮ้อ…ทำไมถึงอยากเป็นคนแรกกันนักนะ”

“แล้วไอ้ชายนี่มันไม่ใช่พี่ชาย…มันเป็นผัวแกใช่ไหม”

“เขาชื่อศักดิ์ชาย นกเรียกพี่ชาย…มันผิดตรงไหนคะ”

ประสิทธิ์ชัยโกรธจนตัวสั่น รัชนกยิ้มหวาน บอกว่าศักดิ์ชายเป็นลูกติดพ่อ ส่วนเธอเป็นลูกติดแม่ ไม่ใช่สายเลือดเดียวกันแต่สนิมสนมกันตั้งแต่เด็ก ศักดิ์ชายเดินมาลูบคลำหญิงสาว รัชนกอ่อนระทวยแต่ยังแขวะประสิทธิ์ชัย

“นกไม่ได้ทำเพื่อเงิน บ้านนกไม่ได้จน แม่นกเป็นเจ้าของคาสิโน นกทำเพราะความสนุก นึกถึงตอนคุณหลอกผู้หญิงหน้าโง่แล้วเขี่ยทิ้งดู…นกแค่อยากให้คุณรู้ว่าในโลกนี้ ผู้ชายไม่ได้เป็นฝ่ายได้เปรียบเสมอไป!”

ประสิทธิ์ชัยโมโหขาดสติ คว้ามีดบนโต๊ะแล้วพุ่งไปหารัชนก ศักดิ์ชายเข้ามาแย่งมีดอย่างง่ายดายแล้วซ้อมประสิทธิ์ชัยจนคว่ำ จากนั้นโอ้โลมปฏิโลมรัชนกอย่างเปิดเผย ประสิทธิ์ชัยมองอย่างเจ็บแค้นที่โดนหลอก…

หลายวันถัดมา…ประสิทธิ์ชัยชวนวีกิจกับกริบไปดื่มแก้เครียด บอกว่ายื่นเรื่องลาออกแล้วจะไปเรียนต่อเมืองนอกทันที ประสิทธิ์ชัยดื่มเหล้าจนเมาแอ๋ ด่าทอรัชนกอย่างหยาบคาย วีกิจพยายามเตือนสติ

“ไอ้สิทธิ์…ยังไงเขาก็เป็นผู้หญิง อย่าพูดขนาดนั้น …ให้เกียรติเขาหน่อย”

“ที่ข้าพูดนี่แหละให้เกียรติแล้ว อีนี่มันไม่มีเกียรติอะไรทั้งนั้น…ไม่มีความเป็นมนุษย์ด้วยซ้ำ”

“อะไรวะ…แค่เลิกกันแค่นี้ แล้วเอ็งต่างหากเป็นคนทิ้งเขาไปแต่งงาน เขาเป็นคนเสียหายนะโว้ย” กริบแย้ง

ประสิทธิ์ชัยกระแทกแก้วแตก ไม่ยอมบอกเพื่อนเรื่องโดนแบล็กเมล์ พูดแดกดันวีกิจเรื่องมุตตา วีกิจของขึ้นแต่สะกดไว้ ประสิทธิ์ชัยไม่ยอมหยุด

“ไอ้กิจ…ไอ้สุภาพบุรุษ! เอ็งกับข้าก็เหมือนกันแหละ…

โง่ดักดาน ถูกอีแพศยาหลอกมาแรมปี ระวังมุตตาของเอ็งไว้ให้ดีเถอะ…สงบได้ไม่เกินเดือนหรอก!”

วีกิจหน้าถอดสีเพราะเพื่อนพูดแทงใจดำ…จนบัดนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่าหญิงสาวปิดบังอะไรไว้กันแน่!

ooooooo

แรงเงา อ่าน เรื่องย่อแรงเงา

แรงเงา นำแสดงโดย:

แรงเงา เจนี่ เทียนโพธิ์สุวรรณ์ รับบท มุนินทร์ – มุตตา
แรงเงา ภูภูมิ พงศ์ภาณุ รับบท วีกิจ
แรงเงา รวิชญ์ เทิดวงส์ รับบท เจนภพ
แรงเงา ธัญญเรศ เองตระกูล รับบท นพนภา
แรงเงา เจนสุดา ปานโต รับบท เนตรนภิศ น้องสาวของนพนภา
แรงเงา ชลธิชา นวมสุคนธ์ รับบท รัชนก ฉายา นกสองหัว
แรงเงา ริต์ตา รามณรงค์(ชาช่า) รับบท ต้อง ลูกสาวคนโตของนพนภาและเจนภพ
แรงเงา พีระพล เสนาคุณ(DJอิ๊กคิว) รับบท ประสิทธิ์ชัย เพื่อนสนิทของวีกิจ
แรงเงา อลิตา แบล็ทเลอร์(แอนตี้AF4) รับบท ทิพอาภา เพื่อนสนิทที่ทำงานของมุตตา
แรงเงา ลิลลี่ แม็คกร๊าธ(เดียร์AF4) รับบท อรพิม เพื่อนสนิทที่ทำงานของมุตตา
แรงเงา มิณฑิตา วัฒนกุล(มินท์AF3) รับบท ลูกศร เพื่อนสนิทของมุนินทร์
แรงเงา ณัฏฐพัชร วิพัธครตระกูล(ปุยฝ้ายAF4) รับบท ปริม
แรงเงา ดี้ ชนานา นุตาคม รับบท นภางค์ แม่ของนพนภา
แรงเงา สรวงสุดา ลาวัณย์ประเสริฐ รับบท สร้อยคำ แม่ของวีกิจ
แรงเงา ชุติมา เอเวอร์รี่ รับบท พร เพื่อนข้างห้องสุดเปรี้ยวของมุตตา

————————–

ละครฮิต: ท่านชายในสายหมอก | สายฟ้ากับสมหวัง | สื่อรักสัมผัสหัวใจ | ลับลวงหลอน |
ละครใหม่: แรงเงา | บ้านนอกเข้ากรุง | ปัญญาชนก้นครัว | บ่วงรัก |ละครเร็วๆนี้ กี่เพ้า | ก้นครัวตัวแสบ

อ่านละครออนไลน์, แรงเงา
- 2012-10-31 5:10:51 โพสต์โดย : zoomza 1,818 ดูละครย้อนหลัง
Lazada Thailand