เรื่องย่อละครแรงปรารถนา ตอนที่ 13

แรงปรารถนา  ตอนแรก-ตอนจบ อ่านเรื่องย่อแรงปรารถนา  ช่อง3
คิมเบอร์ลี – ณเดชน์ คูกิมิยะ  ในละคร แรงปรารถนา

แรงปรารถนา ละครแรงปรารถนา ทางช่อง 3

แรงปรารถนา ละครแรงปรารถนา ทางช่อง 3

แรงปรารถนา บทประพันธ์ : อาริตา
แรงปรารถนา บทโทรทัศน์ : ปณธี
แรงปรารถนา กำกับการแสดง : ยุทธนา ลอพันธ์ไพบูลย์
แรงปรารถนา แนวละคร : โรแมนติก – ดราม่า
แรงปรารถนา ดำเนินงานสร้าง : บริษัทละครไท จำกัด โดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
แรงปรารถนา ออกอากาศ : ทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.30 น. ช่อง 3 (ต่อจากเหนือเมฆ)

เรื่องย่อละครแรงปรารถนา ตอนที่ 13

สุอาภากลับไปบ้านตัวเองในคืนนั้นเลย พอไปถึงก็โผเข้ากอดนพร้องไห้อย่างหยุดไม่ได้ นพ บวร และต่ายที่กำลังดูทีวีกันเพลินๆ ต่างตกใจ แปลกใจ

ส่วนพิทยา พอตั้งหลักได้ก็โทร.ถามพราวพิไล ปรากฏว่าสุอาภาไม่ได้ไปที่นั่น เขาวานให้ช่วยถามเพื่อนๆ ด้วย ได้ข่าวอย่างไรให้โทร.บอกตนทันที

พอวางสายจากพราวพิไลหันไปก็เห็นบวรมายืนอยู่แล้ว บวรพูดขรึมๆว่า

“ทำไมไอ้แตร้องไห้กลับไปที่บ้าน” พิทยาตกใจถามว่าเธอร้องไห้? “ก็เออสิวะ แกทำอะไรมัน”

 

“ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ เรานัดกัน แต่ว่าผมไปเลท พอไปถึงก็ไม่เจอคุณแตแล้ว”

ทั้งสองมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ แล้วพิทยาก็ไปกับบวร ไปเคาะประตูห้องนอนสุอาภาที่เจ้าตัวยังนอนร้องไห้อยู่ พอรู้ว่าพิทยามาเคาะประตูก็ไล่ให้เขากลับไปเสีย

“ผมไม่กลับ จนกว่าคุณจะบอกว่าเป็นอะไร ออกมาคุยกับผมหน่อยสิครับ…คุณแต…”

สุอาภาเช็ดน้ำตา มองแหวนแต่งงาน คิดอะไรได้ก็ลุกไปเปิดประตู ทันทีที่เปิดประตูเธอก็ตบหน้าเขาฉาดใหญ่
“กลับไปได้แล้ว ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับนาย เอาแหวนของนายคืนไป ฉันต้องการอิสระได้ยินไหม” เธอถอดแหวนยัดใส่มือเขา พิทยาพยายามบอกว่าถ้าเธอโกรธตนขอโทษ ตนยอมรับผิดทุกอย่าง ถูกตวาดสวนไปทันที “ทำไมถึงทำตัวน่ารำคาญอย่างนี้! รู้ไหมว่าฉันเบื่อ ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีก เข้าใจไหม!”

พูดเสร็จก็ผลักเขาเต็มแรงปิดประตูใส่หน้าปัง พิทยาพูดไม่ออก ยืนงงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น นพ บวร และต่าย ต่างมองหน้ากันงงๆ และเมื่อลงมาที่ห้องโถง นพบอกพิทยาว่า

“ที่แตพูดไปเป็นเพราะอารมณ์ อย่าเก็บมาใส่ใจ แล้วก็อย่าเพิ่งคิดมาก”

บวรบอกให้เขากลับบ้านไปก่อน ตนจะคุยกับน้องเอง ต่ายก็บอกให้ใจเย็นๆ พิทยาได้แต่พยักหน้าพูดอะไรไม่ออก

ooooooo

สุอาภายังขังตัวเองอยู่ในห้อง จนบวรมาเคาะประตูบอกน้องว่า ถ้ายังเห็นว่าตนเป็นพี่ชายก็ขอให้บอกได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น เธอจึงเปิดประตูให้ บอกพี่ชายว่า

“ตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่แตใช้ชีวิตร่วมกับพิท พี่ใหญ่รู้ไหมว่าพิทไม่เคยลืมผู้หญิงคนนี้ได้เลย พิทรักผู้หญิงคนนั้นคนเดียว ถ้าพิทเลือกได้ พิทก็คงไม่แต่งงานกับแตหรอกค่ะ”

“แต่รวีก็กำลังจะแต่งงาน”

“แล้วไงคะพี่ใหญ่ เขาแต่งงาน แต่พิทก็ไม่ได้เลิกรักเขานี่คะ แตไม่อยากอยู่กับความรู้สึกนี้อีกแล้ว แตเหนื่อยที่ต้องรักคนที่เขาไม่ได้รักเรา ทุกวันนี้แตอยู่กับพิท มันทำให้แตรักพิทมากขึ้น ในขณะที่พิท…พิทไม่เคยคิดที่จะรักแต…แล้วอีกอย่าง พิทก็เสียสละเวลาเพื่อแตมามากพอแล้ว มันถึงเวลาที่แตต้องปล่อยเขาไป” พูดถึงตรงนี้แล้วก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่

บวรกอดน้องสาวไว้ด้วยความเข้าใจ…เห็นใจ…

ส่วนพิทยาเอาแหวนแต่งงานกลับไปนั่งดูอย่างคิดไม่ตกว่าสุอาภาเป็นอะไรกันแน่…

ooooooo

หลังจากแผนแรกสำเร็จแล้ว รวีพรรณดำเนินแผนขั้นต่อไป เธอโทร.ไปหาพิทยาเพื่อเช็กข่าว พอรู้ว่าสุอาภาโกรธและกลับไปอยู่ที่บ้านตัวเองแล้ว เธอสะใจแต่ทำเสียงเห็นใจถามว่า นี่เขาอยู่คนเดียวหรือ พอรู้ว่าใช่ เธอเสนอทันที…

“งั้นเดี๋ยวรวีไปอยู่เป็นเพื่อนนะคะ” พอพิทยาบอกว่าไม่ต้อง เธออ้อน “ให้รวีไปหาพิทเถอะนะคะ พิทไม่สมควรอยู่คนเดียวในเวลาแบบนี้” พูดแล้วตัดสายเลย ยิ้มอย่างมีความสุขว่า “ในที่สุด วันนี้ก็มาถึง วันที่ฉันกับพิทจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง”

รวีพรรณรีบออกจากบ้าน รมณีถามว่าจะไปไหนเธอบอกแม่ว่าไปหาสินีนาฏ

“ไปนานรึเปล่า เที่ยงนี้ศรีพิไลกับพ่อดลชวน

พวกเราไปทานข้าว” รมณีติง

“ไปไม่นานหรอกค่ะ ถ้าไงคุณแม่แมสเสจมาบอกแล้วกันว่าไปร้านไหน รวีจะตามไป รวีไปก่อนนะคะ” พูดแล้วรีบออกไป จนณรงค์พึมพำกับรมณีว่า ท่าทางรีบร้อนมากเลย

ooooooo

ไปถึงบ้านพิทยาภายในไม่กี่อึดใจ รวีพรรณพยายามอ่อยเขา แสดงความเป็นห่วงเป็นใยอย่างมาก บอกว่าที่เป็นอย่างนี้เพราะตนยังรักเขาอยู่ อ้อนเขาว่า

“ถ้าพิทเลิกกับคุณแต พิทก็ไม่มีข้อผูกมัดอะไรอีก ถ้าอย่างนั้นเราหนีไปจากที่นี่ด้วยกันดีไหม” พิทยาตกใจมองหน้า “ใช่ค่ะ เราหนีไปไหนก็ได้ ไปอยู่ด้วยกันสองคน รวียอมทิ้งทุกอย่างยอมถูกประณาม ขอเพียงแค่รวีไม่ต้องแต่งงานกับภูวดลแล้วได้กลับมาอยู่กับพิท เป็นของพิท”

รวีพรรณอ่อยเขาทั้งด้วยกิริยาและวาจา เอามือโอบคอเขาไว้ พิทยาตกใจถามว่าพูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า เธอยืนยันว่ารู้ตัว ตนมีสติ ในเมื่อเขาไม่มี

สุอาภาแล้ว เราก็ยังรักกันไม่ใช่หรือ แล้วซุกไซ้โลมเล้าเขาอย่างรุ่มร้อน จนพิทยาตกใจถามว่าจะทำอะไร เธอพูดเสียงกระสันว่า

“ทำอย่างที่คนรัก…เขาทำกันยังไงล่ะคะ”

พิทยาตั้งสติ ดันตัวเธอออก ลุกยืนพูดเสียงเข้ม

“หยุดได้แล้วรวี หยุดทำให้ตัวเองดูไม่มีค่าเสียที ศักดิ์ศรีของคุณ เกียรติของคุณมันหายไปไหนหมด รวีคนที่ผมรู้จัก ผู้หญิงเรียบร้อย อ่อนหวานน่ารักคนนั้นอยู่ที่ไหน”

“รวีผู้อ่อนแอคนนั้นได้ตายไปแล้ว พิทได้ยินไหม มันแปลกตรงไหนถ้าเราจะทำแบบนี้ ในเมื่อเรารักกัน นี่พิท…พิทรักคุณแตเหรอคะ” เธอถามสีหน้าเปลี่ยนไป เมื่อเขานิ่งเป็นการรับโดยปริยาย เธอหัวใจแทบสลาย คร่ำครวญ “ผู้หญิงคนนั้นเขาไม่เคยเห็นค่าในตัวพิท อย่าลืมสิว่าผู้หญิงคนนั้นยอมแต่งงานกับพิทเพราะอะไร เพราะเขาต้องการให้พิทปกป้องศักดิ์ศรีและเกียรติยศของเขากับครอบครัวเท่านั้น รวีต่างหากที่รักพิท…รักมาก… มากที่สุด”

 

พิทยาขอร้องให้เธอกลับไปเสียก่อนที่ตนจะรู้สึกแย่ไปกว่านี้ พูดแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้รวีพรรณร้องไห้อยู่กับความผิดหวังเมื่อตระหนักชัดว่า เขาเลือกสุอาภา ไม่ใช่ตน!

เมื่อไปถึงร้านอาหารที่นัดทานข้าวกับศรีพิไลและภูวดล รมณีติดต่อรวีพรรณไม่ได้ จึงโทร.ไปหาสินีนาฏ แล้วเธอก็ถึงกับเป็นลมเมื่อสินีนาฏบอกว่า

“นี่คุณแม่ไม่ทราบเหรอคะว่าสิกับรวีเลิกคบกันไปแล้ว เราเลิกคบกันเพราะสิดันไปรู้ความจริงว่ารวีจะแย่งพิทมาจากนังสุอาภา และที่รวีหายไปก็ไม่ได้หายไปไหนหรอกค่ะ คงอยู่กับพิทนั่นแหละ”

รมณีปดณรงค์กับศรีพิไล ภาสันต์ และภูวดลว่า ไม่รู้เป็นอะไรอยู่ดีๆก็รู้สึกไม่สบายขึ้นมา ขอโทษทุกคน แล้วขอตัว ไว้ค่อยนัดกันใหม่ก็แล้วกัน แล้วให้ณรงค์พากลับท่ามกลางความงุนงงของศรีพิไล แต่ภูวดลมองอย่างสงสัย

จนเมื่อรวีพรรณกลับบ้าน เธอถูกรมณีตำหนิต่อว่าอย่างรุนแรงว่าไปหาพิทยามาใช่ไหม เธอบอกแม่อย่างไม่สะทกสะท้านว่า ตนกับพิทยาเป็นสามีภรรยากันแล้ว ทำเอารมณีแทบลมจับครั้งที่สอง ถามว่าเสียสติไปแล้วหรือ กำลังจะแต่งงานแท้ๆแต่กลับไปมีชู้

“พิทไม่ได้เป็นชู้ แต่พิทเป็นคนที่รวีรักมาก่อน คนที่มาทีหลังต่างหากล่ะคะที่เป็นชู้”

เธอยังพูดเลวร้ายได้อย่างไม่น่าเชื่อว่า ไม่แปลกที่ตนจะไปนอนกับผู้ชายที่รักก่อนวันแต่งงาน มันเป็นการแลกเปลี่ยนที่คู่ควรแล้วกับการที่ตนต้องฝืนใจแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ได้รัก รมณีทนไม่ได้เงื้อมือจะตบ ก็ถูกเธอจับมือไว้พูดอีกว่า

“ตลอดชีวิตที่ผ่านมาของรวี รวีทำเพื่อพ่อกับแม่มามากพอแล้ว รวีขอทำเพื่อตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายเถอะค่ะ” พูดจบจึงปล่อยมือจากแขนแม่ เดินเชิดเข้าบ้านไป

ooooooo

เมื่อลูกแข็งข้อจนตัวเองทำอะไรไม่ได้ รมณีไปที่บ้านสุอาภาทันที ณรงค์ตามไปด้วย นพ บวร และต่ายแปลกใจที่ทั้งสองบุกเข้ามาในบ้านราวกับจะมาจับผู้ร้าย

รมณีมาบอกทุกคนว่าพิทยานอนกับรวีพรรณแล้ว พวกนพทุกคนไม่เชื่อว่าพิทยาจะทำเช่นนั้น เลยโต้เถียงกันรุนแรงจนรมณีด่าสุอาภาว่าไม่มีปัญญาดูแลผัวตัวเองก็ให้หาโซ่มาล่ามไว้ จะได้ไม่ต้องเพ่นพ่านไปยุ่งกับคนอื่น

“คนที่ควรล่ามโซ่น่าจะเป็นลูกสาวพวกคุณมากกว่า” บวรย้อนไปอย่างไม่พอใจ ณรงค์ฮึดฮัดจะเอาเรื่อง รมณีเรียกไว้เตือนสติว่าอย่าเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือแล้วหันไปพูดกับนพว่า

“ฝากบอกลูกเขยชั่วของแกด้วยว่าอย่าคิดทำลายลูกสาวฉันด้วยวิธีสกปรกแบบนี้ ไม่อย่างนั้นฉันกับมันได้เห็นดีกันแน่” พูดแล้วพากันออกจากบ้านไป

ทุกคนมองหน้ากันอึ้งๆ แต่พอหันไปอีกทีเห็น

สุอาภายืนหน้าซีดจะเป็นลมก็ยิ่งตกใจ บวรรีบไปประคองน้องสาวไว้

เพื่อให้ได้ความจริง บวรไปถามพิทยาที่บ้านพิทยาปฏิเสธว่าตนไม่ได้ทำ และจะไปอธิบายให้สุอาภาเข้าใจ

“ก่อนที่แกจะไปอธิบายให้แตเข้าใจ ฉันมีความจริงบางอย่าง…ที่ต้องบอกให้แกรู้ บางทีมันอาจจะช่วยทำให้อะไรๆดีขึ้น” เขาบอกพิทยาว่า แท้จริงแล้วสุอาภารักเขา แต่เป็นคนฟอร์มจัดเลยไม่แสดงออก ถามว่า “แล้วแกล่ะรู้สึกอย่างเดียวกับแตรึเปล่า ถ้าแกรู้สึกอย่างเดียวกัน อย่าปล่อยให้แตหลุดมือไปเด็ดขาด”

พิทยาฟังบวรด้วยหัวใจที่พองโตมีความสุขอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน ตัดสินใจต้องไปง้อสุอาภาให้สำเร็จ ท่ามกลางการเอาใจช่วยของทุกคน

ปรากฏว่า การง้อครั้งแรก ถูกสุอาภาทั้งไล่ทั้งทุบถองจนต้องล่าถอยกลับไป เขาไม่ยอมแพ้ ใช้วิธีใหม่ด้วยการทำข้าวต้มสูตรเฉพาะของสองคนให้ทาน เพียงคำแรกที่เข้าปากสุอาภาก็ชะงักกับรสชาติที่จำได้

ทันใดนั้นพิทยาก็เดินเข้ามา เธอถามว่ามาทำไม เขาตอบสั้นๆว่าจะมาจนกว่าเธอจะยอมพูดด้วย

นพ บวร และต่ายสบตาอย่างรู้กัน ทำทีทานเสร็จลุกเดินออกไปกันหมด เหลือแต่พิทยากับสุอาภาอยู่ด้วยกันสองคน พิทยาฉวยโอกาสนี้ชี้แจงกับเธอว่า

“ผมยอมรับว่ารวีมาหาผมที่บ้านจริง แต่มันไม่มีอะไรเกิดขึ้น อย่างที่ผมเคยบอกว่าเรื่องระหว่างผมกับรวีไม่มีทางเป็นไปได้อีก ผมยังยืนยันคำเดิม ผมกับเขา…จบกันไปนานแล้ว”

“ความสัมพันธ์ของนายกับเขาอาจจะจบไปนานแล้ว แต่ความรู้สึกของนายกับผู้หญิงคนนั้นมันยังไม่จบ” พิทยาพยายามจะชี้แจง สุอาภาตัดบทว่า “ฉันรู้ว่านายต้องกล้ำกลืนฝืนทนมากแค่ไหนที่ต้องมาแต่งงานกับฉัน

คนเดียวที่อยู่ในหัวใจของนายตลอดเวลาคือเขา ยอมรับความจริงมาเถอะพิทยา ฉันรู้ว่านายนั่งนับวันรอเวลาที่จะได้เป็นอิสระมานานแล้ว”

“ไม่จริง ตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน ผมไม่เคยต้องกล้ำกลืนฝืนทน”

“เลิกโกหกเสียที มันถึงเวลาที่เราต้องพูดความจริงกันแล้ว ฉันรู้ว่าสิ่งที่นายทำลงไปทุกอย่าง นายทำเพื่อป๋า”

“ผมไม่ได้ทำเพื่อคุณอา…ผมทำเพื่อคุณ” พิทยามองเธอด้วยแววตาจริงจัง เว้าวอน ขยับไปจับมือเธอ “ได้โปรด…เชื่อใจผมเถอะนะครับคุณแต…”

“ฉันเคยเชื่อใจนาย แต่มาตอนนี้ ฉันไม่อยากที่จะเชื่อใจนายอีก กลับไปเถอะ หมดเรื่องที่ต้องพูดกันแล้ว” เธอลุกจากโต๊ะจะเดินไป แต่ชะงักเมื่อพิทยาพูดขึ้นอย่างสะเทือนใจว่า

“คุณบอกให้เราต้องพูดความจริง…แล้วทำไมคุณถึงไม่พูดความจริงกับผมล่ะครับ…คุณรู้สึกยังไงกับผมกันแน่คุณแต คุณ…รักผมรึเปล่า…” พอสุอาภาชะงัก เขาถามเสียงสะท้าน “ผมถามว่าคุณรักผมรึเปล่า…”

แม้จะเป็นคำถามที่กระทบใจอย่างแรง แต่ความทิฐิ น้อยใจ ทำให้เธอทำท่าไม่แยแสสวนไปว่า
“ฉันเหรอ? นายก็รู้ว่าเราแต่งงานกันเพราะอะไร ฉันแต่งงานกับนายเพราะป๋า ไม่ใช่เพราะความรัก ถ้าฉันรักนาย ฉันคงไม่ต้องการอิสระคืนจากนายหรอกจริงไหม”

“คุณคงทรมานมากที่ต้องอยู่กับคนอย่างผม” พิทยาแทบหมดแรงที่จะพูดต่อ ยิ่งเมื่อเธอบอกว่าเข้าใจถูกแล้ว เขาพูดอย่างคนหัวใจสลายว่า “ผมคิดไปเองว่าเรามีความสุขดี…”

“เราจะมีความสุขได้ยังไง ในเมื่อเรา…ไม่เคยรักกัน”

พิทยาตัดใจเอาแหวนแต่งงานในกระเป๋าออกมาวางไว้บนโต๊ะ บอกว่า “ของอะไรที่ผมให้คุณแล้ว ผมจะไม่รับคืน” พูดแล้วเดินออกไปเหมือนร่างที่ไร้วิญญาณ

สุอาภากำมือแน่น…น้ำตาคลอเบ้าอย่างเจ็บปวดไม่น้อยกว่ากัน…

นพกับบวรและต่ายที่รอลุ้นอยู่ต่างตกใจกับสีหน้าท่าทางของพิทยาที่บอกให้รู้ถึงผลการคุยกัน พากันเข้าไปหาสุอาภาด้วยความเป็นห่วง เห็นเธอยืนดูแหวนแต่งงานน้ำตาคลอเบ้า

ต่ายเดินไปหาน้องจากข้างหลัง จับบ่าน้องเบาๆ

สุอาภาหันไปเห็นพี่สาวก็โผเข้ากอดร้องไห้โฮ…ต่ายพลอยร้องไห้ไปด้วย ถามน้องเสียงสะอื้นว่า

“แตทำแบบนี้ทำไม…ทั้งๆที่คนที่เจ็บปวดมากที่สุดก็คือแต…”

“เพราะแตต้องการให้คนที่แตรัก มีความสุขน่ะสิคะ…” เธอร้องไห้อย่างหนัก ต่ายกอดน้องไว้ร้องไห้ไปด้วยกัน…

ooooooo

ภูวดลไม่พอใจที่รวีพรรณไปหาพิทยาอีก ยิ่งใกล้วันแต่งงานก็ยิ่งเข้มงวด ส่งคนขับรถมาเฝ้าเธอที่บ้านจนเธอขยับไปไหนไม่ได้เลย เธอแทบเป็นบ้าที่ถูกควบคุมเหมือนนักโทษ

วันนี้ รมณีเอาเครื่องเพชรที่ภูวดลเอามาให้วางไว้ที่โต๊ะบอกว่าเอาไว้ใส่ในวันงาน คาดหวังอย่างมีความสุขว่า

“รับรองว่า วันนั้น…ลูกแม่จะต้องเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุด…แม่รอวันนี้มานานเหลือเกิน แม่มีความสุขมากจริงๆ”

รมณีกอดลูกสาวไว้รำพันอย่างมีความสุข ในขณะที่รวีพรรณฟังอย่างขมขื่น…

วันต่อมา รวีพรรณแอบโทรศัพท์ไปขอร้องพิทยาให้พาหนีในวันแต่งงาน บอกเขาว่าเราไม่ต้องกลับมารักกันอีกก็ได้ ขอให้สงสารตนเถอะ ถ้าตนต้องอยู่กับผู้ชายคนนี้ไปจนชั่วชีวิตคงต้องตายแน่ๆ

“นี่ไม่ใช่ทางออกนะรวี แต่มันคือการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ” พิทยาท้วงติงทั้งสงสารและลำบากใจ

“ถ้าพิทไม่ช่วยรวี รวีขอตาย!!”

พิทยาตกใจมาก แต่เธอวางสายไปแล้ว…

ooooooo

นพทนดูลูกสาวจมอยู่กับความทุกข์ไม่ได้ คืนนี้เขาจึงเอาผลไม้ใส่กล่องไปให้บอกว่าเห็นลูกทานข้าวนิดเดียวเลยเอากล่องผลไม้นี้มาให้ ถ้ายังไม่อยากทานก็เก็บไว้ในตู้เย็นหิวเมื่อไรจะได้เอามาทาน อุปมาอุปไมยให้ฟังว่า

“ไอ้กล่องผลไม้นี้มันดีนะ ทำให้ของไม่เน่าไม่เสีย นี่ถ้าเอาความรู้สึกของเราเก็บในกล่องใบนี้ได้ เราคงจะมีแต่ความรู้สึกดีๆต่อกันเนอะ”

“ป๋าต้องการจะพูดอะไรกับแตคะ” เธอถามอย่างรู้ทัน นพจับมือลูกพูดอย่างอ่อนโยนว่า

“ป๋าไม่รู้หรอกนะว่าพิทกับแตมีปัญหาอะไรกัน แต่ป๋าได้เห็นถึงความพยายามของพิทที่จะทำให้ลูกหายโกรธ มันทำให้ป๋ารู้ว่า พิทยังคงเป็นคนดีเสมอ…ที่ผ่านมา ป๋าเห็นว่าพิทกับแตเป็นยังไงกัน ป๋าไม่อยากให้สิ่งผิดพลาดที่เกิดจากความตั้งใจก็ดีหรือไม่ตั้งใจก็ดี มาทำลายความรู้สึกของพิทกับแตที่มีให้กัน”

นพโอบสุอาภาไว้หลวมๆเหมือนจะย้ำให้เธอฟังในสิ่งที่จะพูดต่อไปว่า

“ป๋าอยากให้แตเปิดโอกาสให้พิทอีกสักครั้ง คนเราถ้าไม่พูดจะเข้าใจกันได้ยังไง…บางครั้งสิ่งที่เราเห็น สิ่งที่เราเข้าใจมันก็ไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องเสมอไป ป๋าไม่อยากเห็นลูกของป๋าจมอยู่กับความทุกข์ไปจนชั่วชีวิต ลองเอาที่ป๋าพูดไปคิดดูให้ดี…”

นพหอมหน้าผากลูกสาวอย่างแสนรักก่อนเดินออกไป สุอาภาเหลือบมองกล่องผลไม้ที่นพอุปมาอุปไมยอย่างครุ่นคิด

ooooooo

ในวันมงคลสมรสของภูวดลกับรวีพรรณที่จัดในโรงแรมหรู ญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายและแขกเหรื่อมางานกันอย่างชื่นชมยินดี โดยเฉพาะจันทร์จำนงที่มางานหลานรักอย่างมีความสุข

แต่คนที่มีความสุขยิ่งกว่าคือภาสันต์ เพราะถ้าผ่านงานนี้ไป ที่ดินที่หมายตาไว้ก็จะต้องตกมาอยู่ในกำมือตนตามคำมั่นสัญญาของจันทร์จำนง

ขณะทุกคนกำลังชื่นมื่นนั่นเอง บรรยากาศก็กร่อยลงเมื่อพิทยามาในงานและได้รับความเมตตาจากจันทร์จำนงอย่างมาก พาไปนั่งด้วยกันบอกให้นั่งเป็นเพื่อนย่า

“คุณนายไปนั่งก่อนนะครับ ผมขอออกไปโทรศัพท์ก่อน” พิทยาประคองจันทร์จำนงไปนั่งแล้วออกไปโทรศัพท์

รวีพรรณในชุดเจ้าสาวแสนสวยแต่ใบหน้าเศร้ามาก เมื่อแต่งตัวเสร็จ ช่างแต่งหน้าจะพาลงไปในห้องจัดงาน เธอขอเข้าห้องน้ำก่อนค่อยลงไป แล้วก็ถือโทรศัพท์เดินเลี่ยงไป

“นี่พิทจะไม่ช่วยเราจริงๆเหรอ” รวีพรรณเข้าไปยืนมองมือถืออย่างแสนเศร้า พลันก็มีเสียงแมสเสจเข้า เธอรีบเปิดดู

“รออยู่ที่ลานจอดรถด้านหลังโรงแรม”

ส่งข้อความเสร็จพิทยาเก็บมือถือใส่กระเป๋าหันมองพนักงานที่ถูกสั่งให้ติดตามการเคลื่อนไหวของตนไม่ให้คลาดสายตาอย่างไร้พิรุธ

รวีพรรณดีใจมาก หาอุบายสลัดไปจากช่างแต่งหน้า พอออกมาเข้าลิฟต์ก็ทำเป็นนึกได้บอกว่าลืมต่างหูไว้ในห้องน้ำให้ช่วยไปเอาให้ที ช่างแต่งหน้าพาซื่อรีบไปเอาให้ เธอฉวยโอกาสนั้นผลักช่างถลาออกไปนอกลิฟต์ แล้วกดปิดอย่างเร็ว ช่างรู้ตัวว่าถูกหลอกพยายามลุกขึ้นแต่เท้าแพลง เลยเข้าไม่ทันลิฟต์ปิด

รวีพรรณยืนพิงผนังลิฟต์หายใจหอบถี่อย่างตื่นเต้น จนลิฟต์ลงไปถึงชั้น 1 เธอกดส่งข้อความถึงพิทยาว่า “กำลังลงไป”

พิทยาถูกพนักงานโรงแรมคนนั้นตามติดแจ เขาเร่งฝีเท้าหนีก็ถูกไล่ตาม เขาตัดสินใจวิ่งลงทางบันไดหนีไฟ แม้พนักงานคนนั้นจะเห็นแต่พิทยาวิ่งเร็วมากจนตามไม่ทัน

ไม่นาน พิทยาก็วิ่งลงมาถึงประตู เขาผลักออกไปทันที ถอนใจอย่างโล่งอกที่สลัดพ้นพนักงานคนนั้นมาได้…

ooooooo

 

แรงปรารถนา ละครแรงปรารถนา ทางช่อง 3

นักแสดงนำ แรงปรารถนา:

แรงปรารถนา ณเดชน์ คูกิมิยะ รับบท พิทยา / พิท
แรงปรารถนา คิมเบอร์ลี แอน เทียมสิริ รับบท สุอาภา / กระแต
แรงปรารถนา ณัฐวรา วงศ์วาสนา รับบท รวีพรรณ / รวี
แรงปรารถนา อเล็กซ์ เรนเดลล์ รับบท ภูวดล
แรงปรารถนา เกรียงไกร อุณหะนันทน์ รับบท นพ
แรงปรารถนา สุริยนต์ อรุณวัฒนกูล รับบท บวร / ใหญ่
แรงปรารถนา พริมรตา เดชอุดม รับบท วรรณวดี / ต่าย
แรงปรารถนา ปวันรัตน์ นาคสุริยะ รับบท ป้าณี
แรงปรารถนา ธัญญา โสภณ รับบท รมณี (แม่รวี)
แรงปรารถนา วิวัฒน์ ผสมทรัพย์ รับบท ณรงค์ (พ่อรวี)
แรงปรารถนา พิมพ์ผกา เสียงสมบูรณ์ รับบท ศรีพิไล (แม่ภู)
แรงปรารถนา ภาณุเดช วัฒนสุชาติ รับบท ภาสันต์ (พ่อภู)
แรงปรารถนา โฉมฉาย ฉัตรวิไล รับบท จันทร์จำนงค์
แรงปรารถนา ธนิดา กาญจนวัฒน์ รับบท พราวพิไล
แรงปรารถนา พรรษชล สุปรีย์ รับบท สินีนาฏ (เพื่อนรวีพรรณ)
แรงปรารถนา ภัณฑิรา ฟูกลิ่น รับบท ปวีณา
แรงปรารถนา ศรีพรรณ ชื่นชมบูรณ์ รับบท กรองทิพย์

——————————————

ละครจบไปแล้ว: แรงเงา | กี่เพ้า |รากบุญลับลวงหลอน |ยอดรักนักสู้ 
ละครช่องฮิต:  คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก |ตะวันฉายในม่านเมฆ | เหนือเมฆ2 | เจ้าแม่จำเป็น
ละครใหม่:  แม่เปียดื้อ | เงาะแท้แซ่ฮีโร่ | บ่วงวันวาร

ละครปี2556 : คู่กรรม | บ่วงบาป | มณีสวาท | พรพรหมอลเวง

อ่านละครออนไลน์, แรงปรารถนา
- 2013-01-23 11:56:21 โพสต์โดย : zoomza 2,951 ดูละครย้อนหลัง